Hangman’s Chair Banlieue Triste

Spinefarm Records

Website:

Hangman’s Chair

Eindelijk is het zo ver, de Franse Stoner/Doom band Hangman’s Chair brengt haar vijfde album uit, ‘Banlieue Triste’, een titel die gecombineerd met het artwork meteen aangeeft waar dit allemaal over gaat: de grijze, verbitterde realiteit van de buitenwijken van de stad, in dit geval Parijs. Met de al verpletterende ‘This is not supposed to be positive’ uit 2015, werden we al getrakteerd op een meesterwerk van zware duistere klanken. Met ‘Banlieue Triste’ zetten de vier heren hun weg voort, streven zichzelf voorbij, creëren een atmosfeer die kouder en donkerder is dan ooit geweest waarbij zij de luisteraar verder de diepte in meesleuren.

Zoals iedere zichzelf respecterende doom band zowel haar muziek als thema’s donker, zwaarmoedig, depressief zijn. De kracht van Hangman’s Chair ligt grotendeels in de waanzinnige intensiteit van de tracks met de vernietigende bas van Clement Hanvic, de organische drum van Medhi Thepegnier, de groovy riffs van Julien Chanut, aangevuld met de fluweelachtige en kristalheldere stem van Cedric Toufouti. De rauwe oprechtheid van de lyrics, waarbij ze op creatieve wijze hun eigen ervaringen verwerken, overtuigt de luisteraar zonder enige twijfel. Dit resulteert in ruim 67 minuten zwoele vernietigende melodieën, rijk aan soberheid en complexiteit tegelijk, verleidend als een droom en beangstigend als een nachtmerrie, zwart als de nacht met hier en daar een lichtje om je de weg te wijzen.

Het album opent met een instrumentale intro dat subtiel leidt tot het eerste nummer ‘Naive’, waar de toon al wordt gezet en bas en drums overheersen, de tekst grijpt je aan “Face how fucked up we are. Face how lonely I want to be”, de emoties druipen nu al van Cédric’s stem, ontsnappen is onmogelijk. Verder met ‘Sleep juice’ (insomnia) waarbij je terecht komt in een spiraal die je naar beneden trekt en je los laat, een typisch Hangman’s Chair nummer dat je hele ziel laat vibreren. Het zwaarmoedige en duizelingwekkende ‘Touch the Razor’ gaat nog verder, laat je realiseren hoe gemakkelijk het is te verdwalen in je eigen (onder)bewustzijn. Deze ruim 11 minuten durende track sleept je door hoop en waanhoop, imponerend van diepte en met gemak een uitschieter op dit album. Interlude ‘Tara’ is het licht in het donker, een welkome adempauze en dat is nodig. ’04-09-16’ dompelt de luisteraar opnieuw onder in een bad donkere emoties, een track die de heftige effecten van een overdosis beschrijft. ‘Negative Man Child’ is anders, wat milder met als thema de relatie met ouders en toch zeer pakkend, bijna intiem te noemen. Als voorbereiding op de afsluiter een derde instrumentale interlude ‘Sidi Bel Abbes’, een mooi rustgevende stuk met prachtige riffs. ‘Full Ashtray’, sluit af in stijl , massief en kleverig, een verzameling van wat Hangman’s Chair het beste kan, je laten huiveren, kippenvel... Last but not least, voor de litteraire francofielen onder ons, een gesproken stukje van de filosoof George Bataille als alle laatste afsluiter, woorden van grote waarde.

“Banlieue Triste” is meeslepend, indrukwekkend, kil en intiem maar vooral overtuigend. De heren hebben duidelijk hun weg gevonden en we kunnen alleen maar hopen dat ze nog lang deze weg zullen blijven volgen. (Marie-France Dorillat)

(95/100)

Tracklist:
01. Banlieue Triste
02. Naive
03. Sleep Juice
04. Touch the Razor
05. Tara
06. 04/09/16
07. Tired Eyes
08. Negative Man Child
09. Sidi Bel Abbes
10. Full Ashtray