Necros Christos Domedon Doxomedon

Sepulchral Voice Records

Website:

Necros Christos

Reeds aangekondigd in 2012, maar nu eindelijk verschenen, ligt hier dan het derde en laatste album van Necros Christos op de mat. De Duitsers waren altijd een wat aparte verschijning in de death metal scene, met veel meer een nadruk op riffs dan snelheid en energie en een hoge mate van esoterische lyriek. Daarnaast werden de albums ook nog opgevuld met (vaak instrumentele) interludes getiteld ‘temples’ en ‘gates’. Het was dus wel iets meer dan de standaard van-dik-hout-zaagt-men-planken death metal.

Met ‘Domedon Doxomedon’ (een koptisch/griekse term welk vertaald kan worden naar ‘Heer van het huis, Heer van glorie’) laat Necros Christos nog eenmaal hun kenmerkende muziek op ons los.
Bijna 2 uur lang, waarin we 9 temples, 9 volledige nummers en 9 gates te horen krijgen. Ook deze symboliek is niet los te zien van de tekstuele inhoud van de band. Christelijk/Sethiaans gnosticisme en kabbalah-mystiek vormen het vertrekpunt voor de band. Maar uiteindelijk draait het om de muziek, en met bijna 1,5 uur aan echte nummers wordt daar ruim in voorzien. De temples/gates zijn vooral franjes rondom de nummers om het nog meer schwung te geven.

Opener ‘I Am Christ’ begint met een rustig akoestische gitaar, om daarna los te barsten met uitermate typische Necros Christos riffs. Veel dubbele bass, maar weinig snare, waardoor de muziek meer een rollend en stuwend karakter krijgt. En riffjes die meteen in je hoofd blijven zitten.
Productioneel gezien klinkt alles nog helderder dan de laatste EP ‘Nine Graves’. Dit haalt soms wel een beetje het idee van zwaarte uit de muziek, maar je krijgt er veel detail voor terug. Zelfs een tamboerijn krijgt de band erin verwerkt alsof het de normaalste zaak van de wereld is, begeleid met vrolijke teksten als “lay him in the grave, from which he did not raise”. Voordat je het weet zijn er alweer 11 minuten voorbij. ‘Tombstone Chapel’ begint met een heerlijke solo om even flink met je haren te wapperen. Juist op mid-tempo is de band uitermate effectief en catchy. ‘He Doth Mourn in Hell’ laat de band op een nog langzamer tempo spelen dan normaal. ‘Seven Altars Burn in Sin’ start langzaam maar zit vol interessante riffjes en logge headbangstukken. Halverwege zit zelfs een stuk met wat heerlijk solowerk met melancholische gitaarpartijen om te eindigen met wat meezingstukjes over de zeven altaren.

‘The Heart of King Solomon in Sorcery’ bevat vernuftig gitaarspel en een goed meewiegstuk in het midden. Ik denk dat dit live heel goed zou werken. ‘The Guilt They Bore’ bevat voor Necros Christos’ doen veel snel drumwerk maar zonder de kenmerkende zwaarte te missen. Eerlijk is eerlijk: hierna volgen nog ‘Exodos’ en ‘Meditation on the Death of Christ’ als volle nummers maar die zijn minder pakkend dan het voorgaande werk op het meezingwerk met ‘Do-Me-Don, Do-Me-Don DO-XO-ME-DON’ na. Dat mag de pret niet drukken want, bijna twee uur lang weet Necros Christos de aandacht erbij te houden. Zelfs de instrumentale temples en gates zijn a) goed passend en “to the point” en b) niet al te afwijkend van de nummers, waardoor alles een logisch geheel heeft. Ze zijn sfeerzettend en klinken in dienst van het album. Als slotstuk van de carrière van de band (want dat is het) is dit een uitermate mooi einde. (Thomas van Golen)

Tracklist:
01. Temple I - Zohar Of The Sky
02. I Am Christ
03. Gate Of Sooun
04. Temple II - Cistern Of Bethlehem
05. Tombstone Chapel
06. Gate Of Damihyron
07. Temple III - Helper Of YHVH
08. He Doth Mourn In Hell
09. Gate Of Aion Tsevaoth
10. Temple IV - Oracle Of Men
11. Seven Altars Burn In Sin
12. Gate Of Arba-Hemon
13. Temple V - Bereshit
14. Exiled In Transformation
15. Gate Of Behet-Myron
16. Temple VI - Weight Of Gold
17. The Heart Of King Solomon In Sorcery
18. Gate Of Sulam
19. Temple VII - Alive In Sheol
20. The Guilt They Bore
21. Gate Of Jehudmijron
22. Temple VIII - Smoke In Fire
23. Exodos
24. Gate Of Dimitrijon
25. Temple IV - Redeemer To Zion
26. In Meditation On The Death Of Christ
27. Gate Of Ea On