Alcatraz Open Air ’26 – Dag 4 – Kortrijk 09.08.2026

Juliette Ruygrok | Photography © Eus Straver / Kick Verhaegen

Alcatraz 2026, de zondag!

Op de Graveyard is het deze vierde dag aangenaam wakker worden. De lichte bewolking zorgt ervoor dat je niet direct gecremeerd wordt in je tent. Toch is het al vroeg een drukte van jewelste. Voor de mannen is er extra gelegenheid gecreëerd bij het douchen, wat toch fijn is, want het zweet in combinatie met het stof in de moshpits zorgt voor een plakkerig geheel. Gorgelende geluiden overheersen, want het stof wat opwaait op het festivalterrein vult bij mening metalhead de longen. Daarnaast heeft drie dagen meebrullen, de stembanden aardig rauw gemaakt. Er worden her en der tenten afgebroken, want maandag is immers een werkdag. Voor anderen is het een dag om nog maar eens vroeg te beginnen. Bier als ontbijt is ook twee bruine boterhammen! Uiteraard is er weer het nodige vermaak om met je brakke kop te aanschouwen, en zij dit fit zijn gaan dan ook vol overgave op in de wedstrijd Air Guitar. Dit zorgt voor grappige taferelen onder leiding van een kritische jury. Goed na een ronde, ken uw buur over de camping en het verslepen van de kampeerspullen naar de auto, is het toch echt tijd voor de laatste kilometers van deze Metal marathon. Tijd voor een laatste dag in de bajes!

Wie dacht de zondag rustig op te starten heeft het mis. Het Finse ‘Luna Kills’ opent volle kracht op de Prison. Heerlijke groove en knappe breakdowns vullen de modern metal set. Zangeres Lotta Ruutiainen is erg divers op de vocalen en brengt dit ook goed over live. Het veld is voor de helft gevuld. Het valt ook niet mee op zo’n vierde festival dag. Dat maakt vooraan niet uit. ‘Luna Kills’ krijgt de pit op gang, en dat is gewoon stoer als je als eerste moet.

Ook Helldorado wordt met een vrouwelijke grunster (Lola Didier) geopend. Het Belgische ‘Encouters’ heeft er zin in, en brengt een lekker portie metalcore. Met toffe agressie warmen zij Helldorado op voor de rest van de dag. Knappe breakdowns live, lekker divers. Ook hier gelijk een rammende pit. Niks rustig ontwaken op zondag.

Kennelijk is vandaag de dag dat de dames overheersen. In ieder geval in de ochtend. Want alleen in La Morgue is het ‘Steengruis’ wat afwijkt. De sterk groovende Belgische death metal/ grindcore formatie zet wel gelijk de toon. La Morgue is wakker! Het begint waar het gister eindigde met zweet en stof.

De Swamp doet zijn naam eer aan op deze vroege zondag. Nog voor er mensen binnen zijn hangt er al een moerassige benauwde lucht. Het Nederlandse ‘Izegrim’ mag met thrash/death hier de aftrap verzorgen, met misschien wel de krachtigste frontdame van het festival. Het loopt dan ook rap vol. Was je nog niet wakker? Zangeres Marloes brengt haar kenmerkende grunts vol overtuiging. Goedemorgen Alcatraz!!!! Met 30 jaar ervaring weten ze de set strak neer te zetten. Maar ook nog steeds met zichtbaar plezier. Mooie poses en strakke riffs van gitaristen Jeroen en Bart. Tof dat zoveel bekenden vroeg zijn opgestaan om ‘Izegrim’ te supporten, vooraan is het een feest van herkenning. Wat fijn om naast ervaring nog zoveel vreugde te zien. Dat vindt publiek ook en de eerste crowdsurfer meldt zich. De Swamp is wakker hoor! Hoorns up tot halverwege de tent en terecht. Mooi applaus voor de leukste band, tot op het laatste nummer van de set ‘Celebratory Gunfire’.

De bloedhitte deert de gevangenen niet, voor de Prison is hot, hot, hotter than hell. Want de magere wolkjes zorgen dat de zon soms doorkomt, wat het drukkend benauwd maakt. Maar goed Zweedse powermetal met ‘Bloodbound’ trekt toch al het nodige volk naar de bajes. De hoge uithalen van frontman Patrick J Selleby komen prima binnen. Er wordt lekker meegezongen door hen die nog een stem hebben op de vierde dag. Lekkere sfeerband voor een zonovergoten metalweide.

In Helldorado treffen we Franse punk met ‘Breakout’, en zo zit de variatie al goed in het programma deze ochtend. Hier trappen jonge punkers de stofwolken de lucht in vooraan. Frontman Franck heeft een prachtige hanenkam. Zo zien we het graag, hij kan overigens ook een aardig deuntje schreeuwen. Lekker beukend setje. Toffe energie op het podium!!! Dit is wat je wilt bij een punkoptreden.

In La Morgue is het de beurt aan het Vlaamse ‘Turpentine Valley’ (post metal), zij hebben net een album uit ‘Vuel’. Lekker druk bezocht, waardoor La Morgue al snel in een zweet hut verandert. Dit rockt wel ondanks de subtiele opbouw. Strakke drums en rauwe groove. Het tempo is wel passend voor de zondag. Duister en bedrukkend, zoals La Morgue eruitziet met een stofnevel die de tent vult. Weinig vocalen, wel een sterke bas. Heel bombastisch in sommige delen en daardoor worden ze goed ontvangen in La Morgue. Windvlaagjes teisteren ondertussen het festivalterrein, stof in je bier kon er ook nog wel bij. Nu zit het echt overal. Bezoekers zien er steeds meer uit als woestijn nomaden. De voorspelde buitjes lijken niet door te zetten. Dit geeft deze editie wel weer echt een eigen vibe.

Uit de Swamp komen monsterlijke geluiden. Het is het Amerikaanse ‘Blackbraid’. De achtergrond in native Amerikaans, komt ongetwijfeld terug in de thematiek van de nummers. Frontman Jon Krieger (Sgah’gahsowáh al Mohawk-naam) oogt als een echt moerasmonster. Dit is blackmetal ten top. Ranzig, hard en ongepolijst. Het is een rammende set, waarbij de drummer ongetwijfeld loopt op een enorme hoeveelheid Monster energie. Wat een tempo! De overige bandleden hebben sync headbangen onder de knie. Zo is het nog bewegelijk ook, naast wat eng. Maar passend voor de Swamp. Zo vindt het publiek het fantastisch.

In de bajes is het tijd voor heroïsche verhalen en ‘Armageddon’ en gladiatoren. Met het Duitse ‘Warkings’. De bandleden zien er indrukwekkend uit, in outfits klaar voor de strijd. Zangeres Morgana le Fay in een wit gewaad. De vocalen van zowel de zangeres le Fay als de frontman The Tribune zijn niet de sterkste binnen dit genre. Maar het werkt op zich prima. Het is een vermakelijk setje, waarbij op het podium voldoende te zien valt. Zo wordt het drumstel in de fik gezet en is er tot in de puntjes verzorgt decor. Awhoe! “We will fight, fight, fight, fight”, scandeert het metal leger. Kleine Bradney mag op het podium komen. En bepaald of het publiek enthousiast genoeg is. Zijn duimpje gaat na meerdere rondes omhoog, spelen maar!!!! Dertien in een dozijn misschien, maar ze krijgen de bajes wel mee. Tien voor publieksparticipatie!!!!

De crowdsurfers komen op gang bij het Amerikaanse ‘Sanguisugabogg’ (jezus wat een bandnaam, spreek die maar uit!) Beukende deathmetal neemt de Helldorado over. Zanger Devin Swank is een bruut beest, met krachtige diepe grunts en zeer overtuigende beheersing. Tandjes wat een rammend geweld! Goede drums ook van Cody Davidson! Dit wordt een stoffig zooitje met cirle pits! Erg vet! Opvoeden op de juiste manier; een klein ventje mag ook crowdsurfen onder luid applaus van het publiek bereikt hij de barriers, om daarna voor het podium te blijven hangen voor wat stevige headbang moves. Alcatraz blijft ook een familiefestival (prachtig!)

Het Britse ‘Creeper’ brengt op de Prison stage een verzameling aan stijlen. Waar gothic een onderdeel van is, maar het leunt ook erg naar power, new wave. Erg ingewikkeld. De hoge zang komt van tape, en zelfs dan is het niet best. De diepe vocalen van Will Gould zijn dan wel live. Maar het valt allemaal net niet lekker. Goed toch de nodige fans, die het waarderen. De bewaarders hebben in ieder geval niet te veel om handen, en dat zegt genoeg. Er is ook een vrouwelijk vocalist Hannah Greenwoud, waarom zij niet heel de tijd de hoge nood voor zich neemt is een raadsel.

Wat maakt het dat steeds meer acts geen vocalist hebben en puur op techniek durven te gaan? Het Amerikaanse Djent gezelschap ‘Animals As Leaders’, kan puur leunen hierop. De verhaallijn in de nummers wordt gebracht door slepende gitaren en zeer puik basswerk. Het is Djent, dus een muzikaal orgasme met veelal geen samenhang. Deze stijl kan je waarderen of niet. Maar hoe de mannen van ‘Animals As Leaders’ het hier overbrengen en een volle Helldorado weten te pakken is indrukwekkend.

‘Anaal Nathrakh’ in de Swamp is retestrak. De naam betekent overigens “Serpents Breath” in het Iers, een heeft dus niks met een reet te maken. Het moeras staat vol en dat is niet zonder reden. De muziek is complex en valt bijna niet in een genre te vangen…… (extreme metal, uit Birmingham) Zanger V.I.T.R.I.O.L. heeft zo’n enorm bereik, maar kan ook makkelijk wisselen in stijlen. Een soort van cameleon van de metal. Echt heel tof. Knappe breakdowns, en tempowisselingen, deze band kan alles. Het theatrale aspect is dan ook nog erg fijn. De energie is enorm, en de Swamp geniet vol overgave.

‘Warrior Soul’ zit in de stijgende lijn. Na afgelopen vrijdag in La Morgue gespeeld te hebben, mogen zij nu aantreden op de Prison stage, nadat ‘Rose Tattoo’ heeft moeten afzeggen wegens een zanger met een medical issue. De Amerikaanse rockers weten de bajes behoorlijk vol te trekken. Goede rock, is altijd fijn. Het veld staat dan ook gewoon goed gevuld. Zanger Kory Clarke heeft een prima strot, en weet die ook tweemaal dit weekend te gebruiken. Het Geluid is sowieso echt goed. Lekker hoor. De metalhoorntjes als dank zijn oprecht, want het is best indrukwekkend als je in de ochtend op het vliegveld staat om te vertrekken, gebeld wordt, de band bij elkaar veegt om weer terug te keren naar Kortrijk en deze set neerzet. Niet zo legendarisch als ‘Rose Tattoo’, maar leuke band, en prima vervanging.

Voor wie deze zomer ‘Bad Omens’ heeft gemist op de grote festivals mag het Australische ‘Northlane’ niet ontbreken. Het is progressieve metalcore, en doet absoluut niet onder. Het is in de melodieuze stukken zo sterk (vandaar de vergelijking), maar de algehele set is wel iets harder. Het is geniaal en wat een verschrikkelijk goede zanger (Marcus Bridge) staat hier!!!! Muzikaal zo divers en op alle fronten zo sterk. Snoeiharde groove, prachtige subtiele clean/melodieuze stukken. Helldorado let’s go!!!! Beukende pit, luid applaus, de sfeer is heerlijk!

La Morgue staat weer tot de nok vol! Klasse programma hier dit weekend. Deze maal voor ‘Internal Bleeding’. De Amerikaanse deathmetal beesten brengen de boel vol in beweging. Met ranzige pigsqueels en beukende agressie. Dit gaat vol gas. Zo ook de pitbeesten. ‘Internal Bleeding’ kent geen genade. Wat een set!

De gevangen treden massaal aan voor ‘Nevermore’, niet eerder stonden zij op Alcatraz. De doorstart van de band is nog vers. Maar gewapend met een krachtige setlist met onder andere ‘This Godless Endeavor’ en ‘Enemies Of Reality’ veroveren zij de Prison. De nieuwe zanger Berzan Önen heeft een groot gat te vullen, maar man man man weet hij het te brengen. De hele band trouwens want tandjes wat spelen ze strak. Tuurlijk wordt voor ‘The Heart Collector’ even stil gestaan bij Warrel Dane. Maar eerlijk…Berzan wow! Luidkeels wordt er mee gezongen vooraan. Heel goed geluid, foutloos in de gladde solo’s. ‘Nevermore’ veroverd de harten van de gevangenen, en heerst op de Prison Stage.

De Helldorado gaat uit zijn voegen voor het Amerikaanse ‘Fit For An Autopsy’. Tering wat een show brengen deze deathcore beesten. De pit is genadeloos en recordafstanden crowdsurfen worden gebroken. Dit is sfeer. Wat een zanger, die grunts. Frontman Joe Bad is zeer bewegelijk. Die drummer Josean Orta niet normaal. Helldorado wordt nog maar eens afgebroken! De setlist…. echt supervet, met een diversiteit als ‘Heads Will Hang’ wat meer melodieuze deathcore is en krakers als ‘Far From Heaven’ die de dynamische harde kant van de band belichten.

De meezingers kunnen vervolgend hun keeltjes schrapen voor ‘Death Angel’ in de Swamp. Voor de roemruchte bay area thrashers staat de Swamp afgeladen. Ze zijn blij weer terug te zijn op Alcatraz. Na wat opzwepende woorden van zanger Mark Osegueda gaat het los. De set verloopt niet geheel foutloos. Maar thrash hoort ook wel een beetje ongepolijst te zijn. De mannen beuken naar hartenlust erop los en fan favorieten als ‘Bored’ en ‘Thrown To The Wolves’ passeren de revue. Het genoegen om Death Angel wederom te mogen aanschouwen is dus wederzijds!

Vol overgave betreedt ‘Saxon’ de Prison stage. Deze Britten behoeven weinig introductie. Als leiders binnen de Britse metalscene in de jaren 80, hebben zij een grootse reputatie opgebouwd. De bajes is dan ook afgeladen. ‘Saxon’ is een ‘Solid Ball Of Rock’. Luidkeels zingt de bajes mee. Er surft van alles voorbij, zelfs een zeester (de outfits met deze temperaturen blijven verbazen). Hier ook knappe afstanden die worden afgelegd als we het over crowdsurfen hebben. Tof om te zien hoe ook de jongere generatie wordt bereikt door ‘Saxon’. Niets dan respect hier. Goede setlist, met klassiekers als ‘Wheels Of Steel’ en ‘Power And The Glory’. ’Saxon’ speelt een supershow! Zanger Biff Byford is erg goed bij stem vandaag, en het is genieten tot achter in het veld.

In Helldorado gaan de vuisten massaal de lucht in voor de Franse groove metal giganten ‘Rise of the Northstar’. Jonge crowdsurfers leren hier snel. (Het kleine ventje, van eerder op de dag staat nu op de borst van ongetwijfeld pa, voor afstand die bijna heel de tent beslaat). Zanger Victor Leroy weet de boel op te zwepen met raps, clean, mean, grunts, wat kan hij niet op de vocals. Luidkeels wordt er meegezongen, gesprongen, geramd. De sfeer in Helldorado is fantastisch! Bloedheet en goor, maar fucking fantastisch! De pit reikt zelfs tot de zijkant van de tent. Helldorado lekker bezig!

Oorverdovende oerkreten komen uit de Swamp. Het is het Amerikaanse ‘Deicide’. Je hebt death en death. Dit zit tegen de lompe kant aan. De diepe grunts van frontman Glen Benton zijn beangstigend. De drummer Steve Asheim is geniaal maar tevens beangstigend, het tempo wat hij aanhoudt is van een ander niveau. Glen Benton ziet er net zo bezeten uit als hij klinkt. Tijdens lage grunts draaien zijn ogen weg alsof hij zijn inner demon oproept. ‘Deicide’ is menens. Beangstigend zoals het eruit ziet, beangstigend hoe knap dit muzikaal is. Het is bruut, hard lomp, razendsnel en kent geen genade. ‘Deicide’ is niet voor de faint-hearted.

Je hebt op een festival altijd die naam waar iedereen bij wil zijn. ‘Lamb Of God’ is zo’n band. Er is geen doorkomen aan bij de Prison. Wat een energie! Deze pit gaat hard op de groovende thrashers uit de States. Stofwolken doemen op. De bewaarders hebben hun handen vol (letterlijk), met benen en armen van de crowdsurfende menigte. Verdomme wat spelen ze strak! De toffe setlist met beukers als ‘Laid To Rest’ en ‘Redneck’ wordt onder luid gejuich ontvangen. Het nieuwe album krijgt ook wat aandacht met de titeltrack ‘Into Oblivion’ die voorbijkomt. Vlammen schieten uit het podium. Heeft iedereen zijn wenkbrauwen nog? Ach de meeste gevangenen waren toch al krokant gebakken van de zon de afgelopen dagen. ‘Lamb of God’ overtuigd niet, nee ‘Lamb of God’ heerst!

Lastige keuzes is wel het thema dit weekend, want in de Helldorado staat ‘Paleface Swiss’ tegelijk met ‘Lamb Of God’ te beuken. De Zwitsers gaan er vol voor! Want frontman Marc Zellweger weet de tent wel gek te maken! De brute mix van deathcore/nu-metal en hardcore, met rappe vocalen komt goed door. Het is een vlammend geheel! Letterlijk want ook hier schieten de vlammen uit het podium. De mannen genieten zichtbaar en gaan lekker speels met elkaar om. Ze willen zoveel mogelijk crowdsurfers, en de chaos is al snel compleet vooraan. Het lijkt wel een tsunami van crowdsurfers. Je weet dat een show goed is, als je meer schoenen dan handen in de lucht ziet.

Ondanks dat er nog knappe namen op het programma staan, zoals ‘Powerwolf’, ‘Satyricon’ en ‘Gutalax’, zijn er ook zij die moeten werken de volgende dag. Met een eindscore waarbij 84 van de 123 bands zijn bezocht, hebben we over vier dagen een goede poging gedaan om een zo veelzijdig mogelijke blik binnen in een gevangenis te geven. De leukste en drukste gevangenis weliswaar. Deze editie van Alcatraz gaat de boeken in als de drukste ooit, met 75.000 bezoekers over vier dagen. Er was bier, stof (veel stof), zon, helse temperaturen, harde gitaren, ludieke outfits, space katten. Alles wat de metalfan maar kan wensen.

Het was weer een feest van herkenning, saamhorigheid, families, Belgische chansons op de Graveyard. Het was weer episch! Dank voor de gastvrijheid, voor de gezelligheid, voor de oude en nieuwe vrienden. De inmates bepalen de sfeer, en die was weer legendarisch! Nu is het tijd om weer de vrije wereld in te gaan. Tot volgende editie, waar we nu al niet op kunnen wachten! Want voor 2027 zijn al de eerste namen bekend met onder andere; ‘Mercyful Fate’, ‘Europe’, ‘Devildriver’, ‘Beast In Black’ en vele andere. Tot 2027 waarin we ons weer met liefde laten opsluiten!