Evergrey The Atlantic

AFM Records

Website:

Evergrey

Evergrey timmert de laatste jaren lekker aan de weg. Nadat zij in 2014 ‘Hymns For The Broken’ uitbrachten leek de band populairder dan ooit. De opvolger ‘The Storm Within’ in 2016 werd met even groot enthousiasme ontvangen. Nu brengt Evergrey hun elfde album ‘The Atlantic’ uit, de afsluiter van een drieluik waarin het terugkerende thema toch wel water is. ‘The Storm Within’ liet zich nog kenmerken door allerlei mooie samenwerkingen en de gevoelige kant van de band werd duidelijk meer belicht. Dit album richt zich meer op de ontwikkelingen van de bandleden. Het leven is als reis over de oceaan naar verre kusten. Nu eindelijk lijkt de band deze kusten bereikt te hebben.

‘A Silent Arc’ is de opener van het album. Echter zo silent is die arc niet. Het is een rammende aftrap van wat mogelijk het hardst geproduceerde nummer van Evergrey ooit is. Blijft het hard, nee dat niet. Evergrey zou Evergrey niet zijn als het nummer niet vol verassende overgangen zit, met mooie subtiele stukken. Er gebeurt heel veel! Bij de break lijk je bijna in een ander nummer te zitten, met een glijende gitaarsolo en mooi werk op de toetsen. De toon is in ieder geval gezet. Ook ‘Weightless’ opent met een grof stuk gitaar geweld. Ook hier weer een briljante overgang naar het eerste couplet, dat toch rustiger aanvoelt. Het refrein is wat toegankelijker en dit zou weleens de meezinger kunnen worden van het album. Het is hard, technisch en lekker gevarieerd. De diepte op de vocalen van Tom Englund had wel iets sterker gekund, maar dat komt alleen omdat je weet waar de beste man toe in staat is. Verder een prima nummer!

‘All I Have’ is beduidend rustiger. Het is meer theatraal maar dat gevoelige aspect ligt Evergrey juist erg goed. Dit nummer had niet misstaan op het voorgaande album ‘The Storm Within’, maar is misschien juist die perfecte aansluiting in dit drieluik. In ‘A Secret Atlantis’ wordt er wat de vocalen betreft dan toch eindelijk een tandje bijgezet. Het is weer lekker rammen geblazen, waar Tom Englund de rust weet te brengen binnen het geheel, tof gedaan. De overgangen zijn sterk, maar die hadden niet gehoeven. Het lekkere up tempo gitaarwerk van zowel Tom Englund als Henrik Danage en het sterke bassen van Johan Niemann is juist zo tof. Dit is zo’n nummer waar de passie uit je speakers knalt, heerlijk!

‘End Of Silence’ wordt ingeleid door ‘The Tidal’. Dit nummer heeft weer die gevoelige vibe waarbij Tom Englund weer eens kan shinen. Het heeft een mooie opbouw en is gewoon een lekker nummer. Met een spannende intro gaat ‘The Beacon’ van start. Het werk op de toetsen van Rikard Zander lijkt toch wat over the top te gaan. Het beukt lekker theatraal open, maar vervalt dan toch in wat meer rust. Na de intro had je als luisteraar toch wat meer verwacht. Afgesloten wordt er met ‘This Ocean’. Het tempo ligt weer beduidend hoger met lichte chaos en technisch spel. Het is een lekkere pittige afsluiter van een bijzonder album. Bijzonder in de zin dat het de vele gezichten van Evergrey goed belicht, zowel hard als zacht en gevoelig.

‘The Atlantic’ komt 25 januari uit en is zeker een aanrader. De nadruk ligt absoluut op de hardere kant van band, maar dat is voor de fans van het eerste uur juist interessant! Daarnaast moet je een drieluik wel compleet maken. (Juliette Ruygrok)

80/100

Tracklist;
01. A Silent Arc
02. Weightless
03. All I Have
04. A Secret Atlantis
05. The Tidal
06. End Of Silence
07. Currents
08. Departure
09. The Beacon
10. This Ocean