Photos by : © '08 E. Straver / T. Martijn
for Metal-Experience.com

NOTE: Unauthorized use of these photos is prohibited. We hope
you have a good lawyer if you disregard this warning.

31/07/2008 - 02/08/2008, Wacken Open Air 2008, Part 19 – Wacken – Duitsland

Zaterdag 02/08/2008

De eerste band die we vandaag aan het werk zien is het Canadese 3 Inches Of Blood. De band mag rond de klok van elf uur in de morgen het festival op het black stage openen en doet dat dan ook uitstekend. De band wist zich goed staande te houden, zo kregen we onder meer de kraker “Deadly Sinners” voorgeschoteld en werd ook het nieuwe werk zoals “The Goatriders Horde” afkomstig van het uit 2007 stammende ‘Fire Up the Blades’ album. Natuurlijk speelt de band hier vandaag voor het juiste publiek, de thrashy heavy metal met excentrieke zangstijl (vergelijkbaar met die van Rob Halford) van zanger Cam Pipes wordt wel gewaardeerd door de gemiddelde wacken ganger en het staat op dit vroege uur dan ook al behoorlijk vol voor het podium. Het geluid is verder prima in orde en na een kleine drie kwartier zit het optreden er alweer op waarna we ons naar de backstage ruimte begeven voor een grote kop koffie.

 

Het programma is vandaag enigszins omgegooid omdat de band Stone Gods heeft afgezegd, hierdoor zal Exodus hun plaats innemen en pas om 14.45 het True metal stage bestormen. De vrijgekomen plek wordt ingenomen door Sweet Savage, helaas hebben we alleen deze Ierse NWOBHM band moeten missen. (Eus)

Als de mannen van Mercenary aan de beurt zijn, sta ik al lang en breed vooraan in de hitte. Deze heren uit Denemarken zijn voor mij favoriet deze vroege ochtend. De mannen voelen zich ook behoorlijk prettig bij het massaal toegestroomde publiek voor het Party stage. Er wordt afgetrapt met het nummer “Bloodsong” om vervolgens na wat reparaties aan het geluid het nummer “Soul Decision” op ons af te vuren. De band wordt door het publiek goed ontvangen en ook een groot deel van de mensen staat flink mee te zingen en te brullen. Vooral gitarist Martin gooit flink de beuk erin, gevolgd door toetsenist Morten. Na het nummer “Execution Style” vervolgt de band hun optreden in rap tempo met “Black And Hollow” en het mooie “The Endless Fall”. Nou begint het publiek al wat te verschuiven richting het True metal stage waar Exodus alweer bijna klaar staat om het Wacken publiek af te matten. Omdat alle bands vlak na elkaar spelen en het enorm druk is op de festival weide is het dan ook bijna onmogelijk om een band in zijn geheel te bekijken. Maar ik doe het toch, en daar ben ik blij om want ik krijg als laatste twee songs “11 Dreams” en “Firesoul” nog te horen. Kortom een leuk en goed optreden zoals we van Mercenary wel gewend zijn. (Talitha Martijn)

Bij Exodus wil ik weer snel naar voren toe, echter door de drukte gaat dit helaas niet lukken. De San Francisco Bay Area grootheden staan altijd garant voor een flinke pot beukende opzwepende vette thrash!! Hier gaan we voor natuurlijk. En ja hoor al bijna vanaf het eerste nummer, de klassieker “Bonded By Blood“ ontstaat er een flinke moshpit. Ook de rest van de set bevatte behoorlijk wat ouder werk zoals “A Lesson In Violence”, “Piranha” en “And Then There Were None” en werd afgewisseld met nieuwer materiaal. Zo kregen we onder meer uitstekende versies van “Funeral Hym”, “Blacklist”, “War Is My Shepherd” en “Children of A Worthless God” voorgeschoteld. De vonken vliegen er dan ook vanaf en het aanwezige publiek gaat flink tekeer, er zullen ongetwijfeld heel wat mensen rond lopen met blauwe plekken na dit optreden. Robb Dukes zingt en schreeuwt alsof zijn leven ervan af hangt en de rest van de mannen doet net zo hard mee! Na een klein uurtje zit het optreden er jammer genoeg alweer op en sluit de band af met “Strike Of The Beast”. (Talitha Martijn)

 

Wat valt er nog over Obituary nog te schrijven? Sinds de komst van Ralph Santolla die de plaats van gitarist Allen West over heeft genomen is de band veel strakker en energieker gaan schrijven, en John Tardy richt zich zelfs af en toe tot het publiek. Maar meer is er niet veranderd. Nog altijd spelen de Floridianen zompige death metal. We worden zelfs bediend met de nieuwe nummers van de komende 'Left To Die'-EP, namelijk “Left To Die” en de Celtic Frost-cover “Dethroned Emperor” waar Obituary nog best aardig mee weg komt. En verder komen alle krakers weer langs. Hopelijk mag Obituary nog een tijdje langer “Slowly We Rot” spelen want mensen, inclusief ondergetekende, krijgen er geen genoeg van. (Thomas van Golen)

 

Backstage, op uitnodiging aanwezig zijn bij een Enslaved luister sessie. Ik kan me ergere dingen bedenken om je tijd mee te slijten op een festival. Erger benieuwd begeef ik me dan ook naar de perstent, alwaar ik op een bankje een voorproefje kan nemen op het nieuwe album ‘Vertebrae’. Er worden vier nummers ten gehore gebracht, “Clouds”, “Reflections”, “New Dawn” en “The Watcher”. Het labeltje dat ik altijd zelf op de band plakte, zeker op de laatste paar platen, black metal meets Pink Floyd blijkt nu ook door het label zelf overgenomen te zijn. En terecht. Op het vorige album waren de sfeerstukken en spacey solo`s al niet van de lucht, op deze vier nummers al helemaal niet. Het is weer een mooie mix tussen Pink Floyd invloeden en stevige black metal, en ik kan niet wachten tot het album uit is. Er volgt nog een Q&A met Grutle en Ivar, waarin vooral duidelijk wordt gemaakt dat Noren droge cynische humor hebben en Duitsers geen flauwe grapjes kunnen doorzien. (Koos van Marle)

Een van de grotere namen van vandaag op het Blackstage is ongetwijfeld deathmetalband Carcass. De heren hebben hun eer hoog te houden en beginnen dan ook enthousiast aan hun set. Dat deze mannen tijdens hun set ongeveer vijf keer een introtape aan hebben staan mag de pret niet drukken. Na de eerste intro is het dan ook zover, het eerste nummer wat uit de PA komt bulderen is “Inpropagation” al snel gevolgd door “Buried Dreams”. Wederom een intro voordat “Corporal Jigsore quandary” over het veld dendert. De band nu bestaande uit zanger/bassist Jeff Walker, gitarist Bill Steer en gitarist Mike Amott (Arch Enemy) en drummer Daniel Erlandsson (Arch Enemy) zijn inmiddels lekker op elkaar ingespeeld en hebben er zichtbaar zin in. Er wordt snel doorgespeeld met “Carnal Forge”, “Incarnate Solvent Abuse” wat is opgedragen aan Exodus en waarbij Angela Gossow van Arch Enemy een potje meebrult. Dan volgen in rap tempo “No Love Lost”, “Edge Of Darkness”, “This Mortal Coil”, “Embodiment” en “Reek Of Putrefaction”. Als de moshpit zo groot is dat we gewoon een paar flinke stappen opzij moeten doen, om niet bedolven te worden onder moshers, bier, zand en andere rommel dendert Carcass door met “Keep On Rotting”, “Genital Grinder” en “Rotten To The Gore”. Nog steeds schut Wacken op zijn grondvesten en worden er in geweldig tempo nog een paar laatste nummers doorheen gegooid in de vorm van “Death Certificate”, “Exhume To Consume” en het sublieme “Heartwork”. Na “Carneous “(Outro) wordt het tijd om even rustig bij te komen van dit geweld. Dit zullen menig metalhead niet snel vergeten. Verder moeten we nog even vermelden dat voormalig drummer en mede oprichter Ken Owen vandaag nog wel aanwezig was om nog even een korte drumsolo ten gehore te brengen. Door een hersenbloeding eind jaren negentig waardoor hij tien maanden in het ziekenhuis belande was hij echter niet meer in staat om met de band op te treden!! (Talitha Martijn)

 

De tweede grote reünie van dit Wacken is die van At The Gates. Waar de reünie van Carcass mij danig tegenviel, doet de reünie van de grondleggers van de melodieuze stockhom death metal mij glimlachen. Erg glimlachen. 5 kwartier op volle snelheid doorrossen door een band die duidelijk in vorm is. Na een klassiek/folky intro worden we getrakteerd op “Blinded By Fear”, “Cold” en “Terminal Spirit Disease”. Zanger Thomas “Tompa” Lindberg is uitermate goed bij stem en het ritmecombo laat zien hoe je een strak tempo neer moet leggen. Er wordt gewoon op hoog tempo doorgespeeld, en omdat het een reünietour is, vond de band dat je van elk album wat moet spelen. Daarom worden we ook getrakteerd op oudjes als “Raped By The Light Of Christ”, “The Beautiful Wood” en van de eerste EP ‘All Life Ends’. Deze wereldshow wordt voor de rest volgespeeld met vooral materiaal van Slaughter of the Soul, wat ik helemaal niet erg vind, en ik loop dan ook voldaan van het veld af. (Koos van Marle)

 

Natuurlijk is iedereen op Wacken heel erg nieuwsgierig naar de nieuwe zangeres van Nightwish. Tarja zal moeilijk te vervangen zijn dus vol verwachting staan we klaar. Als we Annette het podium zien opkomen, zie ik niet de verschijning en de uitstraling die Tarja had. De band moet het toch echt doen met ietsje minder, om het maar zo te zeggen. Zingen kan ze wel met haar redelijk mooie stem, maar toch ontbreekt er van alles. Annette werkt zich met af en toe behoorlijk wat moeite door de nummers heen. De band opende met “Bye Bye Beautiful”, een sneer richting Tarja. Gevolgd door “Dark Chest Of Wonders” en “The Siren”. De setlist bestaat verder uit veel materiaal van het afgelopen jaar verschenen ‘Dark Passion Play’ zoals “Amaranth”, “Whoever Brings The Night” en “The Poet And The Pendulum”, gewoonweg om dat dit materiaal voor Anette Olzon geschreven is. We staan nog steeds te kijken en luisteren maar ik denk dat iedereen er hetzelfde over denkt, Nightwish is niet meer wat het geweest is. Verder brengt de band ons nog de songs “Sacrament Of Wilderness”, “While Your Lips Are Still Red” en “Ever Dream”. Echter als de laatste drie nummers gespeeld worden zitten wij weer alweer backstage bij te komen van het gemis van Tarja. Op de achtergrond horen we dan nog dat Annette haar best doet op “Nemo”, het oudere “Wishmaster” en de publieksfavoriet “Wish I Had An Angel” dat door menig bezoeker luidkeels wordt meegezongen, maar de gehele band is toch in aanzien stevig gezakt! (Talitha Martijn)

 

De Duitse thrashers van Kreator spelen op Wacken natuurlijk een thuiswedstrijd en dat de band momenteel immens populair is blijkt wel uit het feit dat het veld voor het immense Black Stage ondanks het late tijstip van half een ‘s nachts afgeladen vol staat. De band werkt momenteel aan nieuw materiaal waardoor de setlist van vandaag zo ongeveer hetzelfde is als de afgelopen tour die de band in 2007 door Europa voerde. Zo wordt er geopend met de songs “Violent Revolution”, de klassieker “Pleasure To Kill” en “Enemy Of God”. Het publiek vindt het allemaal prachtig en zanger-gitarist Mille Petrozza zweept het publiek dan ook stevig op. De set van de Duitse thrashers wordt vervolgd met de songs “People Of The Lie”, “Europe After The Rain” en “Suicide Terrorist” waarop het publiek compleet uit zijn dak gaat. De band gaat hierna zonder enige vertraging verder de publieksfavoriet “Extreme Agression” om vervolgens door te stoten met “Phobia“. Het geluid is tijdens de show van Kreator verder prima in orde en ook de lichtshow en de backdrops  zien er verder uitstekend uit. De song “Betrayer” wordt vakkundig aangekondigd met een speech van zanger Mille waarop we de songs “Voices Of The Dead” en “Reconquering The Throne” voorgeschoteld krijgen en het eerste deel van de show er alweer opzit. Echter Kreator geeft niet zo snel op, de band heeft de beste songs tot het laatst bewaard en zo kunnen we nog genieten van twee regelrechte superstrakke thrash granaten, te weten “Impossible Brutality” en “Flag Of Hate”. Ondanks het late tijdstip is er dan nog tijd voor één nummer en kan het publiek nog eenmaal tekeer gaan op afsluiter “Tormentor” waarmee er een is einde gekomen aan uitstekend optreden van de Duitse thrash grootheden. Enige kanttekening is echter dat de band nog steeds geen nieuw album uit heeft en dat de setlist dan ook voor een groot deel overeenkomt met die van eerdere optredens! (Eus)

Het grapje dat Lordi heet hebben we nu eigenlijk allemaal wel al eens gezien, echter als de band rond de klok van twee uur in de nacht het podium betreed is het nog steeds behoorlijk druk voor het True metal stage. De band doet het dan ook leuk en ook om naar te kijken is het best goede entertainment maar meer is het ook niet. De hardrock nummer liggen wel lekker in het gehoor en zijn voorzien van een bijzonder hoog meezing gehalte. Daar kan ik de lol wel van inzien en velen met mij want bij “Who's Your Daddy”, “Would You Love A Monsterman” en natuurlijk songfestivalnummer “Hard Rock Halleluja” gaan alle remmen los bij het publiek en wordt er keihard mee gezongen! Als lichtpuntje van deze show zien we ineens Udo Dirkschneider(Accept) verschijnen om ook een nummertje mee te zingen. Dit is weer een luchtig en grappig optreden maar de heren moeten toch snel eens met nieuwe nummers en of pakken komen om de aandacht vast te blijven houden. Een band die dat concept beter benutte was GWAR. (Talitha Martijn)

Ook deze zaterdag kan voor ons, maar zeker ook voor de organisatie van Wacken als een hoogtepunt de boeken in. Echter ook deze festivaldag hebben we keuzes moeten maken, zo speelde Hatebreed gelijktijdig met Obituary waardoor we een vette hardcore show moesten missen. Ook het Amerikaanse Killswitch Engage ging aan ons voorbij en door diversen interview verplichtingen en luistersessies hebben we onder andere Holy Moses, As I Lay Dying en een groot aantal bands van het Party stage en het WET stage links moeten laten liggen.

Afsluiting:

Eigenlijk is tijdens het hele festival een overkill aan bands en kunnen we het dan ook allemaal niet meer zo goed bijbenen. Als fotograaf ren je je helemaal de tandjes, maar ook om een verslag te schrijven moet je erg fit zijn. Mede door de grote drukte is het bijna onmogelijk om nog ergens op tijd aanwezig te zijn want als je pech hebt kom je in een grote mensenmassa terecht waar je de eerste minuten niet meer uit geraakt. Iedereen zal dan ook wel begrijpen dat we keuzes hebben moeten maken en ook bands hebben moeten overslaan om alles een beetje bij te kunnen houden. Na drie dagen drank, zon regen en veel te veel bands waren we weer totaal kapot en ook de derde dag hebben we een aantal bands een beetje links laten liggen. De bands waren er niet minder om maar de tijd ontbrak gewoonweg om met een handje vol mensen alle podiums te verslaan.

Ook dit jaar kan de organisatie van Wacken terugkijken op een zeer geslaagd festival, De sfeer was weer geweldig en de meeste bands waren gewoon aanwezig om het publiek te vermaken, Verder was het deze editie nog drukker dan de voorgaande jaren, dit was dan ook vooral te merken bij de eet en drink gelegenheden en ook waren vooral de wachtrijen bij de wc’s er niet korter op geworden. De keuze aan eetgelegenheden op Wacken is echter een groot pluspunt, de keuze is enorm zo zijn er enorme vlees-spiezen verkrijgbaar, maar ook pannenkoeken, pizza’s, hotdogs, vislekkernijen en diverse andere broodjes waren verkrijgbaar op het enorme terrein (maar de prijzen waren dit jaar wel behoorlijk). Verder was het weer zeer goed te doen, zo hadden we dan ook uiteindelijk drie dagen zon met hier en daar een buitje en stegen de temperaturen zo nu en dan boven de 25 graden uit.

Wat ons betreft bleven de verkeersprobleem uit en ondanks dat het ook op de weg ieder jaar weer drukker wordt. Het enige probleem is dan ook eigenlijk de controle op drugs door de Duitse politie enige kilometers voor het festival. Wat betreft de indeling van het terrein en met name het verplaatsen van het Party Stage zodat er geen geluidsoverlapping meer plaatsvond was in eerste instantie een goed idee, de problemen van afgelopen jaar dat deze moeilijk toegankelijk was door de te kleine toegangspoorten was ook opgelost doordat h het terrein voor het grootste deel open was. Wat ons verder wel behoorlijk irriteerde was de vreselijke pislucht tussen het True Metal stage en het Party stage! Verder was het festivalterrein voorzien van een derde toegangspoort vanaf de camping waardoor de drukte om op het festivalterrein te komen behoorlijk meeviel. Over de drukte wil ik wel nog even kwijt dat het op het festivalterrein soms echt bijna beangstigend was om ergens door te lopen. Vooral op de donderdagavond tijdens de show van Iron Maiden was het bijna onmogelijk om ergens te komen en als er een band klaar was, werd je soms bijna onder de voet gelopen, zo druk was het.

   

Verder zijn de eerste 10.000 x-mas tickets alweer in de voorverkoop gegaan, deze keer was er echter geen doorkomen aan en waren deze tickets dan ook binnen 24 uur totaal uitverkocht en dat zonder dat er nog maar een band is bekend gemaakt. Inmiddels zijn ook de reguliere tickets voor de twintigste editie in de verkoop waarbij de opmerking kan worden gemaakt dat de kaarten zo’n twintig euro duurder zijn geworden. Waarschijnlijk zal de editie van 2009 dan ook met een record de boeken ingaan, wij verwachten dan ook dat het festival al ruim voor kerst zal uitverkopen. Waarschijnlijk zijn wij volgend jaar ook weer van de partij. (Eus, Talitha, Martina, Thomas, Koos, Alwin)

Rain Or Shine, see you at Wacken 2009!!!


Voor meer bandfoto's zie het fotogedeelte van deze website!!!
 

 
Donderdag 31/07/2008
Vrijdag 01/08/2008