Alcatraz Open Air ’26 – Dag 3 – Kortrijk 08.08.2026

Juliette Ruygrok | Photography © Eus Straver

Alcatraz 2026, zaterdag

Na wederom een nacht overleefd te hebben tussen de corpsen van de Graveyard en wakker gezongen te worden door de ‘Heavy Metal Bar Piano’. Is het tijd om de bajes op te zoeken voor het Britse ‘Tailgunner’. Beetje power geeft allicht wat power voor de nu al heftige hitte. De Prison al vroeg best gevuld voor de mannen. Frontman Craig Cairns is lekker energiek. Daarnaast verzorgen ze mooie poses. Het werkt opzwepend en al snel wordt er meegezongen en een voorzichtig dansje gewaagd door te gevangenen. Prima setje om mee te starten!

Liever gelijk aan de bak voor wat ochtendgymnastiek in de pit? Helldorado is “the place to be”, met een stevige portie metalcore. ‘Graphic Nature’ veroorzaakt hier de aftrap en de eerste pit. De Britten komen om te beuken, hoe vroeg het ook is. Helldorado is all-in! Lekker pitje, met in de hoeken van de tent de tegenovergestelde corpsen, die waarschijnlijk de Graveyard ontsnapt zijn voor wat verkoeling. De contradictie is machtig. Net als het optreden van ‘Graphic Nature’. Wat een vette rammende set!

Het Belgische ‘Poseydon’ verzorgt de dag start in La Morgue. Het is al vroeg vol voor de death thrashers. Wat de tent doet aanvoelen als een vochtige sauna. Toepasselijk als je vernoemd bent naar de god van de oceanen en aardbevingen, dat iedereen gelijk zeiknat is, en je direct een oorverdovende geluidgolf kan brengen, sterk genoeg voor een aardbeving. LA Morgue is aan! De mannen gaan er vol voor. De rauwe strot van zanger Tom Lenaerts werkt lekker opzwepend. Knappe energie ook van de rest van de band. Dit is lekker starten, en dat vindt het publiek ook!

De Swamp laat vandaag op zich wachten. ‘Vacuous’ zal niet optreden. Tijd om de markt op te gaan. Want er valt genoeg te halen. Bandshirts, patches, albums, space shirts met poezen, sjaals tegen het stof. Of een sappie bij het naast gelegen La Hacienda. Foto’s maken kan natuurlijk ook, aan galg of andere martel voertuigen onder arrest van de Alcatraz politie. Want Alcatraz zorgt naast een rijk gevuld programma, ook voor de nodige zeer vette visuele aspecten op het gehele terrein. Zo zijn er vuurshows (want het kan altijd heter), verklede figuranten, en toffe stellages her en der.

Het Ierse ‘Miracle of Sound’ is een project van Gavin Dunne. De inspiratie komt uit filmmuziek, videogames etc. Hiervoor loopt de Prison lekker vol. Het is prettig vertoeven met de meeslepende thema’s onder de brandende zon. De folkse thema’s zorgen dat vooraan lekker mee gesprongen en zongen wordt. Muzikaal zit het allemaal knap in elkaar, mooi solo werk, goede vocalen en komt alles ook goed door. Kortom een fijn optreden met terecht applaus.

In Helldorado is het tijd om goregrind groots te maken met de Belgische podiumbeesten van ‘Brutal Sphincter’. Humor, politiek de set is gevuld met allerlei thema’s. Het is vooral ook hard als een sloopkogel in je gezicht. Frontmannen Jim Defays en Griska Lutgen zijn hilarisch en vullen elkaar aan in diepe grunts en squeals. Wat een vibe weer op het podium. Helldorado staat met recht tot de rand vol, want hier wil je bij zijn. Er komt van alles voorbij crowdsurfen, opblaaspiemels, mislukte hagedissen, inmates etc…. Stoftornado’s doemen op boven het publiek. Ze zijn erg serieus over de vrouwen circle pit. De boel wordt ook stilgelegd wanneer een man de pit betreedt. Één nummertje voor de dames moet ook kunnen, en ook zij veroorzaken de stoftornado. Wat een feest! ‘Brutal Sphincter’, is rauw, hard, harder, hardst. En de grootste circlepit van Alcatraz gaat naar ‘Brutal Spincter’, want de hele Helldorado doet mee! The wall of love, doen we overdwars. Wat een chaos! De beveiliging crowdsurfd de tegengestelde richting op. Alles kan hier en alles gebeurt hier!

Het Poolse ‘Hate’ mag met een stevig portie blackenend deathmetal dus aftrappen in het moeras. De sfeer is een stuk statischer. De boel staat vol en het zweet druipt nog net niet van de tentdoeken, maar dat komt meer door de zon dan door de energie. ‘Hate’ heeft mooi attributen op het podium, prachtige schmink die van de gezichten afsmelt, goed geluid en een beest van een drummer Daniel Rutkowski, maar in beweging komt de Swamp niet. Het is hard werken voor metalhoorntjes die gematigd de lucht in gaan.

Gillende gitaren, hoge uithalen, op de Prison is ‘Firewind’ aan zet. Schraapt de keel, voor Griekse power! Henning Basse met een leren lange jas op het podium, ondanks de helse temperaturen. In 2019 stonden ze hier ook, het streven is wel er een groter feestje van de maken als toen. Luid gejuich is het antwoord, dus de gunfactor hebben ze zeker. Het is dan ook gezellig in de bajes, waar de bewaarders met waterpistolen spelen, en de gevangen met plezier op zich laten schieten. Het is een feest van herkenning. De set verloopt prima, zeker niet foutloos maar dat mag de sfeer niet drukken.

In Helldorado kan men even op adem komen met het Kortrijkse ‘Divided’. De sludge/post metal vibe, brengt het tempo behoorlijk omlaag. Hier is het genieten van een mooi technisch staaltje, applaus is niet meer dan terecht in de goed gevulde Helldorado. Zanger en drummer Pepijn Vandaele brengt veel drama in zijn stem. De combinatie heeft toch altijd een streepje voor. Het is rauw en gevoelig te gelijk en dat geeft een fijne ambiance.

Voor het Amerikaanse ‘Musroomhead’ staat La Morgue al ruim van tevoren afgeladen, want dit was de wissel met ‘Divided’. Het genre avant garde, stoner, sludge beloofd kennelijk wat. De bloedverziekende hitte drukt enorm. Langs de tentdoeken liggen verschillende corpsen verkoeling te zoeken. De intro is SpongeBob SquarePants (zomaar een raakvlak met Corey Taylor) en iedereen doet mee. Percussie met opspattend water, matching outfits, maskers…. waar kennen we dit van? De vocalen zijn lekker divers, met maar liefst 3 zangers (zangeressen), Jackie Laponza, Steve Rauckhorst en Scott Beck. De drums moeilijk strak. Genoeg showelementen en toffe beukers. Het is niet zo raar dat iedereen hierbij wilde zijn. Jackie Laponza doet ook aan crowdsurfen, en terwijl ze boven het publiek uit torent ook nog zingen. Tof! La Morgue gaat los! Er gebeurt zoveel op het drukbezette podium. Toffe show, waarbij de bandleden actief mee crowdsurfen, publieksparticipatie een dikke 10, fans vinden dan ook snel het podium. Dit is het feestje, waar je bij wilt zijn!

De Swamp wordt ondertussen afgebroken door ‘Jungle Rot’. Het zweet druipt uit het tentdoek. Wat een overtuiging! Agressie. Dit is zo strak! Genadeloos, old school Amerikaanse deathmetal, wat een sfeer en een rammende set. Fucking vet! De adempauze is dan ook wel verdiend. En hoe kittig ‘Kittie’ dan ook mag zijn. Naar velen comments meer het optreden van een tijger, we kunnen niet overal bij zijn want er moet ook gehydrateerd worden. Bijvoorbeeld met een Porn Star Martini van de cocktailbar voor 3,5 munt, maar dan heb je ook wat!

Het Braziliaanse ‘Troops of Doom’ hebben al vrij rap het pitje op gang in de Swamp. Het is beuken geblazen, met deze deathmetal/ thrash beesten. En dan vooral drummer Alexandre Oliveira, want die geeft behoorlijk gas. Heel gevarieerd is het niet. Los van wat poses zijn de mannen op het podium ook niet heel actief. Strak is het wel, maar de moerasdieren kijken het vooral gestaag aan.

‘Metal Church’ is een welbekende en stond eerder op Alcatraz. De band heeft wat moeilijke tijden gekend met zangers. Zo speelde zij in 2016 met de ondertussen overleden Mike Howe, en in 2023 met Marc Lopes. Tegenwoordig is Brian Allen (ex- Vicious Rumors) de frontman. Rauwe rock, gladde solo’s overspoelen de bloedhete prison. De helse temperaturen ontmoedigen de bajesklanten niet. Tijd voor een gebed in de metal kerk. Het veld staat knap vol, en met luid gejuich worden de mannen uit de U.S. ontvangen. ‘Metal Church’ weet wel raad met de zon. Met de inzet van “Start The Fire”, hebben ze in ieder geval een passende titel bij de hitte te pakken. Sommige noten van Brian Allen zijn niet helemaal raak. Toch is het bereik imposant. De goede sfeer leidt er in ieder geval niet onder.

Voor het Belgische ‘Mantah’ loop je niet zomaar de Helldorado binnen. Ram en ramvol staat de tent, voor de formatie die hun inspiratie vooral haalt uit 90’s nu-metal. Het is ook precies dat, maar dan met meer ballen. Knappe tempo en stijlwisselingen, je weet nooit wat er volgt en dat maakt het dik! Crowdsurfen zorgt voor een nieuw niveau van sociale verbinding als je een rolstoel van ver achterin voorbij ziet komen, chapau! Wat een energie hangt er in de Helldorado! De Alcatraz politie blijkt ook bij te klussen als achtergrond danseressen. Niet dat ‘Mantah’ extra visuals nodig had, want jongens, jongens wat een podiumbeesten zijn dit en wat een plezier stralen zij uit op het podium! Heel vet!

De Swamp staat bekend om krachtige moerasgeluiden. Laat dat maar over aan de Nederlandse black metal beesten van ‘Carach Angren’. Hiervoor staat de Swamp vol! Serogor zorgt wel dat het los gaat, zijn indrukwekkende vocals overheersen als een woest moerrasdier. Lekker theatraal, maar ook strak en hard. ‘Caragh Angren’ levert. In de pit wordt er druk in rondjes gehuppeld, want huppelen past prima bij de vrolijke klanken van symfonische blackmetal. Goede podiumverschijning, zeer strak geluid. ‘Carach Angren’ overtuigd!

Voor wat old school New York hardcore is het dringen bij ‘Biohazard’. De Prison staat ramvol. De pit veroorzaakt een stofwolk van enorm formaat. Voor de bewaarders is het zwoegen in de volle zon, want de gevangenen crowdsurfen naar hartenlust. ‘Shades of Grey’ doet zeker onder de oude garde de boel nog meer ontvlammen, luidkeels wordt er meegezongen. Met hits als ‘Wrong Side Of The Track´ en ´Punishment´ de heren zijn nog steeds energiek als altijd, met knappe sprongen, en een energiek podiumvoorkomen. Gitarist Billy Graziadel duikt zelfs enthousiast het publiek in. Protest moet er ook zijn, met nieuwere nummers als; Fuck the System´. ‘Biohazard’ is nog steeds actueel en in topvorm. Ze overtuigen zoals verwacht.

Het Belgische ‘Psychonaut’ zorgt dat er geen doorkomen aan is in de Helldorado. Dit in een genre classificeren blijkt onmogelijk. Het is psychedelisch, dromerig, kent groove, kent mean en clean vocals, kent nummers zonder vocals. Lang verhaal kort het is VET, met dik gedrukte letters. Technisch fantastisch. Geen wonder dat ondanks dat ´Biohazard´ de Prison wegblaast, hier ook werkelijk iedereen aanwezig lijkt te zijn.

‘Hatebreed’ komt vlammend op in de al overhitte prison. Amerikaans Hardcore kent hier hoogtij dagen. Oud vs. Ouder. Lekker blokje in de programmering hoor! De bruine stofwolken vertroebelen het zicht op het podium. Crowdsurferende gevangenen gaan los of dit een georganiseerde uitbraak is. ‘Hatebreed’ zorgt voor een rel! De eerste bloedneuzen schuiven voorbij en dat is ook niet raar, want de pit is brutal! ‘Hatebreed’ is genadeloos. De set kent geen rust, het is rammen. Met klassiekers uit de eerste jaren als ´Smash Your Enemies´ en hits als ´Destroy Everything´. Het tempo is ongekend. Matt Byrne op de drums retestrak, de hele band trouwens. Wat een beesten! Bassist Carl Schwartz kennen we van ´First Blood´ en wordt netjes voorgesteld aan het publiek. Uiteraard mag de ´Ball Of Death´ niet ontbreken, en daarmee is de show af!

In de Helldorado voor de afwisseling met Amerikaanse thrash / crossover hardcore punk formatie ‘Municipal Waste’. Ranzig en rauw, inclusief poses en gillende gitaren. Dit is lekker stampen in de pit, op evengoed stampen van drummer Dave Witte. Hier geld; fout is goed en/of andersom. Ze hebben meezingers op de hand. Crowdsurfers en pitbeesten kunnen helemaal los. Wat een feest! Muzikaal gebeurt er natuurlijk ook wat, de strakke breakdowns komen lekker uit de verf. De arme security mag aan de bak, iedereen wordt opgeroepen te crowdsurfen, u roept en wij leveren. Dit gebeurt massaal! Wat een chaos! Uiteraard een supervet optreden, en een grandioze sfeer!

Tijd voor echt iets heel anders in La Morgue. Scandinavische black/thrash metal. Het is het duistere ‘Aura Noir’ die hier een oorverdovende bak herrie produceren. Het duurt dan ook niet lang voordat La Morgue begint te vullen. Net geklede dames vluchten de La Morgue uit, en harige bierbuiken nemen plaats voor het podium. Dit is meer het kaliber niet lullen maar spelen. Lompheid ten top, zeker niks mis mee. In de hoek liggen nog wat corpsen of vroeg piekers een dutje te doen (voor de zekerheid een polscheck gedaan), dat is knap bij deze herriebak. Goed de mannen brengen het wel, want La Morgue gaat gewoon vol op de oergeluiden van Agressor, Apollyon en Blasphemer.

In de Swamp wordt nog maar eens een nieuw genre aangeboord. Black Gaze? Want er waren nog niet genoeg genres binnen het METAL GENRE (of post black metal/ambient black). In ieder geval het Franse ‘Alcest’, betreed het podium. Het is dromerig maar tegelijk ook bij vlagen hard. Het is daadwerkelijk prachtig. De Swamp is afgeladen, en iets rustiger met meer souplesse mag ook wel in het beukende programma van vandaag.

Thrash slaat altijd aan, de Prison is dan ook overladen met gevangenen voor ‘Testament’. Terecht want die oude rotten geven alles. De set wordt geopend met ´Into The Pit´ Voor Testament gaat dit op de automatische piloot, voor toegestroomd publiek één van de krakers. De sfeer zit er gelijk lekker in. ´More Than Meets The Eye´ wordt luidkeels meegezongen. De vlammen schieten uit het podium, en nu de avond valt is dat een mooi aangezicht. Er worden shirts het publiek ingegooid en de oude bokken kunnen nog springen, en zo is het optreden zeker niet te statisch. Chuck Billy werkt hard, want de vocalen er uit rammen kost energie, dat is wel zichtbaar. Maar goed het publiek geniet. De vele crowdsurfers hier ook. Daarmee levert ´Testament´ een goede show!

‘Orbit Culture’ in de Swamp is van een ander niveau! Deze Zweedse melodieuze death metal/ groove is zo fucking vet! De Swamp staat afgeladen. Dus crowdsurfen voor de sfeerimpressie is noodzaak. Wat een toffe combi! Melodieus en groove. De sfeer niet normaal. De vocalen van Niklas Karlson niet normaal. De breakdowns in de set, het toffe drumwerk van Christopher Wallerstedt. Alles is werkelijk perfect! Soms word je instant gepakt door een band, en kan je er geen genoeg van krijgen. Dat weet ‘Orbit Culture’ met dit optreden te bereiken. Zeker één van de publieksfavorieten vandaag!

In Helldorado een bijzondere afsluiter met het Amerikaanse ‘Primus’. De band bekend om de epische bas virtuoos Les Claypool, had al 11 jaar niet in België gespeeld. Dus dit is een naam die vooraf al bij velen stond aangemerkt in het programma. De intro van ‘Those Damned Blue-Collar Tweekers’ sleept en sleept. Het is rauw, geen touw aan vast te knopen. Het is ‘Primus’. Het klapvee hebben ze in ieder geval mee. De set sleept voort. En eigenlijk is het wachten op de hitjes, die wel echt volgen met ‘My Name Is Mud’ en ‘Too Many Puppies’. Muzikaal is het geniaal. Maar geduld is een schone zaak, om de typische riffs te horen. Wordt dat beloond? Ja, volmondig JA!

Op de Prison stage ligt het tempo even een tandje hoger met het Zweedse ‘Arch Enemy’, Lauren Hart neemt hier sinds 2025 de vocalen voor zich, en het is toch even aftasten hoe de “nieuwe” zangeres zich presenteert. Vooraan wordt nog druk gecrowdsurfed, maar de rest van het veld kijkt de afsluiter van vandaag een beetje gelaten aan. Misschien is men moe? De vocalen van Lauren bieden in ieder geval voldoende variatie en ook de nodige agressie. Ondanks de vlammen uit het podium, oogt het allemaal wat ingewikkeld on stage. Alsof alles heel serieus moet gebeuren. Het geluid is perfect, maar de fun mist een beetje, behalve bij zangeres Lauren, die wat ongemakkelijk met een vlag wappert en keihard werkt voor de nodige publieksparticipatie. Het is een strak melodieus deathmetal optreden, maar de ziel lijkt een beetje weg uit de band.

In de Swamp mag ‘Amorphis’ uit Finland afsluiten met wat progressieve death/doom. De enge vogel trekt direct de aandacht. De setlist is catchy en wordt ook lekker gebracht. Aan visuele stimulans geen gebrek. Ook hier muzikale perfectie. En zo lijkt Alcatraz ingezet te hebben op techniek aan het eind van de avond. De enorme vogel op het podium laat ook weinig ruimte voor wild bewegende bandleden. Tof is het wel.

Voor de pitbeesten is er gelukkig ook nog wat ‘Coronor’ in La Morgue. Hier is het nog rammen geblazen, met een portie technische thrash metal. Onder luid applaus sluiten zij de boel af. Terecht, want dit is een toffe set met lekkere beukers. Stofwolken en zweet vullen La Morgue, en men kan nog één keer los voordat we ons voldaan terug trekken op de Graveyard.