Necrophobic Mark of the Necrogram

Century Media Records

Website:

Necrophobic

Necrophobic is geformeerd in 1989 door David Parland en Joakim Sterner met als doel een donkerdere variant death metal te creëren. David Parland (o.a. medeoprichter van Dark Funeral en Infernal) overleed op 42 jarige leeftijd veel te vroeg, Joakim Sterner ging volgas door met Necrophobic. Na een aantal demo's in de beginjaren verscheen in 1993 de EP 'The Call' en een paar maanden later was het debuutalbum een feit met 'The Nocturnal Silence'. Na wat omzwervingen werd dan eindelijk een platendeal gesloten met Century Media Records, de vorig jaar verschenen EP 'Pesta' was het eerste wapenfeit. Op 23 februari verschijnt album nummer acht, 'Mark of the Necrogram'.

De opener en titelnummer, ‘Mark of the Necrogram’, klinkt herkenbaar en heeft alles wat je van Necrophobic verwacht in zich. Een lekker up-tempo nummer met melodisch gitaarwerk, krachtig drumwerk van oprichter Joakim Sterner en lekkere rauwe vocalen van zanger Anders Strokirk. ‘Odium Caecum’ start voorzichtig met een rustig intro maar ontpopt zich als een snel nummer, gelijk de voorganger. Misschien iets donkerder dan de opener en met een hoofdrol voor het gitaristen duo, Sebastian Ramstedt en Johan Bergebäck, die er knap op los soleren. Bij het volgende nummer ‘Tsar Bomba’ gaan de wenkbrauwen voor het eerst omhoog. Het nummer klinkt, mede door de meegezongen refreinen bijna bombastisch en verliest hiermee een deel van de rauwheid. Het rustige tussenstuk en de uitstekende solo daarna geven het nummer wat extra’s maar het refrein blijft wat te gepolijst klinken.Ook het nummer ‘Lamashtu’ heeft te kampen met hetzelfde probleem, de te cleane productie neemt een deel van het rauwe weg, iets dat je bij een band als Necrophobic juist graag hoort.

‘Sacrosanct’ klinkt weer vertrouwd en ditzelfde geldt voor het titelnummer van de in 2017 verschenen EP ’Pesta’, lekkere up-tempo nummers, rauw en agressief, zoals we dit graag horen. Met ‘Requiem for a Dying Sun’ en ‘Crown of Horns’ in mindere mate laat Necrophobic weer een ander geluid horen waarbij ‘Requiem for a Dying Sun’ een wat trager nummer is dat door de verschillende wendingen bijna progressief aan doet. Ook in dit nummer is er weer voldoende ruimte voor het gitaristen tandem om te soleren. Met ‘From the Great Above to the Great Below’ komt de bombastische sound weer wat terug voordat Necrophobic afsluit met het instrumentale ’Undergången’. dat behoudens de sterke gitaar solo geen verdere meerwaarde heeft.

‘Mark of the Necrogram’ is zeker geen slecht album maar is niet wat ik ervan verwachtte. De cleane productie had wel wat smeriger gemogen en de bombastische nummers doen het voor mij net niet. Het overige werk voldoet aan de verwachting en is zonder meer het luisteren waard. (Erik van Dijk)

77/100

Tracklist:
01. Mark of the Necrogram 04:53
02. Odium Caecum 04:25
03. Tsar Bomba 05:40
04. Lamashtu 05:20
05. Sacrosanct 04:38
06. Pesta 05:59
07. Requiem for a Dying Sun 04:39
08. Crown of Horns 03:59
09. From the Great Above to the Great Below 05:53
10. Undergången 02:48