Heart Of A Coward – This Place Only Brings Death | CD
Juliette Ruygrok | 14 oktober 2023
Het Engelse Heart Of A Coward is al 11 jaar bezig en ondertussen een bekende naam in de Britse metalscene. ‘This Place Only Brings Death’ is dan ook hun vijfde album. Voor zanger Kaan Tasan is het pas het tweede album. Misschien is het zijn invloed, waardoor de band nu meer leunt naar metalcore. In het verleden bleven ze immers niet weg van progressive. We kunnen dus een knap staaltje technische invloeden verwachten, wanneer je dit in de mix knalt!
![](https://metal-experience.com/wp-content/uploads/Reviews/Heart-Of-A-Coward-–-This-Place-Only-Brings-Death.jpg)
Het album opent vrij plots en vooral hard! ‘This Place Only Brings Death’ kent harde riffs vol agressie. De vocalen van Kaan Tasan passen goed bij dit geheel. Behalve het refrein gebeurt er niet heel. Maar het geluid is dan ook erg vol, waar je dus voor de subtiele melodieuze inbreng aandachtig moet luisteren. Ook ‘Captor’ kent een zwaar geluid. Het is weer een rammend geheel vol agressie. Door de wisselwerking op de vocalen met gitarist Carl Ayers krijgt het nummer wel enige speelsheid, maar over het algemeen voelt het zwaar en hard, door de gekozen riffs. Het einde is wat plots.
‘Devour Me’ kent een spannende intro, en wordt al snel weer hard, heftig en agressief. Het refrein met clean vocals, brengt dan toch de nodige melodie. De wisselwerking tussen de hardere stukken en het refrein had wat meer gepolijst gemogen. Er zit heel veel in dit nummer waardoor er ook meer melodie binnen de harde stukken wordt gebracht, misschien dat de overgangen daardoor meer hebben van plotse breakdowns. In ’Decay’ lijkt de balans in ieder geval gevonden. Na een mooie intro is de overgang naar groovende riffs knap gedaan. De wisselwerking op de vocalen past prima en wordt strak uitgevoerd. In het refrein vallen elementen helaas weer weg in het overvolle geluid, en moet je aandachtig luisteren wil je alles mee krijgen. De structuur staat in ieder geval als een huis. Jammer dat het einde weer wat spontaan daar is.
‘Ghost’ is een opeenstapeling van technische elementen, en diverse kanten van de band. Drummer Christopher “Noddy” Mansbridge, weet in de intro tussen het blasten door, toch de nodige opbouw te realiseren. Het kent veel tempo en sfeer wisselingen. Helaas ligt het basistempo ondanks de intro toch niet zo hoog, waardoor het niet helemaal loskomt. Er gebeurt echt heel veel, van mean naar clean vocals, veel groove, harde grunts en dat maakt het lastig. Het kent wel een echt einde na de break, hoewel dit een stuk rustiger verloopt dan het gehele nummer. Het nummer is of briljant, of te chaotisch maar om daar een oordeel over te vellen zal je het meerdere malen moeten luisteren.
Met een beukende opening gaat ‘Passenger’ van start. Zware riffs, de nodige effecten en groove slepen je mee naar een goede overgang die deels wordt gedragen door de inbreng van de vocalen van Kaan Tasan. Het refrein brengt subtiel de nodige melodie binnen het geheel. Met de nadruk op subtiel, want het blijft een beetje op de achtergrond door de bas van Vishal “V” Khetia en de drums van “Noddy”. De gitaren van Carl Ayers en Dan Thornton hadden het refrein net wat meer ballen en eenheid kunnen geven. Goed het tempo is in ieder geval lekker, hoewel het einde met alle hardheid toch weer wat zwaar valt.
In ’Dehumanise’ wordt er gekozen voor een plotse opening en een fatsoenlijk eind, om maar even verassend uit de hoek te komen. En deze lijn wordt doorgezet in de afsluiter van het album ‘All Life Is Finite’. Na de plotse opening wordt er meer gespeeld met de vocalen en de nodige samenzang, wat helaas dus ook bij het tiende nummer duidelijk maakt, dat er gedurende het gehele album meer mogelijk was op de vocalen. Weer het zware en kenmerkende geluid van de band dat overheerst. Ja de riffs zijn hard en vet, maar variatie is soms fijn. Ook hier weer veel tempowisselingen, waar het stukje clean vocals dus ook wordt overschaduwd door muzikaal geweld. Less is vaak gewoon more. De break is rustig en loopt door tot het einde, en doet je nadenken over wat je net allemaal gehoord hebt.
‘This Place Only Brings Death’ is een uitdagend album voor de technische luisteraar. Er zitten heel veel moeilijke aspecten in. Het is hard agressief en voldoende uptempo voor de doorgewinterde beukers onder ons. Echter is het die hardheid, waardoor ook een hoop moois overschaduwd wordt, waardoor soms structuur ontbreekt. Het is zelfs de keuze voor die constante harde riffs, die het wat zwaar doet aanvoelen, met weinig ruimte om even op adem te komen.
Tracklist
01. This place only brings death 03:30
02. Captor 02:54
03. Surrender to failure 03:04
04. Devour me 03:01
05. Decay 03:17
06. Ghost 04:26
07. HEX 03:27
08. Passenger 03:59
09. Dehumanise 02:58
10. All life is finite 05:06
Uitgever: Arising Empire
Rating: 65/100
Website: Heart Of A Coward
Line up
Kaan Tasan – vocals
Carl Ayers – guitar & vocals
Dan Thornton – guitar
Vishal “V” Khetia – bass
Christopher “Noddy” Mansbridge – drums