Photos by : © '15 E. Straver / K. Verhaegen
for Metal-Experience.com

NOTE: Unauthorized use of these photos is prohibited. We hope
you have a good lawyer if you disregard this warning.

Alcatraz Metal Festival - Kortrijk, België – 08/08/2015

Een nieuw terrein is altijd even wennen, vooral na zeven jaar: dan is er gewenning onder de festival bezoekers. Er zijn vragen als waar te parkeren, hoe ziet het podium eruit en wat te verwachten van het veld? Afreizend vanuit Nederland worden er flink wat kilometers gemaakt en de vroege bands worden dan ook overgeslagen. De route in Kortrijk is goed aangegeven (wellicht naast camping- en VIP borden, ook een bord met festival ingang voor de volgende keer). Er is voldoende parkeer gelegenheid, de afstand naar het terrein is beloopbaar en er is een aparte weide voor de dappere kampeerder. Kortrijk XPO en het sportcentrum zijn uitvalsbasis naar de weide, daar worden de crew en artiesten voornamelijk opgevangen. Het is flink wat kilometers maken door de stoffige landbouw weides. Voordeel is wel dat het terrein wijds oogt, met groeimogelijkheden voor in de toekomst.

 

 

Bij binnenkomst is Death Angel al begonnen, onder een strak blauwe lucht is de sfeer eigenlijk wat te vrolijk voor deze stevige thrash band. Net op tijd voor een praatje van zanger Mark Osegueda: “Hello, here’s a brutal song from San Fransico, lets move!” waarna het halflege veld, tot de geluidstoren enthousiast “Claws In So Deep” ontvangt. Vooraan staan de echte fans, achteraan de wat gematigde liefhebbers veelal van het eerste uur. Deze Bay Area band heeft sinds de jaren tachtig een trouwe fanbase en met reden. Ondanks het veelvuldig touren deze zomer, klinken ze goed en er is weinig op aan te merken. Het geluid is goed, de instrumenten komen allen prima uit de verf. Hier en daar zijn de screams wel wat overstuurd, maar dat is een detail. Vooral tegen het einde neemt de energie toe, wat knap is gezien de oplopende temperatuur. Nummers als “Caster Of Shame” en “Mistress Of Pain” houden het boeiend, met stevige drums (hier en daar zelfs catchy), afwisselende grunts, en gitaarpartijen die klinken alsof het nog de jachtig is. Zanger Mark is duidelijk een oude rot in het vak, en staat ontspannen op het podium af en toe met een vet Amerikaans accent de meute toeschreeuwend. Het laatste nummer is wat lager en logger, daar ligt duidelijk zijn kracht en niet bij de hogere screams. “Thrown To The Wolves” is een mooie afsluiter, vele vuisten gaan de lucht in bij het publiek. Een relatief jong nummer van de band uit 2004, opmaat naar het nieuwe album wat in 2016 verwacht wordt.

 

 

De zon speelt parten bij de komende bands. Er is niet alleen weinig schaduw op het terrein (waardoor velen zich onder een paar tenten groeperen), ook komt de show wat minder over door gebrek aan een lichtshow of simpelweg geen donkere omgeving.

 

Moonspell is zo’n doom metalband die het eigenlijk bij daglicht niet goed doet. Het zware begin gaat over in “Extinct” (titletrack van het nieuwste album), wat het lichtere nummer is uit de set. De lichtere gothic invloeden halen de energie wat terug. Al oogt het nog zwaar door de warme outfit van zanger Fernando, inclusief handschoenen, shirt en lange overjas. De hele show blijft het donkere, doom gehalte overheersen: niet geschikt voor midden op de dag om drie uur. Misschien kleurt dat mijn oordeel, maar ik vind de groep matig presteren. De zware baslijnen domineren wat te vaak, al blijft de stem van Fernando overheersen. Technisch wordt er goed gespeeld: er zijn versnellingen, agressieve delen en bombastische intermezzo’s.  De theatrale performance van Fernando maakt het minder statisch, al is de rest van de band vrij tam. Met de armen naar de lucht geheven met een blik omhoog, lijkt de zanger zo het publiek te willen dirigeren tijdens “Opium.” Een zonsverduistering wordt gemist, het vrijwel accentloze en clichématige “Dankjewel”  is het weinig contact tot de fans. Er mist interactie en echt boeiend bleef het daardoor niet. Wel een ander geluid vandaag, dat mag gezegd worden.

 

 

Queensrÿche is een van de vele oudgedienden uit de jaren tachtig, die het Alcatraz podium betreed. Een band die zijn hoogtijdagen heeft beleefd voor mijn tijd en daarmee is meteen ook het heikele punt bereikt: er ontbreekt ieder sentiment om affiniteit te hebben. Kort gezegd zijn deze Amerikanen voor mij alles behalve progressief en heavy, maar vooral degelijk en voorspelbaar. Zanger Todd La Torre oogt afstandelijk met een muts en zonnebril op, al gaat dat laatste na een paar nummers wel af. Bekend van Crimson Glory en zeker een bekwaam artiest. Zijn uithalen op “Breaking The Silence” zijn erg zuiver en doet mij denken aan Iron Maiden (zeker een compliment). De mega backdrop past perfect bij de motoren aan de zijkant van het podium, maar het is voor het T-shirt van de frontman, die de aandacht opeist: sluikreclame voor Death Angel. De set is oud van goud en het is dan ook voor het eerst die dag echt goed druk vooraan. De tweestemmigheid doet heavy metal herleven, inclusief een rijtje wiegende gitaristen a la Van Halen. Ze zijn in ieder geval wat minder statisch, en maken er nog een show van. Nummers als “Arrow Of Time” en “Take Hold Of The Flame” zijn voor vele bezoekers een feest der herkenning.  Ondanks dat in het festivalboekje staat dat crowdsurfen verboden is, komt er zeker wel wat voorbij en naarmate de avond vordert neemt dat zeker toe. Iedere show is prettig door de gemoedelijke sfeer. Ook omdat het festival niet strak uitverkocht is, en er genoeg ruimte is om rond te lopen.

 

 

Michael Schenker’s Temple Of Rock is voor mij de verrassing van de dag, omdat ik niet bekend was met deze muzikanten. Het is verfrissend om wat stevige rock te horen, na al die zware gitaren en grunts. De UFO cover “Doctor, Doctor” zet de toon, een enthousiast begin van een gepassioneerde show. De organisatie betiteld de groep niet voor niets als special guest, het is een formatie die de lat hoog legt vandaag. Een totaal ander niveau dan alle andere groepen. Nu zijn UFO en de Scorpions grote namen met een reden, maar het is altijd de vraag of na vele jaren de kwaliteit nog waargemaakt kan worden. Zonder enige twijfel is dat het geval. Michael Schenker weet dat  technisch kunnen spelen niet alleen genoeg is, moeiteloos wint hij de massa door zijn charismatische houding.  Bij deze band staat kwaliteit voorop, het geluid is beter uitgebalanceerd en daardoor ook niet zo hard. De energie is voelbaar, wat er bij sommige bands vandaag wel aan ontbrak. De poses zijn over bekend, maar daardoor alles behalve flauw.  Van “Live And Let Live”, “Lovedrive”, Scorpions hit “Rock You Like A Hurricane” en UFO afsluiter “Rock Bottom” is het een waar feest. Vol gierende gitaren en catchy zanglijnen.

 

 

De overgang naar Overkill is daardoor wel wat abrupt. Ook een oud gediende, die het live nog steeds waar maakt om kwaliteit neer te zetten in een totaal ander genre. Stevige thrash met een frontman die vandaag goed bij stem is.  Een uptempo begin met “Amorist” waarin Bobby Ellsworth uitgedaagd wordt door vele wisselingen, tempo veranderingen en de snelle drums ook nog dient te overstemmen. Dat lukt met gemak, vooral de screams zijn erg zuiver. Een degelijke set met nummers als “Rotten To The Core”, “Bring Me The Night” en zelfs uitlopers (encore) van “Elimination”en “Coma.” Een band die wat langer op de planken staat dan gepland, dat zegt wel genoeg. Het is niet voor niets dat Overkill een goede reputatie heeft en dat bleek op Alcatraz wel weer.

 

 

W.A.S.P past geheel in de programmering met gezamenlijke roots uit de jaren tachtig. Tegen achten begint het ook wat donker te worden en komt de lichtshow wat meer tot zijn recht. Er is voor de festivalbezoeker iets meer te zien op het podium naast een spelende band (licht maakt dus wel degelijk een verschil). Ook deze band heeft een helder geluid: de vette, gladde gitaren vallen op en dat tezamen met het karakteristieke geluid van de band. Een goed werkende combinatie, die wederom veel fans trekt: het is nog steeds goed druk op het veld tot ver naar achteren. De zon is bijna ten onder tijdens de set met nummers als “Wild Child”, “I Wanna Be Somebody” en  “Blind In Texas.” Ook The Who cover “The Real Me” slaat goed aan in Kortrijk. Wederom een degelijk, energiek optreden deze avond.

 

 

Hoog op de programmering staat Trivium, wel wat verrassend. Deze Amerikanen hebben geput uit tharsh en metalcore invloeden uit de jaren tachtig, maar daar houdt de vergelijking met voorgaande grootheden wel op. Dat de groep inmiddels al ruim tien jaar mee gaat, maakt ze toch relatief jong. Zanger Matt Heafy is geen zeventien meer en heeft zijn sporen wel verdiend. Al blijft het de vraag of ze echt de nieuwe Metallica zijn, zoals hij zelf ooit zei.  Het is in ieder geval een band die het zichzelf niet makkelijk maakt, en eens flink uitpakt op Alcatraz. Het is nogal een stage decor die deze co-headliner mee brengt: torenhoge schedels met lichtgevende ogen, voor een gigantische backdrop. De band staat op afbrokkelende muren, de rook en verlichting maken het af. In het verleden heb ik Trivium vaak op festivals gezien, maar nooit als headliner. Het is dan ook afwachten of de show genoeg opvult om afsluiter te zijn van een dag als deze. De reputatie van een energieke, enthousiaste band maken ze in ieder geval waar. Nummers als “Becoming The Dragon” en “Buikt To Fall” knallen flink en vooral de levendige podium presentatie doet de band goed. De nummers zijn niet alleen krachtig, ook de band komt zo over met veel interactie onderling. Ze hebben er duidelijk zin in en de ophopende massa, wordt des te enthousiasme. Er ontstaat wat onrust wanneer tijdens “Throes Of Perdition” iemand flauw valt, een kleine onderbreking in een dynamisch optreden. Het geluid is stevig, hier en daar wat te hard maar Matt komt er met gemak bovenuit. Hij heeft duidelijk wel de ervaring om een grote massa te bespelen.  Tegen het einde loopt Trivium wat uit, waardoor het laatste nummer “In Waves” wordt, terwijl het begin van “Dying In Your Arms” al was ingezet. Dat vangt de band zonder stress op, al lachend en grappend naar de fans.  Geen slechte indruk achterlatend, na een succesvolle zomertour.

 

 

Dan een totaal ander geluid, een met de vrouwelijke zangeres Floor Jansen. Nightwish doet voor de tweede keer Alcatraz aan. Voor het eerst zie ik de nieuwe frontvrouw, afkomstig uit ReVamp en After Forever bij de grootste gothic band uit Europa.  Een nieuwe periode voor de Finnen, die doorbraken halverwege de jaren negentig met zangeres Tarja Turunen. De schok wat groot toen in 2007 de relatief onbekende Annete Olzon de nieuwe frontvrouwe wordt, een totaal ander geluid en een definitief breekpunt met het verleden. Het is van korte duur, in 2012 volgt de bevestiging waar vele gothic fans op hoopten: Floor Jansen maakt haar entree.  Nightwish is een headliner die zijn naam eer aan doet, er zijn maar weinig bands die er zo’n groots spectakel van maken. Van een glitterende drumkit, tot een keyboard in de vorm van een boom. Vergeet het knallender vuurwerk niet, al vanaf het begin op  “Shudder Before the Beautiful". Tijdens het eerste nummer is het geluid belabberd, totaal overstuurd en Floor Jansen is slecht hoorbaar. Het wordt daarna beter, maar echt goed uitgebalanceerd wordt het niet. De keyboardpartijen van Tuomas Holopainen blijven slecht hoorbaar. Er mist gelaagdheid in de nummers, al is het achteraan beter. Daar waar de videoschermen het over nemen, omdat zelfs de frontvrouwe dan echt niet meer zichtbaar is.Het is een dynamische show, met verrassend veel oude nummers. Zoals "She Is My Sin" en "Stargazers" die door de nieuwe line-up veel steviger neergezet worden. Drummer Kai Hahto heeft daar zeker invloed in, zijn speeltechniek is stabiel, snel en overtuigend. Een ervaren muzikant en rechtvaardige vervanging van Jukka Nevalainen. Het nieuwe album (en de eerste met Floor)  "Endless Forms Most Beautiful" komt in bijna zijn geheel voorbij. De echte fans zingen bijna woordelijk mee, dat beperkt zich echter wel tot de eerste paar rijen. Floor Jansen is bovenal een technische zangeres, die met een brede lach en stoere outfit een krachtige indruk maakt. Wat mij wel verbaasd, is dat ze vrij veilig haar stem gebruikt. Ze heeft een groot bereik en de nieuwe nummers bieden weinig uitdaging op dat vlak. Dat is wel wat teleurstellend, omdat het live daardoor ook wat saai over komt. Bij de oudere nummers zoals "Ghost Love Score" komt de power terug en daarmee ook de energie, het slaat duidelijk beter aan bij de massa. Kippenvel op "Sleeping Sun" een ballade waarin Tarja altijd excelleerde met heldere uithalen. Heel knap geeft Floor Jansen er een eigen draai aan, die zeer dicht bij het origineel blijft. Dat is een vakvrouw, een zangeres die heel goed wat wat ze in haar mars heeft. Gitarist Empu Vuorinen is misschien wel het best bewaarde geheim van de band, bezielde solo's vol vingervlugge loopjes maken grote indruk, catchy en alle ruimte krijgend. Jammer dat ook de baspartijen van Marco Hietala wat ondersneeuwen, zijn stem totaal niet: met gemak stand houdend naast Floor. Vuurkanonnen en glinsterende snippers op de afsluiter "Last Ride Of The Day" waarna het vuurwerk boven Alcatraz los barst. Een mooie inwijding op nieuwe grond. Dit festival kan zo nog jaren mee!

 

 

Eindconclusie is Alcatraz een aanwinst is voor iedere metalhead! Rest ons niets anders dan dank uit te spreken aan de organisatie en dan met name Filip & Mario en alle vrijwilligers die ons een geweldige festival bezorgt hebben.  Helaas was het niet mogelijk om vesrlag te doen van dag twee, maar wat ons betreft zijn we er volgend jaar gewoon weer bij! (Silvia Deurwaarder)

 

Meer bandfoto's volgen binnenkort op deze website!