Photos by : © '18 Bianca Berger

NOTE: Unauthorized use of these photos is prohibited. We hope
you have a good lawyer if you disregard this warning.

Alcatraz Hard Rock & Metal Festival 2018 Dag 1 - Kortrijk – 10/08/2018

Van 10 t/m 12 augustus staat de elfde editie van Alcatraz Hard Rock & Metal Festival in Kortrijk geprogrammeerd. Het festival kent ook na de jubileum editie een derde festival dag en heeft met namen als Dee Snider, Amorphis en Status Quo weer een sterk programma op de eerste dag. Rond de klok van 12:00 openen de poorten van de prisonground en veranderen bezoekers in inmates.

De band die het festival mag openen is het Antwerpse BARK. De band is ontstaan in 2014 en na de gelijknamige EP verscheen in 2016 het debuut album ‘Voice of Dog’. Vorig jaar deed BARK daar nog een schepje bovenop met de goed ontvangen opvolger ‘Like Humans Do’. De band mag om 10 minuten voor 2 aantreden in een al redelijk gevulde tent, de Swamp stage. Iets dat onmiddellijk op valt is de afwezigheid van gitarist Rui de Selva waardoor bassist Jorn Van der Straeten de gitaar ter hand neemt en het baswerk wordt gedaan door een invaller. De band start, zoals eigenlijk altijd, vol overtuiging en wanneer opener ‘Voice of Dog’ door de speakers knalt is de opening van Alcatraz een feit. Lekkere stampende nummers als ‘Last Man Standing’, ‘Hollow Words’ en ‘Cannibal Law’ volgen en worden vol enthousiasme gebracht waarbij zanger Ron Bruynseels continu voorop gaat in de strijd. Ron vraagt nog even de aandacht voor zijn “brother in arms”, de ontbrekende Rui en BARK dendert zonder een moment gas terug te nemen door met het vermakelijk ‘I Remain Untamed’ van de EP uit 2015. BARK is een heerlijk opener op Alcatraz.

The Quill brengt iets geheel anders dan de voorganger en is de band die de Prison Stage mag openen. De Zweedse heavy / stoner band is ontstaan in 1990 en bracht vorig jaar met ‘Born from Fire’ het achtste album uit. De band opent met ‘Snake Charmer Woman’ van het laatste album waarna er met nummers als o.a. ‘Freedom Mountain’, ‘Keep It Together’ en ‘Hole in My Head’ ouder werk voorbij komt. De show mist energie en het publiek slaat het schouwspel enigszins gelaten gade. De terugkeer van zanger Magnus Ekwall, die ook al tussen 1990 en 2008 de vocalen voor zijn rekening nam, is een goed keuze. De man brengt met zijn soms wat schreeuwerige hoge vocalen net wat extra’s. The Quill sluit af met het vermakelijke ‘Stone Believer’ maar weet geen onuitwisbare indruk achter te laten.

Als sinds zijn vertrek in 1991 bij de voor velen legendarische hardcoreband Crumbsuckers maakt zanger/bassist Gary Meskil met zijn Pro-Pain de wereld onveilig. Ondanks de vele line-up wisselingen door de jaren heen komt Pro-Pain met regelmaat van de klok met een nieuw album op de proppen en lijkt het wel alsof de band nog regelmatiger aan het touren is geslagen dan voorheen. Werd Meskil vorig jaar nog op laffe wijze beroofd en afgetuigd in het Belgische, nu staat de man weer vol trots op het podium tijdens Pro-Pain’s ‘Summer of Rebellion’ tour. De heerlijke mix van hardcore en bikkelharde metal raakt eigenlijk nooit uitgewerkt. En dat laatstgenoemde feit zal wellicht de oorzaak zijn dat de tent zeer goed gevuld is en dat de boel voor het podium lekker in beweging blijft. Het geluid staat lekker hard afgesteld zonder dat het verzand in een brei, zo is goed te horen hoe strak Pro-Pain staat te spelen. Terwijl Gary Meskil van achter zijn microfoon standaard het publiek regelmatig dirigeert om te “jumpen” en veelvuldig op zijn hart slaat, bewegen de gitaristen Marshall Stephens en Adam Phillips  zich als gekken over het podium. Pro-Pain speelt een mooie “The best of” set waarin meestal één nummertje, soms twee nummertjes van de meest succesvolle albums de revue passeren. Het afsluitende ‘Shine’ dat overgaat in één van de publieksfavorieten ‘Make War Not Love’ maakt het feestje compleet, het is duidelijk dat zowel de band als publiek een mooie drie kwartier hebben gehad.

Na het denderende geweld van Pro-Pain is het de beurt aan Diablo Blvd op de prison stage. Het is hard werken voor zanger Alex Agnew. Bij het inzetten van ‘Life Amouts To Nothing’ roept hij al op tot een cirkle pit maar bij een kwart gevuld veld lijkt dit meer op blij gehuppel van slechts een handvol enthousiastelingen. Het is een van de laatste optredens van de band en ze lijken er zin in te hebben. Met het zonnetje en een lekker briesje is het aangenaam vertoeven voor het podium. Jammer dat het aangename briesje een deel van het geluid wegblaast, maar ach het mag de pret niet drukken. Ondertussen is er een redelijke grote groep enthousiaste fans die de bewakers van de gevangenis hard doen werken tijdens ‘Demonize’ doormiddel van crowdsurfen. Alex Agnew zoekt veel interactie met het publiek en wanneer zij worden vergeleken met het Graspop publiek komt de sfeer er lekker in. Een heuse circusact ontstaat terwijl een fan op de schouders van 2 anderen weet te staan tijdens het bedankje voor de organisatie alvorens het ‘Rise Like Lions’ begint. Pikachu begint de cirkle pit, maar waarom trekken mensen dit soort outfits aan? Het is eigenlijk jammer dat deze band nooit echt buiten de Benelux is geslaagd want de potentie zit er zeker in. Het zijn heuse podiumbeesten die met slepende gitaarsolo’s en een enthousiaste frontman het publiek goed weten op te zwepen.

Behalve muziek is er meer te beleven op Alcatraz. Natuurlijk is de metalmarket weer een trekpleister voor de aankoop van LP’s, CD’s of accessoires en is er weer voldoende aanbod qua voedsel. El Presidio, de bar waar men in de vorige jaargang kon genieten van speciaal bieren en muziek video’s, is uitgebreid. De voormalige Circus Rens tent is niet alleen groter maar ook het programma is uitgebreid. Een optreden van een gezelschap met de naam Hellzapoppin zorgt deze jaargang voor de nodige spanning. Het gezelschap brengt een freakshow waarbij “freaks”  jongleren met vuur, kettingzagen en zwaarden slikken.  De show herhaald zich een paar keer per dag en wanneer er even geen show is dan kun je geniet van een uitgebreider assortiment bieren uit glas en zijn de muziek video’s daar voor de feestelijke begeleiding. Voor hen die net iets meer kunnen en willen betalen is er de geweldige VIP tribune alwaar je heerlijk relaxed achteroverleunend kan genieten van een drankje met uitzicht op het hoofdpodium.

Vol energie gaat het optreden van The Atomic Bitchwax start met ‘Hope You Die’. Zanger en bassist Chris Kosnik en gitarist Finn Ryan vullen elkaar goed aan op de vocalen. De tent loopt langzaam vol. Al snel staat er toch een goed gezelschap en terecht want het is werkelijk een tsunami van energie wat deze mannen weten te brengen. Toch lijkt het niet helemaal aan te slaan en frontman Chris Kosnik moet hard werken om het publiek voor zich te winnen. Met een verwijzing naar Deep Purple en de inzet van ‘Maybe I’m A Leo’ doet hij dan toch een poging. Maar het mocht niet baten. Wat jammer is want muzikaal waren deze gasten briljant. Misschien moet er dan toch bij ieder optreden een Pikachu rondlopen om de pit op gang te brengen

Ross the Boss is de band van de man die mede achter de Manowar successen stond in de jaren ’80: Ross Friedman. In april dit jaar verscheen het derde album ‘By Blood Sworn’, een album met een eigen geluid maar met raakvlakken met eerder genoemde band. Live brengen de heren nog steeds een set die grotendeels gebaseerd is op Manowar en komt het eigen werk maar mondjes maat aan de beurt. De opening is stroef, met name de vocalen van zanger Marc Lopes zijn niet dat wat we gewend zijn. Zo komen de eerste covers als ‘Sign of the Hammer’ en ‘Kill With Power’ niet lekker uit de verf. Gelukkig komt er gaande weg in de show verbetering in de vocale prestaties van Marc en worden Manowar krakers als ‘Fighting the World’, ‘Battle Hymn’ en ‘Hail and Kill’ goed ontvangen en luidkeels meegezongen door het aanwezige publiek. Ross the Boss gaat nagenoeg voorbij aan het eigen werk en brengt dat wat het publiek wil horen, het Manowar werk uit de gloriejaren ’80. Ross Friedman c.s. brengen een leuke show maar doet de originele band niet vergeten, wellicht een optie voor volgend jaar?

Het thrash geweld van het Griekse Suicidal Angels komt prima tot zijn recht in de duistere sferen van de tentstage. Suicidal Angels wordt vaak in één adem genoemd met het rijtje namen dat begin jaren negentig de thrash metal weer langzaam op de kaart zette na een klein dipje in de nieuwe aanwas aan bands. Tegenwoordig is het kwartet rondom zanger/gitarist Nick Melissourgos een gevestigde waarde op de (Europese) podia en is de band dit jaar voor de aller eerste keer te gast op Alcatraz. De tent is nog maar mondjesmaat gevuld als de lichten doven en de dreigende introtape start, maar later blijkt dat er nog een groot leger aan thrashers onderweg is van de Prisonstage waar Ross The Boss zojuist zijn optreden heeft beëindigd. Het zal de Grieken een zorg zijn want de pit zal na het openingsnummer ‘Capital of War’ alleen maar aanzwellen met als hoogtepunt een enorme circle pit tijdens het voorlaatste ‘Moshing Crew’ om vervolgens tijdens afsluiter ‘Apokathilosis’ om te slaan in een behoorlijke gekte op de dansvloer. Het geluid tijdens het optreden is niet al te hard maar wellicht daardoor lekker zuiver. Mede door de songkeuze waarvan de meeste songs afkomstig zijn van de laatste twee, wat toegankelijkere albums, zet Suicidal Angels een spetterend optreden neer.

Met een lach een traan en een hoop getier, nam Dee Snider samen met Twisted Sister twee jaar geleden op ditzelfde podium definitief afscheid van het Europese publiek. Maar met het verschijnen van zijn opvallend goede nieuwbakken soloplaat ‘For the Love of Metal’  (geproduceerd door Hatebreed zanger Jamey Jasta) is er wederom een reden om de man naar Kortrijk te halen. Na de introtape van Judas Priest’s ‘Exciter’ slaat Dee, als altijd gedreven als een jonge hond, het publiek gelijk om de oren met ‘Lies Are a Business’ en ‘Tomorrow's No Concern’ afkomstig van zijn eerder genoemde soloplaat. Even is het wennen om Dee zonder zijn voormalige “Twisted Sisters” op het podium te zien staan, maar het went snel met de vette nieuwe songs en uiteraard een dosis klassiekers uit de Twisted Sister tijd. ‘You Can't Stop Rock 'n' Roll’ , ‘We're Not Gonna Take It’ , ‘Burn in Hell’ en ‘I Wanna Rock’ worden uiteraard met open armen ontvangen en luidkeels meegezongen door het massaal toegestroomde publiek maar ook ‘American Made’, ‘Become the Storm’ en ‘For the Love of Metal’ doen het goed op het podium al missen deze nummers wel de nostalgische lading. Dee Snider blijft een flamboyante verschijning, een rebel en een geweldige frontman en mede door zijn jonge maar goed begeleidingsband een genot om naar te kijken en luisteren vandaag. Even gooide Dee er nog een cynische oneliner uit “We are not headlining, so we have only one hour”, dat had inderdaad een half uurtje langer gemogen volgens velen.

Venom Inc. is ontstaan in 2015 uit M-pire of Evil, de band van Mantas en Tony "Demolition Man" Dolan. Met de originele Venom drummer Anthony Bray, beter bekend als Abaddon, in de gelederen werd de naam Venom Inc. gerechtvaardigd. In 2017 kwam de debuutplaat ‘Avé’ en tot op dat moment liep het verhaal op rolletjes. In 2018 vertrok Abaddon en werd Venom Inc. gereduceerd tot een duo en wordt er gebruik gemaakt van drummer Jeramie Kling zijn diensten voor de live shows. Ook qua gezondheid waren er wat problemen, gitarist Mantas (Jeffrey Dunn) kreeg een hartaanval en onderging een dubbele bypass operatie. Inmiddels is Mantas weer hersteld en kan de band het optreden op Alcatraz doen. Ook bij Venom Inc. is het eigen werk ondergeschikt aan de Venom covers en opent de band met de kraker ‘Welcome to Hell’. Hoewel Venom niet echt weet te overtuigen en met name de vocalen van de 54 jarige Demolition Man wat aan kracht missen is het natuurlijk heerlijk om de oude nummers weer voorbij horen komen. Van ‘Live Like an Angel (Die Like a Devil)’, ‘Don't Burn the Witch’, ‘Leave Me in Hell’ tot aan afsluiter ‘Black Metal’ zijn het vooral nummers van de eerste twee klassieke Venom platen die wij op Alcatraz voorgeschoteld krijgen. Venom Inc. brengt een leuke maar niet bijzondere show.

De oude rockers van Status Quo zijn op deze editie van Alcatraz wellicht een vreemde eend in de bijt. Op menig metal - en/of hardrock festival hebben deze ouwe rotten al bewezen hun mannetje te kunnen staan en het enthousiasme en respect van het publiek voor zich te kunnen winnen. En zeg eens eerlijk, welke “ouwe lul” is niet opgegroeid met de stampers van Quo? De fakkels op de uitkijktorens van de Prisonstage zijn al ontstoken als Francis Rossi en zijn makkers na de introtape ‘Caroline’ inzetten. Het is de goden verzoeken maar een band die een nummer ‘Rain’ op de setlijst heeft staan krijgt ook regen, al drukt het de pret verder niet. Voor de één is het, geheel in witte overhemden gehulde, Status Quo optreden een openbaring en een geweldig stukje nostalgie, voor de ander is het saai en oubollig. Wat duidelijk moge zijn is dat er ondanks de regenval een positieve sfeer heerst op de festivalweide. Het tweede deel van de set valt vanavond het best in de smaak als meer grotere hits en up-tempo nummers als ‘Roll Over Lay Down’,  ‘Down Down’,  ‘Whatever You Want’ en de John Fogerty cover ‘Rockin’ all Over the World’ worden gespeeld. Het blijft leuk om Quo live te zien maar het is goed merkbaar dat de jaren gaan tellen en dat de afstand tussen een band als deze en het festivalpubliek steeds groter wordt. Bovendien blijft blikvanger/zanger/gitarist Rossi, die steeds meer (vocale) taken overlaat aan zijn jongere metgezellen,  qua zang en energie ver achter bij ander overgebleven oerlid, toetsenist/multi instrumentalist Andy Bown. Het programmeren van Status Quo is een gedurfde zet van de organisatie, wellicht is het goed gevallen maar het kwartje had zomaar de andere kant op kunnen rollen.

Met een diepe grunt en een overkill aan synthesizer in een goed gevuld swamp stage gaat Amorphis van start. Of het nu is om de harde hoosbuien of omdat de Finnen gewoon hip zijn. De swamp staat vol en dat is een feit. Zanger Tomi Joutsen lijkt er in ieder geval weinig van mee te krijgen omdat zijn haar veelal voor zijn gezicht zit. Bassist Olli-Pekka Laine heeft hier de oplossing voor en draagt een kekke bandana. Tijdens de intro van ‘Sacrifice’ wordt duidelijk dat het publiek toch echt voor de band komt en niet om te schuilen voor regen. De eerste crowdsurfers zijn een feit. ‘Bad Blood’ wordt ingezet en dat gaat onder luid gejuich en lekker headbangen. Zanger Tomi Joutsen is duidelijk in topvorm. Zijn diepe grunts zwepen de tent goed op. Ook de stukken clean weet hij overtuigend te brengen. Het nieuwere werk is misschien wat te gevoelig, en lijkt niet helemaal aan te slaan. Wel wordt duidelijk dat de heren ook live de perfecte balans weten te vinden. Het is uiterst zuiver en subtiel met een lekker hard randje. Slepende gitaarsolo’s, lekker rammen, Amorphis brengt het allemaal. Het is een toffe set met afwisselend oud en nieuw werk. Afgesloten wordt er met ‘House Of Sleep’ Amorphis kwam, zag en veroverde Alcatraz, en onder luid applaus verlaten zij het podium.

Het optreden van Brides Of Lucifer lijkt letterlijk in t water te vallen door flinke hoosbuien. Waar de prison bij Status Quo nog ram vol stond in de stromende regen is het een uur later toch echt afzien voor de gevangenen. Het veld is dan ook maar voor een kwart gevuld bij aanvang van het optreden. Met mooie zang van de dames en een imposant opgebouwd podium gaat dan toch het optreden van start met ‘Symphony Of Destruction’. Het heerlijke briesje van eerder op de dag is veranderd in een koude wind en je kan niet anders dan respect opbrengen voor het toegestroomde publiek. Van Alice Cooper tot Sepultura werkelijk alles komt voorbij en desondanks de regen is de sfeer vooraan toch gezellig. De manier waarop de Brides de metal hits brengen is toch wel uniek, van veel nummers is de pit eruit, echter gebeurt er visueel veel en dat maakt het optreden interessant. Het publiek lijkt toch geboeid en ondertussen is het veld een stuk voller. Een beetje regen houdt de doorgewinterde metal fan ook niet tegen om even lekker mee te zingen met een portie covers. Na een koud en nat optreden kunnen de fans nog even door voor een aftershow van Bizkit Park in de swamp, voor anderen wacht er de graveyard (camping) waar het letterlijk afsterven zal worden onder deze weersomstandigheden.

Bizkit Park, de naam zegt het eigenlijk al. Wie er bij de Brides Of Lucifer zijn stembanden had gespaard kan nog even los in de Swamp voor een portie mee bléren op nu-metal covers. De bekende hits van Limp Bizkit en Linkin Park komen voorbij en uitschieters naar andere top hits uit het nu-metal genre. De mannen zijn energiek, en weten het moeras goed op te zwepen. Het is een klein feestje en daarmee een lekkere after party. Het is het opwarmertje voor de dag van morgen. De dag waar Limp Bizkit zelf de Prison Stage zullen betreden.

(Juliette Ruyrok, Theo Wapenaar & Erik van Dijk)