Photos by : © '10 E. Straver / T. Martijn
for Metal-Experience.com

NOTE: Unauthorized use of these photos is prohibited. We hope
you have a good lawyer if you disregard this warning.

FortaRock 2010 - Park Brakkenstein, Nijmegen – 03/07/2010

Met deze tweede editie heeft FortaRock zich definitief op de kaart gezet, door een line-up die bol staat van de grote namen zoals Kreator, Suicidal Tendencies en Fear Factory voor de wat oudere metalheads en Killswitch Engage en Bullet For My Valentine voor het wat jongere publiek. Geen wonder dat het terrein in Nijmegen snel vol stroomt, ondanks of dankzij het warme weer. Er heerst meteen een gemoedelijke, ontspannen sfeer die voor de hele dag de toon zet. Niet alleen waargenomen door de bezoekers, maar net zo goed bij de artiesten. Wat verder opvalt is dat het terrein ten opzichte van vorig jaar behoorlijk is uitgebreid, de festival markt is behoorlijk gegroeid en ook is er voor de nodige schaduw gezorgd. Fortarock levert een prachtig visitekaartje af: goed verzorgd, tot in de puntjes loopt alles gesmeerd en het roept de sfeer op van vergane glorie zoals Dynamo Open Air en het latere Waldrock. De echte metalfan kan zijn hart ophalen, en het is nu al uitkijken naar de derde editie in 2011!

 

Van eigen bodem komt Textures, die de eer hebben te openen. Een band die al jaren een respectabele  naam heeft opgebouwd in de metal scene, ook over de landsgrenzen heen. Aan de ene kant is het jammer dat om klokslag twaalf uur deze talentvolle band al in de tent staat te spelen, omdat velen nog de poorten van het park moeten passeren of nog moeten arriveren. Aan de andere kant is het een uitdaging voor de rest van de dag; de lat ligt immers hoog. Met de nieuwe zanger Daniël de Jongh is de formatie weer compleet, en deze show zal ze zeker het nodige zelfvertrouwen geven. Al met al een uitstekend begin van een mooie festivaldag.

 

 

Als opener op het hoofdpodium heeft de organisatie Ex-Deo, het hobby bandje van Kataklysm frontman Maurizio Iacono aangetrokken. De band heeft als inspiratiebron de geschiedenis van het Romeinse Rijk waarbij frontman Maurizio het legioen aanvoert. De band gaat gekleed in Romeinse kurassen, en ook aan de aankleding van het podium is gedacht. Als de band na een kort intro aftrapt begint het aanwezige publiek al snel toe te stromen. Natuurlijk bestaat het materiaal dat het legioen ten gehore brengt uit nummers van het afgelopen jaar verschenen album ‘Romulus’, aangevuld met samples van veldslagen en sferische intro’s waardoor de juiste sfeer wordt gecreëerd. Al met al weet de band in net iets meer dan en half uur een degelijk en strak optreden neer te zetten zonder echte hoogtepunten.

 

 

Arriverend op de tonen van oorlogsmachine Hail Of Bullets, is van verre al de krachtige old school metal te herkennen. Er is geen band die zo de Nederlandse metal scene domineert met Ed Warby (Gorefest, 11th Hour) op drums en gitaristen Paul Baayens (Asphyx, Thanatos) en Stephan Gebedy (Thanatos). Als een machine walst de band door de setlist heen, ogenschijnlijk zich niets aantrekkend van de oplopende temperaturen in de tent. Trage loge riffs vormen daarmee een mooi contrast, maar de krachtige drums doet de adrenaline opleven. Zanger Martin van Drunen weet met zijn donkere, diepe stemgeluid prima een sfeer neer te zetten, donker en passend bij het thema van het debuut album ‘Of Frost And War’ wat ook live zeer goed tot zijn recht komt. Een zeer degelijke show, waar alle muzikanten zich van de beste kant laten zien en dat is een genot om naar te luisteren. Qua performance zakt de aandacht hier en daar wel wat weg, maar daar is het weer ook mede schuldig aan. Het is duidelijk dat deze band nog veel in zijn mars heeft.

 

 

Na afloop van Hail of Bullets loopt de tent snel leeg wanneer fans zich opmaken voor het Poolse Decapitated op het hoofdpodium, die met eveneens sterke death metal over de massa heen walst. Niet verwonderlijk dat de band bij het Earache label heeft getekend, waar Morbid Angel groot bij is geworden. Velen hebben zich in de schaduw opgesteld, al ontstaat er een stevige mosh pit wanneer frontman Covan zijn Poolse agressie uit door snel oplopende grunts, ondersteund door nog snellere gitaren. Het is zeker apart om deze band in het volle zonlicht bezig te zien, omdat donkere zalen de sfeer nog meer versterkt. Toch is duidelijk dat hier een band staat die niet alleen over talent beschikt, maar ook zeer goede nummers schrijven die de metalfan wel moet raken. Technisch spannend, en live ook zeer overtuigend. Het wachten is op nieuw materiaal wat deze doorstart bezegeld, want deze band zo vol passie te zien spelen dat schept wel verwachtingen.

 

 

Watain is een sterke vervanger van death metal band Deceide die enkele weken voor aanvang van het festival moesten afzeggen. De Zweedse mannen weten met zware black metal de luisteraar te grijpen. Ook qua performance haalt de band alles uit de kast, met grote vuurzuilen, omgekeerde kruizen, geschminkte gezichten en doordrenkt van geitenbloed betreden ze het podium. Wanneer de band als ultime climax het bloed over het publiek spuit, is niet iedereen even blij. De laatste plaat ‘Lawless Darkness’ is jubelend ontvangen, maar helaas komt het live toch wat minder uit de verf. Het geluid is hier en daar wat vlak, maar het mag de sfeer niet drukken, omdat de gevarieerde setlist ook bekende toppers als “Devils Blood” bevat en de tent er een prima feestje van maakt, voor blackmetal begrippen dan.

 

 

Baroness is een vreemde eend in de bijt, al is het maar omdat de naam je op het verkeerde been zet. Ergens doet het denken aan een foute heavy metal band of iets van een chocolaatje. Kortom niet iets wat een nieuw aanstormend talent kan bevatten, maar het tegendeel is waar. Deze Amerikaanse band heeft met haar laatste album ‘Blue Record’ de vloek van het tweede album doorbroken: wanneer een debuut hoog aanslaat, dan zijn de verwachtingen hoog gespannen voor de opvolger. Ook live staat het als een huis, al hoor ik hier en daar de term ‘soft’ vallen. Ook dat is een misvatting, omdat de mix van sferische stukken wordt afgewisseld met stevige gitaren en zeer progressieve invloeden. Er valt veel te ontdekken, ook live. Al klinkt de zanger wel wat hees, maar dat zal het vele touren zijn. Hier en daar is het lastig om door het nummer te komen, omdat de band niet veel interactie heeft met het publiek. Misschien omdat er al veel folk fans zich vooraan verzamelen. Toch is het een aanrader om deze band in het vizier te houden, ze weten met pit te overtuigen en de sleur van duistere metal te doorbreken.

 

 

De meester van de donkere metal is Behemoth, een band die door de jaren heen meer en meer respect heeft verworven. De Poolse band laat wel op zich wachten, door vertraging onderweg al mag dat de sfeer niet drukken. De zon laat weer van zich zien, en het lijkt wel een grote metal familie met een praatje hier en daar. Als dan toch de indrukwekkende stage act wordt opgebouwd, stijgt de spanning. De enorme standaards belemmeren hier en daar het zicht, maar “Ov Fire And The Void” laat meteen zien dat het hier om een opgewarmde machine gaat die niet te stuiten is. Wat een technisch uitmuntende band, hoogtepunt van de middag zonder twijfel! De volle tent wordt omver geblazen en ook het tweede nummer ‘Demigod’ doet de verbazing toenemen. Jarengeleden tourde de band nog in kleine zalen, samen met bands als Krisiun. Maar wat de Polen vandaag laten zien is toch heel wat anders, hier staat een totaal andere formatie, zeker van zijn zaak, technisch uitdagend en bovenal geen seconde saai. Met name de drummer verslapt totaal niet en lijkt door de duivel op de hielen gezeten te worden, sneller en sneller zonder ook maar iets te verslappen. Indrukwekkend is ook “Slaves Shall Serve” en met moeite is het afscheid nemen, om Ensiferum op te zien komen. Deze Poolse agressie en kracht is te imponerend!

 

 

De Finse band Ensiferum weet met ‘From Afar’ goed te openen en de massa fans onthaalt ze vol enthousiasme. Zanger Petri is goed in vorm, en laat wel zien waarom deze band aan de top van de Viking metal staat. Zonder zichzelf te serieus te nemen in kilt en met strepen op de wangen, geniet hij simpelweg om op het podium te staan. De hele band is goed op elkaar ingespeeld, en dat maakt het toch spannend om naar te kijken. “Twilight From Tavern” is een opzweper die de stofwolken doet opleven, een vrolijke noot op dit festival. Soms is er iets te veel bas te horen, maar dat is een klein detail. Mooie samenzang en toetseniste Emmi is goed te horen. “Token Of Time” is een aanstekelijk nummer, waar het bier zeker rijkelijk van gaat vloeien. De poses van de bandleden zijn wat cliché maar maken de show wel dynamisch. Bij de laatste song ‘Iron Live’ is het publiek maar al te enthousiast om mee te zingen en nog een laatste keer het stof doen opwaaien in een warrige pit.  Al met al een degelijk optreden zoals verwacht wordt, vol energie.

 

 

Een groter contrast is haast niet mogelijk, de heren van Fear Factory staan een stuk rustiger op het podium, maar wel met een overweldigende muur van bekende industrial metal neerslaand op de grote massa in de tent. Overweldigend om deze band terug te zien op het podium. Helaas valt de zang een beetje weg hier en daar, maar wat maakt het uit als nummers zoals “Demanufacture” en “Edgecrusher” genadeloos, krachtig een aanslag op je oren betekent. Wat een dynamiek, volume en bombast! Een ding is zeker, deze formatie is sterker terug dan ooit en het is nog steeds rauw en recht voor zijn raap, al zal niet iedereen het even toegankelijk vinden. Het dwingt hoe dan ook respect af.

 

 

Kreator viert zijn vijfentwintig jarig bestaan met een grote tour, al lijken de heren nooit stil te zitten. Wanneer het intro klinkt, daalt de regen stevig neer en verwaaien de oranje rookbommen in een walm aan de zijkanten van het podium. De melodieuze gitaren van Sami Yli-Sirniö  in “Hordes Of Chaos” zijn een voorbode voor de opzwepende snelle set. Zanger Mille Petrozza is nog steeds loepzuiver en kwaad op alles en iedereen. De vele fans trotseren de regen om deze band aan het werk te zien, en ze worden beloond met veel bekende hits zoals “Enemy Of God”, “Phobia” en “Patriach”. Vooral drummer Jurgen Ventor lijkt door de jaren heen steeds beter te worden, de band bestaat dan ook stuk voor stuk uit geharde muzikanten die geen seconde verslappen en Mille blijft fascinerend om te aanschouwen, vol adrenaline, schreeuwend en toch prima gedoseerd. De kracht van deze band zijn ook de pakkende nummers zoals “Violent Revolution” en het recente “Demon Prince” die bij vele fans met enthousiast geschreeuw ontvangen wordt. Een ware moshpit ontstaat, al vraagt de band er herhaaldelijk om. Mille verschijnt met ‘The Flag Of Hate’ creatief het bekende nummer omvormend tot een collectieve schreeuwbui. De interactie maakt de show dynamisch en overweldigend. Wanneer na “Tormentor” de band afscheid neemt, is er de wetenschap dat ze in december terug komen met Exodus en Death Angel om iedereen opnieuw omver te blazen. Een band die blijft imponeren en je raakt, dat is zeker! Het is duidelijk dat door de jaren heen Kreator boven zich uit blijft stijgen en nog lang niet uitgespeeld is. Wederom een hoogtepunt van de dag, maar de avond heeft nog een hoop in petto!

 

 

Killswitch Engage kan zich verzekeren van een grote fanmassa die alles meezingt en er een feestje van maakt. Zanger Howard Jones, is imposant en weet zeker te boeien. Ook al ben je minder bekend met de nummers, dan is het een goede kans om metalcore in zijn perfectie te zien. De vele tempowisselingen in de set zorgen niet alleen voor dynamiek, maar doet de verwachtingen opleven met de nodige dosis energie en heavy uithalen. “My Curse” komt voorbij, net als “Rose Of Sharyn“ tot plezier van de massa.  De cover “Holy Diver” van onlangs overleden Ronnie James Dio is een moment van bezinning, maar toch ook om je te verbazen over deze band, want ze geven er een geheel eigen draai aan zonder het nummer iets aan kwaliteit te doen afnemen.  Een hommage aan een groot artiest, en een intens optreden waar ook de fans veel aan bijgedragen hebben.

 

 

Het is aan de oudgedienden van Suicidal Tendencies om het programma op het hoofdpodium af te sluiten. Als de band van start gaat met de klassieker “You Can't Bring Me Down” is de toon meteen gezet. Suicidal is hier vandaag gekomen om het publiek een uur lang te vermaken met aanstekelijke crossover metal. Mike Muir en consorten trakteren ons op klassiekers zoals “War Inside My Head”, “Send Me Your Money” en “Possessed To Skate”.  Wat verder opvalt is dat de songs vaak langgerekt worden, waarbij de Frontman Muir het vaak even wat rustiger aandoet en waarbij de zeer strakke ritmesectie het dan even overneemt. Het publiek, dat voornamelijk uit oudere jongeren bestaat vind het echter allemaal prachtig en brult de songs stuk voor stuk mee. Verder worden we nog verrast met een voorproefje in de vorm van het fonkelnieuwe “Come Alive”, afkomstig van het aanstaande album dat later dit jaar nog moet verschijnen. Suicidal Tendencies weet ook wel hoe een feestje gebouwd moet worden, en als tijdens het afsluitende “Pledge Your Allegiance” het publiek wordt uitgenodigd om het podium in te nemen ontstaat er een gezellige chaos.

 

 

Al ruim voordat de laatste band op het tentpodium mocht aftrappen staat de tent al behoorlijk vol met jonge, vooral vrouwelijke metalheads. Op zich natuurlijk niet zo verwonderlijk met een band als Bullet For My Valentine als afsluiter. Het wat oudere publiek maakt op hun beurt dankbaar gebruik van deze gelegenheid om na het beëindigen van het optreden van Suicidal Tendencies, om de laatste drankmunten op te maken en vroeg huiswaarts te keren. De Engelsen geven echter een prima show weg, waarbij we de bekendere nummers als “Hand Of Blood”, “Scream Aim Fire” en “Tears Don’t Fall” voorbij horen komen. Verder ligt de nadruk natuurlijk ook op de nieuwere songs van het enkele maanden geleden verschenen album ‘Fever’. De tent staat echter halverwege de show slechts halfvol, een groot deel van het publiek dat dan la weg is heeft vandaag toch een krachtige en energieke show gemist. Ik moet dan ook toegeven dat Bullet For My Valentine het jonge emo-niveau ontgroeid is en dat de band behoorlijk stevig en krachtig uit de hoek weet te komen. Wat mij betreft dan ook een terechte headliner van een zeer geslaagde dag.     

 

 

De vier laatste bands op de bill kregen door het ontbreken van een echte grote headliner allen even veel tijd om hun kunsten te vertonen, maar ondanks dit gebrek wist Fortarock vandaag toch zeker te overtuigen. Het weer speelde daarbij natuurlijk ook een grote rol, maar het succes van het festival moet waarschijnlijk toch wel aan het gezellige en knusse karakter en de veelzijdigheid van de bands worden toegeschreven. Verder was de organisatie prima in orde, en ten opzichte van vorig jaar was er een duidelijk stijgende lijn zichtbaar. Hopelijk weet de organisatie dit vast te houden en mocht dit het geval zijn dan zijn wij volgend jaar ook weer van de partij. (Silvia Deurwaarder, Talitha Martijn)

Voor meer bandfoto's zie het fotogedeelte van deze website!!!