Caliban – Dystopia | CD

Juliette Ruygrok | 4 mei 2022

De Duitse formatie Caliban bestaat al sinds 1997 en hebben binnen het metalcore genre geen introductie nodig. Ze horen bij de grondleggers van het genre en wisten in 2012 met de release van ‘I Am Nemesis’, het genre zelfs weer nieuw leven in te blazen. Ze hebben een eigen unieke stijl, en wisten daar altijd aan trouw te blijven. In 2021 werd ‘Zeitgeister’ uitgebracht en dat was voor de fans van het eerste uur toch even een verademing, want de hardere kant van de band kwam weer naar boven. Nu is het tijd voor ‘Dystopia’, eens kijken of die lijn ook wordt doorgezet….

‘Dystopia’ opent creatief met de track ‘Dystopia’. De intro voelt wat dramatisch aan, maar al snel wordt de weg gevonden naar up tempo ramwerk met toffe drums van Patrick Grün. Zover een fijne agressieve vibe, tot….de clean vocals worden ingezet. Nu is daar niks mis mee, want de mannen van Caliban zijn meesters in het wisselen van stijlen. Maar het is iets te zoetsappig. Gelukkig wordt dit nog ondervangen door de beukende agressie terug te brengen binnen het geheel.

‘Ascent Of The Blessed’ kent een rustige intro, die al snel vervangen wordt door een toffe harde vibe. Het tempo ligt beduidend lager dan in ‘Dystopia’ maar de inbreng van de clean vocals van Andy Dörner valt hierdoor wel wat beter binnen het geheel. De contradicties zijn minder groot, en dat maakt het wat minder chaotisch.

Strak beuk werk en een goede up tempo vibe kenmerken ‘VirUS’. Het is lekker agressief en door het rauwe randje op de clean vocals is de contradictie met de mean vocals ook weg. Het geheel is hard, een beetje chaotisch maar wel lekker agressief. Dit zijn de nummers die oude tijden doen herleven.

‘Alien’ begint met een rockende intro. De inbreng van de vocalen is verassend maar niet heel sterk. Als luisteraar raak je snel van de leg omdat je niet weet welke kant dit nummer op kan

gaan. De overgangen zijn ook niet typerend voor Caliban en zelfs een beetje rommelig. Het meest verbindende in dit nummer is dan nog het gitaarspel van gitaristen Marc Görtz en Denis Schmidt.

Wederom strak drumwerk in de intro van ‘sWords’, hierdoor houden de snelle tempowisselingen en strakke overgangen goed stand. Het is een heerlijke beuker, waarbinnen de clean vocals zelfs het geheel niet lijken af te zwakken. De break is te rustig en voegt weinig toe aan het geheel, hoewel de opbouw erna weer ijzersterk is. Het einde is onverwacht en helaas wat rommelig.

‘Dragon’ lijkt een goede opbouw te hebben, maar komt niet echt los. Het is laag in tempo, wat het enthousiasme niet aanwakkerd. De break moet de verharding brengen, maar voelt helaas rommelig en chaotisch aan. Ook ‘Hibernate’ komt niet veel verder dan een pop rock song. Het is gedegen, maar af en toe ook wat slaapverwekkend zoals de titel suggereert. De opbouw naar iets van verharding doet daar weinig aan af, ookal is de technische uitvoering prima.

‘The World Breaks Everyone’ begint met wederom lekker drumwerk en een fijne beukende vibe. De inzet van het refrein is echter erg “heppie de peppie”. Het is als een negatieve boodschap in een carnavals kraker. Met z’n allen in de polonaise, maar alles is kut. Het werkt gewoon niet helemaal. Muzikaal is het niet slecht, het is constant en daarmee een geheel. Hoewel de harde rare break toch weer iets moet brengen wat suggereert dat we “metal” zijn.

De afsluiter ‘DIVIDED’ brengt dan nog het laatste element van Caliban naar voren wat we dit album nog niet gehoord hadden. Hierin komen wat rap invloeden terug en dat combineert prima. Het is een goede mix van stijlen, waarin ook nog even geramd wordt op de gitaren. ‘DIVIDED’ is echt even wat anders, maar geeft je als luisteraar nog meer verwarring met betrekking tot de koers die Caliban mogelijk in de toekomst wilt uitzetten.

‘Dystopia’ doet je als fan van Caliban twijfelen. Het is een sterke productie met mooi vol geluid. Het belicht de diversiteit van de band. Maar tegelijk lijken de mannen erg zoekende naar wat hun stijl is, en dat laatse is nergens voor nodig. De hardere nummers maken duidelijk waarin ze excelleren, het is die stijl die juist zo kenmerkend is voor de band. De zoekende koers doet je afvragen wat er met de band gebeurd is, terwijl als een nieuwkomer binnen het genre een dusdanig album neerzet iedereen lyrisch zou zijn. Conclusie; een gedegen album, voor de gemiddelde metalcore fan ook prima te behappen, maar zeker niet Caliban waardig.

Tracklist

01. Dystopia (feat. Christoph Wieczorek) (04:24)
02. Ascent Of The Blessed (04:10)
03. VirUS (feat. Marcus Bischoff) (03:55)
04. Phantom Pain (04:03)
05. Alien (03:35)
06. sWords (03:51)
07. Darkness I Became (04:00)
08. Dragon (feat. Jonny Davy) (03:25)
09. Hibernate (04:18)
10. mOther (04:07)
11. The World Breaks Everyone (04:02)
12. D I V I D E D (bonustrack) (04:09)

Rating: 60/100

Uitgever: Century Media Records

Website: Caliban

Line up

Andreas Dörner – Vocals
Marc Görtz – Guitar
Denis Schmidt – Guitar
Marco Schaller – Bass
Patrick Grün – Drums