Alcatraz Open Air ’26 – Dag 2 – Kortrijk 07.08.2026

Juliette Ruygrok | Photography © Eus Straver

Alcatraz 2026 de vrijdag!

De Graveyard is ondertussen uitgegroeid tot een fenomeen. Dit jaar misschien wel de grootste en drukste Alcatraz camping dusver. Gelegen naast het crematorium van Kortrijk met de toepasselijke naam de `Graveyard´. Hier kan je na een dag een headbangen en bier drinken, je bezwete lichaam de nodige rust gunnen. Maar het is niet alleen een plak voor rottende corpsen in tenten. Allereerst is er ook Eagle plaza, voor de campingdiva’s die liever niet alle kampeerzooi verplaatsen langs een stoffig pad. Er is een centraal plein voorzien van entertainment, een boksbal en tafelvoetbal, lounge stoelen en bankjes. De mogelijkheid om je telefoon op te laden, met stroom vanuit stoffige zonnepanelen (godswonder dat dit bleef werken, want aan stof geen gebrek deze editie), wil je bij je tent opladen kan je een mini aggregaat huren.

Natuurlijk zijn er de nodige ontbijtopties, waar van de package gretig gebruik wordt gemaakt. Wil je niet in de rij, dan is er ook een supermarkt met broodjes, sapjes, deo (niet onbelangrijk) en natuurlijk bier. Campingbenodigdheden vergeten, of wil je die niet mee terugslepen. Ook daarvoor is er een stand waar je alles kan aanschaffen (of inleveren). Kortom aan alles is gedacht om het verblijf zo aangenaam mogelijk te maken.
Maakt dit een succesvolle camping? Nee natuurlijk niet. Dat doen de bezoekers! De Graveyard heeft nog die vibe van een gemiddelde festivalcamping uit de jaren 90, tenten op elkaar geprakt, vlaggen en versieringen en vooral een gemoedelijke sfeer (die door de crew ook goed wordt bewaakt). Feestje mag, maar wel met het oog op de buren. Hier ook gezinnen met de passie voor metalmuziek, dus fatsoen is wel een duidelijke afspraak. Geen stapels met bierblikken tot aan je knieën, afval wordt netjes weggegooid. Heb je een camper? Geen probleem, ook hier is de nodige ruimte voor.

Kom je alleen? Hiervoor is er een Lone Wolves camping aanwezig. Ben je een man, helaas wel een klein nadeel. De rijen bij de douches zijn enorm, voor de vrouwen eindelijk een voordeel want die kunnen zo doorlopen. Dat zegt allicht iets over de man/vrouw verhouding het festival. Het levert wel ludieke beelden op, metal mannen zo groot en zo stoer, die in de ochtend hun manen hebben gewassen en zonder gêne over de camping verplaatsen met hun haar in een handdoek gewikkeld alsof ze zo uit de schoonheidssalon komen. What’s not to love!

Goed de vrijdag!

Na op de Graveyard een matige nachtrust te hebben genoten wegens nachtmerries over badeenden die je tent vermorzelen, begint het dagelijkse “help de zon komt door en ik word gecremeerd in mijn tent” ritueel. Tijd voor wat beweging met een workshop line-dancen op gitaarmuziek. Vol energie kunnen we ons vervolgens begeven naar the Prison stage voor wat Duitse power met ‘Masterplan’. Zanger Rick Altzi heeft net zijn “morning shit” gedaan en is er klaar voor. Met een kwart gevuld veld gaan ze gestaag van start. “My god it’s early”. En mensen het is hot hot hot! Rick weet niet zeker of hij zo vroeg kan zingen. Maar het gaat hem aardig af, en al snel heeft hij de meezingers op de hand. ‘Masterplan’ speelt zeker niet vlekkeloos. Maar is een zeer vermakelijke opener, wat al snel de nodige gevangenen in beweging brengt richting de bajes. De set wisselt af tussen bekende klassiekers, en nieuwer werk van hun zevende album ‘Metalmorphosis’ wat vers van de pers is.

Voor wie een stevigere voorkeur heeft bij de koffie. In Helldorado staat het Vlaamse ‘Hope Erodes’. Deze metalcore formatie brengt de nodige energie. Hoewel het publiek daar nog niet helemaal in mee gaat. Het is een knappe set, met gladde riffs. Strak blasten van drummer Hans de Vries. Het is misschien nog wat vroeg, voor deze geluidsgolf. De mannen op het podium genieten in ieder geval zichtbaar. Frontman Koen van der Aa is een podiumbeest met imposante poses, en duikt geregeld het publiek in. Dikke 10 voor stageperformance!

Meer “hope” in La Morgue. Alleen deze keer is het ‘Hope As A Weapon’. Deze Belgische alternativ metal formatie komt lekker theatraal op. De zwarte capuchons bij hun gewaden moeten bloedheet zijn. Ze laten zich inspireren door bands als ‘Sleep Token’, ‘Bad Omens’ en ‘Bring Me The Horizon’. Op het podium gebeurt er in ieder geval heel veel, de vocalen gaan werkelijk alle kanten op. Van grunts, tot rap. Zware grooves, theatrale stukken. Energiek is de set is de set in ieder geval wel. Voor het bereik van het grote publiek, misschien nog iets te rommelig. Zeker potentie, wat frontman Max kent een enorme diversiteit op de vocalen en heeft ook een enorm bereik. Veel variatie in de setlist, en dat maakt het een fijne opener. La Morgue is aan, deze vrijdag en daar gaat het om.

De Swamp voelt bij opening al aan als een dampig moeras en doet zijn naam eer aan. Geen wonder dat frontman William Lawson van het Belgische ’Dead Serious’, enkel gekleed is in een oranje zwembroek. Er wordt gecrowdsurft op een opblaasdier, want opblaasdieren horen kennelijk tegenwoordig bij metalshows. Jongens het feest is kennelijk hier! De mannen beuken lekker door met een vermakelijk portie thrash/crossover. Thematiek? Jawel daar zijn we weer “eendjes”, wat was er mis met dood en verderf, satan, occulte shit, dat iedereen nu ineens bezig is met eenden en katten? Maar goed lekker feestje, dat wel!

Katten, ja daar hebben we het nog niet over gehad. Maar de meest verkochte merchandise tegenwoordig. Felgekleurde letters, bandlogo’s die eruitzien als bosjes takken. En ja, katjes. Daarbij is het meest gedragen kledingstuk deze Alcatraz editie (naast de stoflap voor de luchtwegen), het psychedelische katten overhemd met spacekatten, katten en ijsjes, whatever als het maar kleurrijk is en voorzien van een kat. Goed wat zien we dan nog meer voorbijschuiven. Natuurlijk een Ghillie suit, lekker met temperaturen rond en boven de 30 graden. T-rex costumes (clap your hand if you’re happy), een gast die een slak berijdt en later als zeester voorbij komt crowdsurfen. Het ondertussen bekende iet wat versleten biggenpakje, de bananen, prison outfits en natuurlijk vele battle jackets. Men heeft weer goed zijn best gedaan om indruk te maken op de medegevangenen.

De Prison is ondertussen goed gevuld voor de volgende ‘Slipknot’ generatie in de vorm van ‘Vended’. Zanger Griffin is namelijk de zoon van de zanger van Slipknot en hij heeft goed naar zijn vader geluisterd en de vocalen hebben zeker veel raakvlakken. Toch brengen ze ook een eigen vibe. Onder de jonge metalheads slaat het in ieder geval aan. Waardoor de bewaarders al vroeg aan de bak kunnen op deze zon overgoten dag. De clean vocals zijn soms wat lastig. Maar de vette grooves en mean vocals maken een hoop goed. Er wordt luidkeels meegebruld voor het podium en zo weet ook de nieuwe generatie de nodige overtuiging te brengen.

‘Insanity Alert’ uit Innsbruck, weet wel hoe de boel te slopen. Ze komen enkel op en er gaan al dingen mis. Dit wordt chaos, en daar staan ze ook om bekend met een stevige thrash party. De stofwolken uit de pit zorgen al snel voor moerasmist in de Swamp. Wat een energie! De humor van frontman Heavy Kevy werkt aanstekelijk. Het helpt ook dat drummer Don Melanzani een beest is. “Abba Rules”, zegt de lichtbak. Neem vooral niks serieus hier. Is het dan één pestbende? Nee, zeker niet ‘Insanty Alert’, is rauw ongepolijst, maar muzikaal brengen ze ook de nodige knappe breaksdowns en klopt alles wel binnen het rammende tempo van de set. Met wat remakes van bekende meezingers, gaat de Swamp nog verder los. Vooral blijven moshen, en zo stijgt de temperatuur in de Swamp naar ongekende hoogte.

Tijd voor wat hoge uithalen met ‘Crimson Glory’ op de Prison stage. En hoog zijn ze zeker, frontman Travis Wills van deze Amerikaanse prog/power sensatie, weet die hoge noot zeker te raken. Het geheel oogt wat statisch, maar de heren zijn ook geen 18 meer, en dit genre vereist nou eenmaal de aandacht om goed over te brengen. Dat laatste lukt zeker, met slepende solo’s op de gitaren en de nodige meezingers. Niet voor de pitbeesten, maar zeker voor de fans die een stukje techniek weten te waarderen.
In Helldorado staat portie stoere mannen metal op het programma met het Belgische ‘Temptations for the Weak’. Dit beukt wel lekker door! Metalcore met ballen! Zo kunnen ook de pitbeesten lekker los. De rauwe strot van frontman Jardan Beauprez werkt in ieder geval aanstekelijk, zowel op de diepe grunts als in de stukken die iets subtieler zijn maakt hij een goede indruk. Het geluid over het algemeen komt lekker door, met luid applaus als gevolg. De mannen spelen een thuiswedstrijd, en die wordt goed ontvangen!

Voor wie het tempo wel even naar beneden mag, staat in La Morgue het Belgische ‘A Thousand Sufferings’, met wat black/doom metal. De zon zorgt ondertussen voor temperaturen die de nodige suffering veroorzaakt. Onder het motto mooi rood is niet lelijk kan het dan ook geen kwaad om even een tempootje lager op te zoeken in een tent. Het optreden vrij statisch, passend bij het genre. De vocalen van zanger PJ zijn wel indrukwekkend. De oerkreten dringen genadeloos binnen, zo ook de fans, want La Morgue staat ondertussen behoorlijk vol. Waardoor de eerdere verkoeling in de tent, omslaat naar een zweterig duister hol, passend bij de show van ‘A Thousand Sufferings’. De set kent ook wat uptempo knallers, en zo blijken de mannen ook nog te verrassen.
Het programma van Helldorado is blijkt aardig op de schop. Zo komen ‘Ill Nino’ en ‘Revocation’ niet langer voor in het programma. Zijn ‘Vurt’ en ‘Bleedskin’ daarvoor in de plaats gekomen, en spelen de namen die nog wel op het programma staan op andere tijdstippen. Volgt u het nog? Gelukkig bestaat er een app, en is het optreden van ‘Coven’ in de Swamp het uitgelezen moment om alles eens na te gaan.

Het tegenwoordig Amerikaanse ‘Combichrist’, weet synth/new age te combineren met gitaren en groove binnen het genre industrial metal. De Prison staat ramvol, want dit is excentriek (en daar hebben we toch allemaal wel een zwak voor), bijzonder en danst lekker weg in de brandende zon. Ze brengen een knappe afwisselende set. Met een bijzondere frontman Andy Laplegua. ‘Combichrist’ overtuigd in perfectie, dik geluid en een fijne sfeer zo midden op de dag. De show had later op de dag misschien iets beter tot zijn recht gekomen, want halverwege lijken de inmates toch afgeleid en op zoek naar andere vibes.

‘Bleedskin’ dus in Helldorado. Belgische brutal death metal trekt hier de boel helemaal vol. Met hoe leuk, ook een vrouwelijke gitarist en 2e vocalen in de vorm van Céline Mazay, naast frontman Remy Adam. De grunts zijn diep, de gitaren oorverdovend. ‘Bleedskin’, speelt in zeer rap tempo en retestrak. Dit zijn de fijne verrassingen in een programma wissel. Het drietal brengt een heuse golf van agressie. Knap gedaan, en tof om live te mogen aanschouwen.
Alcatraz heeft ook een ontsnappingsmogelijkheid. Doormiddel van een zippline vlam je hoog over het terrein. De crew is uiterst behulpzaam overigens. En daarmee was de ontsnapping tijdens Dirk Schneider op de Prison stage meer dan geslaagd. (Soms moet je even tijd maken om andere dingen te doen, sorry Dirk).

In La Morgue treedt ‘Graceless’ aan. De energie zit er gelijk lekker in bij deze Nederlandse death/doom rammers. Stoere poses van bassist Jasper Aptroot, wapperende manen van frontman Remco Kreft. Het is een lekker bewegelijk zooitje op het podium. La Morgue staat vol voor deze helden. Trouwe fans worstelen zich naar voren, en zo is het een feest van herkenning vooraan. Gitarist Björn Brusse zweept de boel nog extra op, de heren voelen elkaar prima aan op het podium en dat maakt het zeker niet statisch. Drummer Marc Verhaar houdt zeer strakke regie bij de diverse tempowisselingen. Het is een rete strakke set. De oer geluiden die Kreft produceert zijn genadeloos. Graceless overtuigd in details, rauw zoals het hoort. De gevangenen zijn in grote getalen aanwezig, haar in je bier. Crowdsurfers, bananen, La Morgue staat ramvol (en helse temperaturen nemen de overhand), dit is zeker één van die shows, waar men vanavond op de Graveyard nog eens op terugblikt!

De ervaren rockers van ‘Armored Saint’ brengen de oude garde in beweging met wat klassieke meezingers. Nevelkanonnen doen de gevangen afkoelen, want in de helse zon is het bijna niet de doen voor het podium. Misschien is het de hitte, want aan het optreden van het Amerikaanse gezelschap valt weinig op te merken. Misschien is het, het dertien in dozijn gevoel. Maar echt loskomt niet. Een gezellig optreden voor bij wat te eten, want de keuze is reuze op Alcatraz. ‘Armored Saint’ is goed te verteren onder het genot van een biertje en een frietje (of een andere snack van de vele eetkramen).

De metalcore beesten van ‘Merauder’ zetten even een stevig portie beukende agressie neer in Helldorado. Dit is vet zeg! Het duurt dan ook niet lang voordat de stofwolken boven de pit uitstijgen. Frontman Jorge Rosado heeft is een unieke verschijning, maar het is vooral de rauwheid in zijn vocalen die indruk maakt. De vette groove, een rammende set, ‘Merauder’ levert! Gitarist van Marc Rizzo (Soulfly en Il Nino), is een wel bekende. Lekkere drums ook van Ely Castillo. Hier staat wel wat ervaring op het podium, en dat hoor je terug. Helldorado vreet ‘Merauder’ op!

‘Soen’ in de Swap beloofd een bijzondere ervaring te worden. De mix tussen prog/modern is bij voorhand uitdagend om over te brengen. De ambiance in de Swap is in ieder geval magisch. Het geluid magistraal en de Zweedse formatie komt muzikaal helemaal tot zijn recht. Soms is het gewoon even fijn om te luisteren, en dit is het juiste moment van de dag daarvoor. De sfeer in de Swamp is bijna betoverend. De vocalen van frontman Joel Ekelöf zo verschrikkelijk sterk. Kippenvel en geen andere woorden voor dit optreden.

Geen betere naam voor een show op de Prison stage dan ‘Bodycount‘. Ice-T en possé (Little Ice is ook mee) laten er geen gras over groeien. ‘Raining Blood’ (Slayer) is het tweede nummer van de set. De bajes ontvlamt en de bewaarders hebben hun handen vol. Stofwolken vormen als heuse tornado’s boven de pit. Dit is bruut! Tof hoe thrash benaderd wordt vanuit een hip-hop gedachte. Men onderschat hoe invloedrijk de teksten van Ice-T kunnen zijn. Zo krachtig en zo sterk ook live! Het is een feestje, met ‘Cop Killer’, ‘No Lives Matter’ en ga zo maar door. Ice-T komt op, veroorzaakt een bajesrel en heerst, precies wat Body Count hoort te doen. Ze stopten wat eerder, jammer want er was nog wel plek geweest voor ‘Evil Dick’ of ‘Black Hoodie’ in de setlist (maar dat zijn persoonlijke voorkeuren).

In de Helldorado trapt het Australische ‘Thy Art Is Murder’ even flink het gas in. Letterlijk want drummer Jesse Beahler kan een lekker potje blasten zeg! De tent staat direct vol voor een portie rammende deathcore. Bananen schieten naar voren voor in de pit. Maar met de hoeveelheid vlammen die direct het podium uitschieten, hebben we zo een portie gebakken banaan. Dit is tof hoor! En hoe strak ook! De lichttech moet aardig door knipperen om het tempo van de drums te volgen. De pit is snoeihard op dreef, en crowdsurfen is hier zeker de standaard! Helldorado gaat los! Visuals, vlammen, energieke stage performance, agressie, diepe grunts van spring in het rond frontman Jerry Chard, ze brengen het allemaal! Misschien wel één van de krachtigste optredens van de dag. Helldorado bleek te klein voor deze gasten en ondanks een ‘Savatage’ op de Prison stage wat evengoed een prachtige set brengt, staat de tent dan ook ram en ram vol, en ver daarbuiten!

De eer voor het Russische ‘Slaughter to Prevail’ de Prison op slot te gooien. De deathcore bazen staan bekend om hun enorme pits en reusachtige walls of death. Vol beukende agressie betreden ze het podium. De matching maskers met toch ieder een eigen identiteit zorgen voor bijzonder aanschouwen. Dikke visuals, vlammen en knappe lichtshow. Dit beukt hoor! Het veld is dan ook afgeladen. Grootse stofwolken doemen onheilspellend boven de pit uit. De maskers gaan af en Alex Terrible kan de gevangen eindelijk zien. En wij hem ook, het blijft een imposante verschijning en een echt podiumdier. Zijn diverse en vooral rappe vocalen komen wel lekker door. ‘Slaughter to Prevail’ doet niet aan half werk, en zo ook niet op Alcatraz. Ze slachten de Prison af! De man is een beest en het draait veel om hem. Diepe grunts terwijl hij de mic bij zijn middel houdt en dan toch het achterveld bereiken. Bruter dan dit wordt de mens niet gemaakt. Het is tof en angstaanjagend tegelijk. Drummer Evgeny Novikov is ook een showbeest. Eigenlijk is heel de band gewoon bruut. Het masker lijkt wel een deel van het alterego van Alex, maar dit zit de band ook wat in de weg. Het is onnodig complex en de andere bandleden staan hierdoor in de schaduw, terwijl zij vette grooves, strakke drums, harde riffs neerzetten. ‘Slaughter to Prevail’ brengt vervolgens de hardste en grootste pit dusver op gang (uiteraard met de grootste wall of death die tot de front of house rijkt)! De sfeer dus wat we kunnen verwachten, hard, bruut en op slot met die bajes!

In de Helldorado staat nagenoeg hetzelfde genre op het podium metal/deathcore, het Schotse ‘Bleed from Within’ moet dus hard aan de bak. De Helldorado is dan ook lang niet vol. Het podium ziet er tof uit, erg puntig. Vuur geeft nog wat extra spice aan de visuele effecten. Nadat iedereen mag gaan zitten, breekt daarna toch de boel open met een harde knal en meer vlammen. Dit is springen, dit is ‘Complex’. De band heeft een zangeres bij zich voor het meer theatrale op de clean vox, echter volstaat frontman Scott Kennedy en gitarist Steven Jones prima in hun bereik. ‘Bleed from Within’ bestaat in ieder geval niet uit één ego. Gewoon een leuke sympathieke band met ballen en de gunfactor vanavond.

In een afgeladen Swamp is het de beurt aan ‘Amenra’. Hier geen “fancy” visuals. Maar een duistere theatrale vibe. Less is more, en dat gaat in het geval van ‘Amenra’ altijd op. Het is bijzonder de mannen een thuiswedstrijd te zien spelen. De show komt zeker tot zijn recht in het dampige moeras. ‘Amenra’ is meeslepend, een rollercoaster, een prachtige afsluiter van fantastische dag!