Venues – Solace | CD

Juliette Ruygrok | 26 augustus 2021

De Duitse modern metal formatie Venues bracht in 2018 hun debuut ‘Aspire’ uit. Sindsdien heeft de band een roerige tijd gekend met het vertrek van frontvrouw Nyves. Gelukkig troffen ze tijdens een optreden van Steel Panther nieuw talent. Met Daniela ‘Lela’ Gruber toegevoegd aan de formatie zijn ze nu terug met hun tweede album ‘Solace’.

Waar ‘Aspire’ nog te veel pop invloeden had en de echte metalfan misschien nog zou afhaken, valt direct op te merken dat ‘Solace’ beduidend harder is dan zijn voorganger. De band heeft duidelijk plezier in het poppy geluid en zo blijven deze invloeden ook bestaan met de clean vocals van Lela, maar in het algehele geluid is er duidelijk wat meer metal toegevoegd wat lekker past bij de mean vocals van Robin.

Het album begint dan ook met een fijne energie. ‘Razorblade Theeth’ geeft direct een impressie van hoe goed de twee vocalisten elkaar aanvullen. Lela weet zichzelf krachtig te presenteren naast Robin die op het eerste album al een sterke indruk wist te maken. In ‘Whydah Gally’ hoor hoe divers de band kan zijn. De opening is tof en de energie spat er van af. Sterk drumwerk van Dennis zorgt voor goede overgangen. De break is vol agressie en brengt de metalen binnen het geheel.

In ‘Rite Of Passage’ wordt er meer ingezet op een rockvibe. Dit brengt meer rust en geeft Lela de kans om meer op de voorgrond te treden. Het geheel mist wat ballen ten opzichte van voorgaande nummers, maar deze stijl ligt de band goed. De iet wat braaf aanvoelende lijn wordt vervolgens doorgezet in nummers als ‘Uncaged Birds’ en ‘Into The Fire’ waarbij opvalt dat gitaristen Constatin en Valentin de rockende vibe goed weten aan te vullen en met leuke solo’s de nummers net dat extra’s weten te geven.

In ‘Down Below’ lijkt de energieke sfeer weer even terug. Helaas duurt dit te kort en wordt ook hier weer ingezet op brave rock. De energieke stukken zijn leuk, maar te kort om het nummer net die ballen te geven waardoor je denkt; “Ja, lekker”. De balans met meer hardere inzet wordt terug gevonden in ‘Shifting Colours’. Hier echt stukken met fijne agressie en meer ruimte voor Robin op de mean vocals. Hij is immers dusdanig goed dat we daar wel meer van willen horen. De zware groove op het eind van dit nummer is heerlijk, aangvuld door tof drumwerk. ‘Shifting Colours’ brengt hoop voor de rest van het album.

Tijdens ‘Deceptive Faces’ lijken we tijdelijk door leuk drumwerk in het begin bloodgesteld te worden aan nog zo’n tof nummer, echter mist het nog wat kracht. De break is een mooi moment om af te haken, want daarna gebeurt er niks meer wat de moeite waard is. Dat zal de band ook gedacht hebben, want het eind is niets meer dan een fade out.

Met ‘Mountains’ vervliegt de hoop dan definitief, niet alleen omdat het de afsluiter van het album is maar ook omdat het geheel rommelig aanvoelt. Het lijkt alsof de opname niet helemaal goed gelukt is. De overgangen zijn rommelig. Ondanks de hardere inzet en het feit dat Lela hier het sterkste bandlid is, kunnen we niet anders dan concluderen dat ‘Mountains’ beter had gekunt en dat de band nog wel wat te ontwikkelen heeft op het gebied van het mixen van de diverse stijlen.

De inbreng van meer metal invloeden tijdens ‘Solace’ laat zien dat Venues aan het groeien is en durft te experimenteren met diversiteit, wat een breder publiek kan trekken. Het is tof om te zien dat ze deze weg zijn ingeslagen en ze hebben twee goede vocalisten die dit kunnen dragen. Het wordt nu tijd om hier verder in te ontwikkelen en te groeien. Het is afwachten wat Venues bij een volgende release gaat doen, en dat maakt deze band interessant. Voor nu een redelijke release met ups en downs en dat is prima gezien het feit dat dit pas het tweede album is.

Tracklist

01. Razorblade Theeth
02. Whydah Gally
03. Rite Of Passage
04. Uncaged Birds
05. Into The Fire
06. Down Below
07. Shifting Colours
08. Our Destiny
09. Deceptive Faces
10. Mountains

Rating: 60/100

Uitgever: Arising Empire

Website: Venues