Vola Applause Of A Distant Crowd

Mascot Records

Website:

Vola

Vanuit Kopenhagen komt de band Vola. Met een mix van jaren ’70 progressieve rock, elektronica, industrial en metal, brachten zij in 2015 het fantastische debuut ‘Inmazes’ uit. Het was gewaagd, technisch en zeer zeker verassend. Lovende reviews en succesvolle tournees volgde. Nu is het tijd voor hun tweede album ‘Applause Of A Distant Crowd’.

Met ‘We Are Thin Air’ wordt het album geopend. Direct valt op dat het totaal geluid een stuk minder ballen heeft dan het vorige album. Ja het geheel is technisch en mooi. Muzikaal gebeurt er veel, en soms iets te veel. Maar de metal invloeden die juist zo indrukwekkend waren zijn ver op de achtergrond. Ook ‘Ghosts’ mist het rauwe aspect en de speelsheid die juist Vola zo’n aantrekkelijke band maakt. Het technisch drummen van Adam Janzi wat de vele tempowisselingen mogelijk maakt is indrukwekkend. Helaas heeft het geheel te veel pop invloeden. Waar de band zich liet inspireren door Opeth, Porcupine Tree, Devin Townsed is hier weinig van te horen. De andere inspiratie trekken zij uit Massive Attack en dat lijkt hier de overhand te hebben. De gemiddelde metalhead zal hier afhaken. Echter in ‘Smartfriend’ komt het hardere gitaarwerk naar voren. Bij de inbreng van de vocalen van Asger Mygrind verdwijnt met een rare overgang alle rauwheid wel heel plots. Daarna lijkt dan toch de balans tussen het gitaarwerk en de rest gevonden, helaas duurt dit niet lang. Het nummer lijkt zich te kenmerken door vreemde overgangen en vormt niet echt geen geheel. Daarnaast is het wel een shock voor je gehoor na de eerste twee nummers.

De band lijkt dit ook te beseffen en brengt met ‘Ruby Pool’ een soft geheel om de oortjes weer wat rust te geven. ‘Alien Shivers’ is dan eindelijk wat we van de band mogen verwachten. Fijne gitaarspel en sterk baswerk van Nicolai Mogensen in combinatie met sterke overgangen, veel subtiele muzikale elementen maken dit het sterkste nummer tot dusver. Ook ‘Still’ rockt aardig maar blijft aan de simpele kant als je eerder werk van Vola hebt gehoord. Met ‘Whaler’ lijkt de band dan toch eindelijk op niveau. Het begint zwaarder met een stuk meer gitaar. De balans met de ijzersterke vocalen (want daar is niks mis mee) van Asger Mygrind lijkt eindelijk gevonden. Dit is zo’n nummer dat de band werkelijk bijzonder maakt. Het is veruit het beste nummer van het album. Afgesloten wordt er met het mooie ‘Green Screen Mother’ met een hoofdrol voor Martin Werner op de toetsen. Het is erg rustig, mooi en misschien wel de juiste afsluiter voor een album waarbij de band vooral hun mooie muzikale kant heeft laten horen.

Vola lijkt een nieuwe weg in geslagen. Muzikaal is het nog steeds erg technisch, maar het mist het rauwe en uitdagende geluid van voorloper ‘Inmazes’. De band geeft ook aan zich niet langer op de interne worstelingen te richten, maar juist op de buitenwereld. Dit geeft een positief gevoel. Dat positieve gevoel is fijn, maar muzikaal lijkt het een dood doener. Voor de fans van het eerste uur zal dit album de nodige hardheid missen en daarmee veranderen zij mogelijk in “a distant crowd”. Dus ken je band niet luister naar ‘Inmazes’ voordat je aan deze plaat begint. (Juliette Ruygrok)

60/100

Tracklist;
01. We Are Thin Air
02. Ghosts
03. Smartfriend
04. Ruby Pool
05. Alien Shivers
06. Vertigo
07. Still
08. Applause Of A Distant Crowd
09. Whaler
10. Green Screen Mother