Epica - 21/04/2010

Epica is net terug van een lange Amerikaanse tour, als ze weer een paar zalen in Nederland aan doen. Voorafgaand aan de show in Atak, Enschede is het tijd om de stemming te peilen. Hoe staat het nu met de band? De band vertoeft meer buiten de landsgrenzen dan erbinnen.  Een reflectie van het succes wat de band de afgelopen jaren heeft doorgemaakt. Niet alleen uitverkochte zalen, maar met het laatste album ĎDesign Your Universeí verbreken ze alle verwachtingen. Met een nieuwe line-up zet Epica een volgende stap naar het grote succes.

 

 

Succes

 

AriŽn van Weesenbeek: Ik heb mij prima geamuseerd, het was ook lekker druk in Zaandam. Er was niet echt airconditioning, dus het was goed benauwd op het podium en in de zaal. Het is wel leuk om weer in Nederland te spelen. We hebben net 26 shows erop zitten in The States en Canada, met een verrassend grote opkomst. In 2007 deden we de eerste headline- tour daar, toen ging ik nog mee als sessie drummer. In 2008 gingen we mee als support voor Symphony X, en daarmee hebben we ook fans gewonnen. Ik had zelf het idee dat we met geluk voor vijftig mensen zouden staan. In New York city hebben de show uitverkocht met 600 man, en zo ging het ook met Montreal. Van Texas hadden we geen hoge verwachtingen en het was ook daar echt goed vol.

 

Toch blijft de drummer bescheiden:  Het is heel belonend, en het geeft een gevoel dat iedereen de nieuwe CD goed ontvangt. We hebben heel hard gewerkt om zoín goed mogelijk album te maken. Dat we een goede balans hebben gemaakt tussen de muziek die Epica maakt en dat mensen het mooi vinden, maar vooral vanuit ons zelf.

 

Je bent dus je eigen klankbord, hoe hoog ligt de lat?

 

AriŽn van Weesenbeek: Ik moet het zeker na tien keer nog goed vinden klinken. Dat is hoe Epica werkt, we gaan niet commerciŽlere muziek schrijven om een groter publiek aan te spreken of meer cdís te verkopen. Ik zou het niets vinden om simpele drumpartijen te spelen. Ik wil gewoon lekker energie in blijven steken. Iedere avond op het podium Ďfreewheelení achter het drumstel: flinke roffels en gas erop.

 

Techniek

 

Dan stap je over van een zeer technisch metal band God Dethroned, naar Epica. Dat was voor het publiek wennen, maar voor jou ook?

 

AriŽn van Weesenbeek: het grappige is dat ik voel dat ik helemaal niet zo veel anders hoef te spelen dan bij God Dethroned. Het is wel minder op blastbeats gericht. Bij Epica zweeft het meer door elkaar heen: dan weer ingetogen passages en dan weer flink hard.  Met veel double-bass, een paar blastbeats en fills, daar is gewoon de ruimte voor. Het is met de zelfde energie als toen ik bij God Dethroned speelde. Ik probeer er veel dynamiek in te stoppen, ook qua articulatie en nuances.  Ik word ook echt aangespoord om te spelen zoals ik ben. Soms moet ik me inhouden, omdat ik dan meer in dienst van het nummer moet spelen. Het niet te vol stoppen met fills. Dat is wel moeilijk als het lekker druk is, dan heb je toch veel energie tijdens het optreden.

 

 

Welk nummer van de laatste plaat kan je je nu al op verheugen, met een ontlading aan energie?

 

AriŽn van Weesenbeek: ĎKingdom Of Heavení en ĎMartyr Of The Free Worldí zijn altijd tof om te spelen.  Eigenlijk ook ĎSembles Of Libertyí  maar die spelen we veel te weinig.

 

Op de nieuwe plaat lijken de instrumenten nog meer samen te komen. Heeft dat te maken met dat je elkaar beter kent en bij het componeren alles aanvoelt?

 

AriŽn van Weesenbeek: Iedereen past bij de band en dat het eigenlijk een gevoelskwestie is. Weten wanneer je een stapje terug moet en wanneer je wel de kansen kan pakken. Zo met elkaar tot een goed resultaat komen.

 

Helpt het ook dat je nu een bekende gitarist Isaac Delahaye (God Dethroned) in de band hebt?

 

AriŽn van Weesenbeek: Het is een fijne muzikant om mee te werken. Hij heeft veel energie, en durft dingen op te zoeken. Niet te veilig allemaal, en experimenteren. Alles wat we kunnen gebruiken is goed, en wat niet goed is dat zetten we aan de kant of gebruiken het helemaal niet. We proberen het in ieder geval.

 

Gevoel

 

Je hebt dus muziek stukken op de plank liggen, wat maakt uiteindelijk dat je zegt: dit is goed en dat weer slecht? Je moet nu wel je eigen kunnen beoordelen.

 

AriŽn van Weesenbeek: Meestal is het met melodielijnen, gitaarpartijen of ritmes dat als het niet lekker loopt, dus als we zelf het gevoel hebben Ďer wringt ietsí en er zit meer in. Dan pakken we het stuk eruit, gaan wat jammen of er goed voor zitten. Zodoende proberen we er wat goeds van te maken. Als het echt niet werkt dan kijken we of iets beter past. Vaak is het zo als een stuk echt niet werkt, dan is iets nieuws kan perfect zijn.  Het is echt vaak een gevoelskwestie als het lekker loopt.

 

 

Het is niet dat een iemand het super vind en een ander totaal niet?

 

AriŽn van Weesenbeek: Meestal als er zich zoiets voordoet, gelukkig niet vaak of bijna niet, dan is het de meerderheid die wint. We groeien er dan overheen, en dan klopt het ook uiteindelijk.

 

Muziek maken is een creatief beroep, is het dan niet lastig om snel naar perfectie te streven en heel kritisch te zijn?

 

AriŽn van Weesenbeek: Je hebt inderdaad het streven naar perfectie, maar op een gegeven moment moet je wel levend blijven. Niet dat in de studio alles gladgestreken wordt. Het mag best rammelen hier en daar, natuurlijk niet te veel. Zoals een knarsje van een gitaar, of een stukje drum wat net iets te snel is. Wat er wel voor Ďpushí kan zorgen.  Dan gaat het weer om wat voor gevoel je krijgt bij een stukje. Als het allemaal perfect op de maat is, dan kan je net zo goed voorprogrammeren.

 

Touren

 

Naast de vele buitenlandse tours, komt Epica in de zomer nog terug voor een groots optreden op het Pinkpop festival. Voor de tweede keer, maar het is de eerste keer dat AriŽn mee is:

ik ben heel benieuwd, en ik weet zeker als ik het podium op stap, dat het pure adrenaline is. Ik moet proberen dan niet twee keer zo snel te spelen, want we spelen ook met een metronoom. Ik moet dan goed bij de les blijven. Het is nu nog niet zeker wat we gaan doen, maar er komen wel show elementen zoals pyroís.  De bedoeling is om zeker groot uit te pakken!

 

De band speelt komende weken in Zuid-Amerika, en in het najaar wil de band weer terug naar Amerika. Kortom: een volle agenda.

 

AriŽn van Weesenbeek: Ik vind het niet zo erg dat ik veel reis en weinig thuis ben. Toen ik zestien was, wilde ik met muziek mijn brood verdienen en touren. Dat ben ik nu aan het doen.  Het afzien valt wel mee,  we hadden op de laatste tour een mooie grote bus met slaap bunks: keuken met een broodrooster en een eigen douche.

 

Inmiddels is bassist Yves Huts erin geslaagd zijn auto goed te parkeren en schuift ook nog even aan. Ook hij is zeer positief over het tour leven: dat valt allemaal reuze mee, al vind ik het reizen ernaar toe wel minder. Veel wachten, inchecken enzo.
 

AriŽn van Weesenbeek: Het tv systeem was kapot op onze terugreis van USA naar huis, dan duurt het wel lang.

 

Yves Huts is er vanaf het begin bij, en de vraag is of hij het soms niet moe is om miljoen keer ĎThe Phantom Agonyí te spelen.

 

Yves Huts: Ik zou wel eens wat meer variatie in de setlist willen. Met het jubileum van ĎConsign to Oblivioní spelen we het hele album, en dat is weer eens wat anders. Een unieke kans om nummers te horen die we weinig spelen.

 

Na een korte stilte komt de setlist toch weer terug: Als er een goede mix is, zodat het geen routine wordt, dan ben ik gelukkig. Op de laatste tour kon toetsenist Coen Janssen niet mee en Oliver Palotai (Kamelot, Sons Of Seasons) verving hem. Dan kan je niet zo veel wisselen, omdat hij op korte termijn de nummers moest instuderen. Zo lang de fans tevreden zijn ben ik het ook, daar doen we het voor.

 

 

Ambitie

 

Voor velen die de band vanaf het begin kennen, is het ongelooflijk dat de band opeens zo groot is geworden. Toch blijven de muzikanten er nuchter onder.

 

Yves Huts: We zijn wel heel trots ja, 36 landen hebben we nu al gedaan. Dit jaar komen er weer nieuwe landen bij zoals Peru, Bolivia, en SloveniŽ.

 

Kan het nog wel beter?

 

Yves Huts: Ja hoor, toen AriŽn bij de band kwam toen schoot Epica omhoog. Nu is Isaac erbij en gaan we weer een stapje hoger. Nu zal er weer iemand moeten vertrekken om beter te worden. Simone wordt er ook niet jonger op. Ze is wel ons boegbeeld,  dus dat zal ik dan wel worden die weg moetÖ.(lacht)

 

Dan komt er een anekdote boven tafel die met geuren en kleuren verteld wordt door  AriŽn van Weesenbeek:  Het was in Mexico, in een hotel daar, en het was er gezellig met wat pintjes. We kregen het zingen te pakken zoals U2 ĎIn The Name Of Love.í  Yves gaf de aanzet ĎAllť  gij kan dat ook he..í alleen waren we vergeten dat de deur open stond. Toen kwamen er een paar security mensen naar ons toe Ďstoppen, stoppen.í Die waren er niet van gediend.

 

Of het aan de zangkwaliteiten van AriŽn ligt, laten we in het midden. Wel komen de plannen boven tafel, omdat de heren wel vinden dat AriŽn te weinig te zien is tijdens zijn grunts, verstopt achter de drumkit.

 

Yves Huts: Misschien hebben een drumriser op wieltjes nodig. Dan duwen we hem naar voren als hij moet zingen, of omdraaien. Ik zie wel mogelijkheden, zo aan de zijkant: dat mensen je kunnen zien.


AriŽn van Weesenbeek: Tarja Turunen heeft haar drummer aan de zijkant van het podium. 

 

Yves Huts: AriŽn heeft wel interactie met het publiek en staat vaak op, dus hij is zeker veel aanwezig. Meer dan de vorige drummer.

 

Veranderingen

 

Toch geeft de Epica bassist er een serieuze draai aan:  Op het voorgaande album was AriŽn een sessie drummer, en deed hij van hem verwacht werd. Dat ging heel snel allemaal. Deze keer heeft hij ook mee geschreven aan de nummers. Niet alleen drumlijnen, maar ook gitaarpartijen. Isaac Delahaye is er nu bij, en die heeft ook weer een heel andere aanpak in het arrangeren van gitaren.

 

Ik ben de tussenschakel tussen de drums en de gitaren. Het is vaak onderschat, maar dat is overal in de muziek. Mensen luisteren naar de hoge tonen en de laagste is basis. Daar wordt niet rechtstreeks naar geluisterd. Dat moet je als bassist accepteren. Met de nieuwe mensen kan ik goed overweg en qua sfeer is het er ook op vooruit gegaan. 

 

Toch is Yves Huts niet alleen bassist, ook op dit album heeft hij meer bijgedragen. Wederom blijft ook hij bescheiden: Ik heb mijn ideeŽn aangedragen en die zijn verwerkt in bestaande nummers. Mijn bijdrage aan een plaat varieert, soms doe ik wat meer en soms wat minder. Op deze plaat is het minder dan The Divine Conspiracy.í

 

Dan volgt er nog een kleine bekentenis. Yves Huts heeft recentelijk zijn kroon van bierkoning moeten overdragen aan de drummer. Hij zegt erover: Ik hem met eer overgedragen. Er kan maar ťťn de grote drinker zijn. De bassist maakt van de gelegenheid gebruik om nog even te benadrukken dat het echt Epica is, en geen EEpica zoals het in het oosten des lands nog wel eens uitgesproken wordt. (Silvia Deurwaarder)

 

 

 

Members:

Simone Simons Ė Mezzo-Soprano Vocals

Mark Jansen Ė Rhythm Guitar, Grunts, Screams

Isaac Delahaye Ė Lead Guitar

Yves Huts Ė Bass Guitar

Coen Janssen Ė Synthesizer, Piano

AriŽn van Weesenbeek Ė Drums, Grunts, Spoken Words

 

Former members :

Helena Iren Michaelsen Ė Soprano Vocals (2002 Ė 2003)

Jeroen Simons Ė Drums (2002 Ė 2006)

Ad Sluijter Ė Guitar (2002 Ė 2008)

 

Studio albums:

(2003) The Phantom Agony

(2005) Consign to Oblivion

(2007) The Divine Conspiracy

(2009) Design Your Universe

 

EPs and singles :

(2003) The Phantom Agony"

(2004) Feint

(2004) Cry for the Moon

(2005) Solitary Ground

(2005) Quietus (Silent Reverie)

(2007) Never Enough

(2008) Chasing the Dragon

(2009) Unleashed

(2010) This Is the Time

 

DVD :

(2004) We Will Take You With Us