Photos by : © '18 Lenn Kralt
for Metal-Experience.com

NOTE: Unauthorized use of these photos is prohibited. We hope
you have a good lawyer if you disregard this warning.

Fortarock 2018 - Dag 1 - Goffertpark, Nijmegen – 01/06/2018

Vrijdag 01-06-2018 / dag 1

De weersvoorspellingen waren niet al te gunstig voorafgaand aan de 9de editie van Fortarock maar gelukkig viel het uiteindelijk allemaal wel mee met de regen. De weergoden waren de metal liefhebbers goed gezind met prima festivalweer. In 2017 werd het festival nog  gecanceld vanwege een tekort aan headliners, maar dit jaar waren er genoeg grote namen beschikbaar voor een knallend tweedaags metalfeest in Nijmegen.

Aan het Franse Betraying the Martyrs de eer om Fortarock te openen in de tent-stage. Het zes koppige metalcore gezelschap zet gelijk de toon voor de dag door een ijzersterk optreden neer te zetten. Het is nog niet super druk op dit vroege tijdstip, maar druk genoeg om een goed feestje te bouwen. Beukende beats, brute zang, break downs afgewisseld met mooie melodieën, alles wordt uit de kast gehaald. Betraying the Martyrs klinkt als een tank. Een strak begin van de dag. 

Death Angel uit San Francisco is een graag geziene gast in ons land. De ervaren thrash metal band komt graag naar Nederland en wij blijken geen genoeg te kunnen krijgen van deze iconische band. Met een enorme schat aan klassieke albums en live ervaring weet Death Angel als geen ander hoe je het hoofdpodium moet inpakken. Aan uitstraling geen gebrek bij de charismatische zanger Mark Osegueda en oerlid Rob Cavestany die de ene na de andere onnavolgbare riff uit zijn prachtige custom made Jackson gitaar gooit. De set bestaat uiteraard uit een mix van het rijke oeuvre van de heren waarbij de klassiekers  zoals “The Ultra Voilence!” uiteraard niet vergeten worden. Het is altijd een voorrecht om deze band live aan het werk te mogen zien en ook vandaag was Death Angel weer van grote klasse.

 

Het is tijd om muzikaal in elkaar gebeukt te worden en wie beter dan het uit New York afkomstige Suffocation om dat professioneel voor elkaar te krijgen. De tent-stage stroomt al aardig vol voor deze (mede) grondleggers van de brute Amerikaanse death metal. En bruut wordt het. Gelijk vanaf de eerste noten is het raak en wordt er op, de voor Suffocation bekende wijze, gehakt gemaakt van de tent-stage. Het moordkorps van Terrance Hobbs en zijn mannen zet een super strakke en keiharde show neer die direct zijn  weerslag heeft op het publiek. Er ontstaat al snel een flinke pit wat op waardering van de band kan rekenen. Ondanks de enkele bandwisselingen heeft Suffocation toch altijd zijn eigen sound behouden en bewijzen ze ook vandaag nog steeds tot de aanvoerders van brutal death metal te behoren.

 

We moeten weer snel terug naar het hoofdpodium want het schema is zeer strak vandaag. Er staat weer een grondlegger klaar, maar dan van de gangster rap. Helemaal uit Los Angeles is het tijd voor Ice “motherfucking” T en zijn vrienden van Body Count. Een hele andere koek dan we op Fortarock gewend zijn, maar allang in de armen gesloten door de meeste metalheads. En als je dan begint met Reign in Blood van Slayer kan het optreden toch eigenlijk niet meer stuk. Body Count is in tha House! Gelukkig spelen ze vandaag de meeste nummers van het titelloze debuut album, want dat wordt door de meeste mensen toch gezien als het sterkste album van de band, maar ook nieuwere nummers als “Manslaughter” en “No Lives Matter” doen het goed bij het publiek.  Ice-T weet moeiteloos het publiek op te zwepen en zijn betoog tegen racisme kan op bijval van het publiek rekenen. Een heerlijk optreden van een unieke band. 

 

De favoriete band van Satan staat op het punt te beginnen; Watain. Tijdens het intro wordt het podium letterlijk in brand gestoken door zanger Erik Danielsson. Na deze seance voor de duistere meester barst het geweld uit de hel in alle hevigheid los op de bezoekers in de tent-stage. U bent gewaarschuwd, dit is niet voor de tere zieltjes, dit is Watain uit Zweden. Gedrenkt in varkensbloed, gewapend met blastbeats en een arsenaal aan krachtige songs wordt de tent langzaam maar zeer zeker in duisternis gehuld. Hier is geen ontkomen aan, iedereen is bezeten, we are Sworn to the Dark! Alle krakers komen langs en de schapen van de duivel genieten zichtbaar. Watain was weer eens ijzersterk.

 

En alsof de duivel er mee speelt barst er na het optreden van Watain een stevige regenbui los. De eerste zowaar, maar wel tijdens het optreden van het mateloos populaire Arch Enemy. Het maakt de fans allemaal niets uit. De poncho’s komen tevoorschijn en de regen wordt lachend getrotseerd. De Zweedse melodische death metal machine, onder aanvoering van  podium beest Alissa White-Guze, draait op volle toeren. Wat een verschrikkelijk goede live act is dit toch met een uitmuntende Jeff Loomis op gitaar. De blonde virtuoos schud de ene na de andere onnavolgbare solo uit zijn mouw. De enige smet op het optreden, buiten de regen, is het uitvallen van het geluid. Tot drie keer toe klapt het geluid eruit, maar het slaat de ervaren band niet uit het veld. Arch Enemy speelt verder een redelijk voorspelbare set, met als enige verrassing First Day in Hell, en natuurlijk worden de krakers “No Gods No Masters” en “Nemesis “niet vergeten. Een degelijk optreden van een band die alleen maar beter blijkt te worden.

 

Kreator had eigenlijk zaterdag op het hoofdpodium moeten staan maar heeft uiteindelijk gekozen om af te sluiten in de tent-stage. Dit had twee redenen; de band kon zo de volgende dag ook optreden op Rock am Ring en in de tent-stage kon de band, als afsluiter, gebruik maken van de gehele vuurwerkshow. Wie dacht dat Watain de tent in vuur en vlam zette had zeker ook even bij Kreator moeten kijken. Dit was werkelijk de overtreffende trap van alles. Een onophoudelijke vuurshow, confetti kanonnen, prachtige visuals, echt alles werd uit de kast gehaald. De Duitse thrash legendes lieten niets aan het toeval over, zo ook muzikaal. “Panthom Antichrist”, “Enemy of God”, “Satan is Real” en uiteraard “Pleasure to Kill”. Alles werd luidkeels meegezongen. Dit is hoe je een old school thrash show neerzet. Zwaar “over the top” en met bezieling. Mille en zijn broeders gaven misschien wel het sterkste optreden van de dag.

 

Over de headliner van de vrijdag werd van te voren flink gediscussieerd op social media. Was het Australische Parkway Drive wel groot genoeg op het festival af te sluiten? Horen ze wel na Arch Enemy te spelen? Ik denk dat zelf de grootste twijfelkont na het zien van de show volmondig moet toegeven dat de plek gerechtvaardigd is. De metalcore band heeft duidelijk een behoorlijke aanhang en staan overtuigend hun mannetje op het hoofpodium. Qua showelementen gaan ze zelf nog verder als Kreator eerder deed in de tent-stage. Prachtige lichtshows, bizar veel vuurwerk en een roterende drummer (ala Tommy Lee) het kan echt niet op bij Parkway Drive en zo hoort het ook bij een hoofdact. De set bestaat uit een mooi overzicht van zes album die de band inmiddels uit heeft sinds 2003 met zeer sterke versies van “Wild Eyes”, “Karma”, “Idols and Anchors” en uiteraard het afsluitende “Crushed en Bottom Feeder”. Een waardige afsluiter van een niet super drukke maar zeer geslaagde eerste dag van Fortarock. (Remco Kreft)