Photos by : © '07 E. Straver / T. Martijn
for Metal-Experience.com

NOTE: Unauthorized use of these photos is prohibited. We hope
you have a good lawyer if you disregard this warning.

30/06/2007 - Arrow Rock Festival - Evenemententerrein Walibi World, Biddinghuizen 

De eerste vier jaar van het Arrow Rock festival vond het festival plaats in Lichtenvoorde, de organisatie besloot echter om met ingang van deze vijfde editie het festival naar het Walibi World evenementen terrein te Biddinghuizen te verplaatsen. Volgens eigen zeggen was de belangrijkste reden van deze verhuizing de centrale ligging, maar er zijn nog meer voordelen. Dit terrein wordt natuurlijk al jaren gebruikt om het Lowlands festival te herbergen en heeft dan ook een uitstekende infrastructuur met voldoende ruimte om te kamperen, verharde paden zodat het terrein ook bij slecht weer zeer goed begaanbaar blijft waar goed over nagedacht is en onlangs verhuisde ook het Fields of Rock festival (dat twee weken voor Arrow plaats vond) naar deze locatie waardoor de keuze voor de festivalorganisatie niet zo moeilijk meer was.

 

Wat Arrow naast de uitstekende bands al een aantal jaren zo uniek maakt is de bijzondere, gemoedelijke sfeer, vooraf rees ons dan natuurlijk ook de vraag of die ook op dit nieuwe terrein gehandhaafd zou blijven. Zoals eerder genoemd is het de vijfde keer dit jaar dat het Arrow Rock Festival wordt georganiseerd, een lustrum dus. Het programma is daarom ook een van de sterkste in jaren, met acts als Aerosmith, Toto, Tesla, Scorpions en Europe. Zo zitten er dan ook een aantal bands bij de al een geruime periode niet meer in ons land te zien waren, echter ZZ-Top heeft enkele weken voor het festival helaas zijn Europese Tournee en daarmee het optreden op het Arrow Rock Festival moeten annuleren wegens ziekte van bassist Dusty Hill. Verder was er dit jaar voor het eerst de mogelijkheid om speciale VIP kaarten te bestellen, hiermee kreeg je toegang tot de speciale VIP Tribune nabij de Rock Garden met uitzicht op het hoofdpodium, deze waren dan ook binnen de kortste keren uitverkocht, uiteindelijk  vonden dit jaar ook weer ruim 25.000 bezoekers de weg naar het Arrow Rock festival.

 

 

De eer is vandaag aan Tesla om het festival af te trappen in de Rock Palace, deze mannen uit Sacramento bestaan ook alweer meer dan 20 jaar. Qua stijl past de band wel een beetje in het straatje van Aerosmith. De heren van Tesla slagen er dan ook zeer zeker in, om het nog niet massaal toegestroomde publiek alvast een beetje op te warmen. De eerste paar nummers moet het geluid nog een beetje bijgesteld worden door de geluidstechnici maar dat verhelpen ze snel. De goede muzikanten laten duidelijk zien en horen wat ze kunnen. De show loopt lekker, en de zanger heeft een zeer goede aparte stem, wel een beetje schel af en toe maar dat kan ook aan het geluid liggen. De nummers die ik herken zijn onder andere: “Comin' Atcha Live”, “Into The Now”, “Miles Away”, “Little Suzie” en “Love Song”. Ja, deze band zal menig hardrocker uitlokken om stiekem een beetje mee te dansen en mee te zingen.

 

 

Omdat niet veel later op het hoofdpodium (dat vandaag de naam “Rock Garden” draagt) INXS staat te trappelen om hun kunsten te vertonen verlaten we na een klein half uur de Rock Palace om ons naar de main stage te begeven. De heren treden tegenwoordig op met zanger J.D. Fortune die de in 1997 overleden Michael Hutchence vervangt en verder bestaat de band nog steeds uit de originele line-up. De band trapt af met “Suicide Blonde” en aan hen de taak om het publiek wakker te schudden. Mede door alle verkeersproblemen is het veld nog niet heel goed gevuld. Ondanks dat weten de mannen eigenlijk een goede show neer te zetten en er mag gezegd worden dat ze met zanger J.D. Fortune een hele goede frontman hebben gevonden met een dijk van een stem. (Is Idols toch nog ergens goed voor geweest ) Vaak betekend de dood of het vertrek van een belangrijke frontman, het einde van de band maar in dit geval is na lang zoeken toch de band weer compleet en goed op elkaar ingespeeld. De nieuwe frontman heeft bijna alles wat Michael Hutchence ook had, eigenlijk kan ik wel zeggen dat deze dus niet echt gemist wordt. Echter is Michael volgens mij in gedachten van de bandleden nog altijd tijdens iedere show aanwezig. De band weet een zeer degelijk optreden neer te zetten en ondanks dat ik dacht dat ik niet zoveel kende van deze band, kon ik eigenlijk bijna alle nummers wel meezingen (zou ik dan al echt oud worden haha). De heren maakten vooral furore in de 80-er jaren met hits zoals “New Sensation”, “Never Tear Us Apart” en “Mistify Me” die vandaag dan ook niet vergeten werden. Verder werden we ook nog getrakteerd op een uistekende Johnny Cash cover. INXS zette hier vandaag dan ook een sterk optreden neer en de band was dan ook beter dan ik verwacht had.

 

 

Ik zelf ben natuurlijk ruim op tijd in de Rock Palace voor een van mijn favoriete bands van vandaag, Thin Lizzy. Pas geleden heb ik deze heren aan het werk gezien op het Rockhard festival in Duitsland en deze show was te gek!! Dus mijn verwachtingen zijn hoog. Als eerste valt mij op dat de bassist Marco Mendoza ontbreekt en is vervangen door een wat jonger ogende bassist die vandaag pas voor de tweede keer meespeelt. (op Rockhard zag ik toevallig dat Mendoza wel een oppeppertje nodig had om te kunnen spelen ;-), zou het hiermee te maken hebben?) De nieuwe bassist heeft er zin in maar toch worden de eerste twee songs “Jailbreak” en “Waiting For An Alibi” wat onwennig en rommelig gespeeld. We houden het maar op de zenuwen. Al snel herstelt de band zich en leveren ze het ene goede nummer na het andere af zoals “Don’t Believe”, “Cold Sweat”, “Are You Ready”, “Emerald” en “Massacre”om vervolgens door te gaan met het schitterende “Still In Love With You” waar de aanwezigen wel heel snel kippenvel en romantische gevoelens bij krijgen. Grote klasse! Daarna volgt “Bad Reputation” waarop drummer Tommy Aldridge de show steelt met zijn geweldige drumsolo waarbij het drumstel met zijn handen bespeeld waarbij menige mond wijd openvalt. Verder is het geluid zeker vet te noemen, ook frontman John Sykes is vandaag goed bij stem, heeft een geweldige stem en de band levert gelukkig weer een prima show af. Verder worden nog onder meer de songs “Suicide”, “Cowboy Song” en als laatste de superhit “Boys Are Back In Town” gespeeld. Tot onze verbazing komen de heren nogmaals het podium op om ons te verwennen met de toegiften “Rosalie” en “Black Rose”. Nog steeds tijdens iedere show staat de band even stil bij Phill Lynott en iedere keer weer als ze dat doen krijgen toch wel wat bezoekers kippenvel! Mensen blijven altijd (voort) bestaan in de herinnering en natuurlijk in hun muziek. Supervet optreden dat ook zeer gewaardeerd werd door het massaal toegestroomde publiek want de tent barste zowat uit zijn voegen tijden het optreden van Thin Lizzy!!

 

 

Door de overlapping in het tijdschema komen we halverwege de set van Riders on the Storm bij de Rock Garden aan. Ook voor deze band geldt het dat de originele zanger allang (in 1971) het tijdelijke voor het eeuwige verruild heeft. De band vervangt ZZ-Top en dat is op zich al een flinke klus. Maar deze ex-Doors leden Ray Manzarek (keyboard) en Robby Krieger (gitaar) hebben met hun nieuwe bandleden eigenlijk weinig moeite om het publiek mee te krijgen. In januari van dit jaar stond de band nog in de Heineken Music Hall met zanger Ian Astbury (The Cult), die inmiddels de zangmicrofoon heeft doorgegeven aan Brett Scallions van de Amerikaanse rockband Fuel. De songs van de Doors zijn natuurlijk nostalgisch en de band maakt het onder deze nieuwe naam toch weer duidelijk. Tijdloos is het goede woord. De volgende bekende nummers passeerde onder meer de revue, “Five To One”, “LA Woman”, “Peace Frog” en “Wild Child”. Ook deze band weet vandaag redelijk te overtuigen ondanks de behoorlijk hoge leeftijd van een aantal bandleden, klasse!!

 

 

Omdat Steve Vai in de tent zo’n 25 minuten te laat begint zien we slechts de eerste songs van de zeer getalenteerde gitarist. De band bestaat naast de gitaarwizzard zelf o.a. uit drummer Jeremy Colson, tweede gitarist Dave Weiner en word aangevuld door een tweetal violisten. Wat meteen opvalt tijdens de eerste songs is het glasheldere geluid in de tent en het hoge niveau van de gehele band. Echter na een minuut of vijftien houden we het voor gezien omdat we niks van de Scorpions willen missen die alweer klaar staan op het hoofdpodium om hun songs ten gehore te brengen.

 

 

Als op de Rock Garden de eerste klanken van “Hour 1” van het nieuwe album van de Scorpions uit de speakers komen haast ik me er snel naar toe! Scorpions staan altijd voor een goede degelijke show met de nodige klassiekers. Dit is een van de weinige Duitse band die ik behoorlijk kan waarderen. De band met zanger Klaus Meine met zijn herkenbare stem is een geoliede machine die al snel op gang komt. Gitaristen Matthias Jabs en Rudolf Schenker beuken er lekker op los, de volgende nummers kwamen in redelijk tempo voorbij “Bad Boys Running Wild”, “Love ‘m Or Leave ‘m”, het uitstekende “The Zoo”, “Coast To Coast” en “Humanity” (ook van het nieuwe album). Hierna is het de beurt aan de klassieker “Tease Me Please Me” waarop verder word gegaan met een bass solo van Pawel Maciwoda gevolgd door een drumsolo van James Kottak die kant noch wal raken. Een deel van het publiek begint hierdoor dan ook een beetje in te kakken! Dat was een beetje teveel van het goed, behoorlijk overbodig zeg maar, de schade wordt echter al snel hersteld als ik het nummer “Black Out” hoor. Ook komen “Big City Nights”en “Dynamite” in zeer degelijke uitvoeringen voorbij. We lopen tegen het einde van de set en iedereen wacht natuurlijk op de meezingers in de vorm van “Still Loving You” en “Rock You Like A Hurricane” en als deze afgelopen zijn is ook de show van de Scorpions voorbij!

 

 

In de Rock Palace is The Australian Pink Floyd Show aan de gang. Er is mij vertelt dat deze heren de beste Pink Floyd cover band ter wereld zijn. Nou heb ik weinig verstand van deze muziek maar het valt me op dat ze nogal timide en saai overkomen. Ik dacht dat Pink Floyd altijd grootse show elementen zoals mega lichten en filmbeelden tijdens hun optreden gebruikte, maar dit zie ik bij deze coverband absoluut niet. De songs echter zijn wel goed in orde. Er mag gezegd worden dat dit wel een stel goede muzikanten zijn. Een paar van de nummers die ik zelf ook ken en voorbij hoor komen zijn onder meer “Time” en “Learning To Fly”. Doordat ik weinig verstand van Pink Floyd heb zal ik hierover niet veel kunnen melden. Dit optreden stond en deed niet onder voor de andere bands op dit podium. Ik denk dat de liefhebber deze band goed kan waarderen en zich dit optreden nog lang zal heugen.

 

Als we bij Toto in de Rock Garden aankomen, blijkt het veld al behoorlijk vol te staan, de band weet dan ook al jaren sterke song te schrijven waarmee regelmatig de hitlisten werden beklommen. Met het album ‘Toto IV’ was de band genomineerd voor negen Grammy’s waarvan er maar liefst zeven werden gewonnen. Gitarist Steve Lukather neemt tijdens de eerste songs een deel van set de zangpartijen voor zijn rekening, echter de band opereert sinds 1999 opnieuw met zanger Bobby Kimball achter de microfoon die met zijn karakteristieke hoge stem de eerste vier platen van zangpartijen voorzag. Echter al snel blijkt dat Bobby absoluut een slechte dag heeft. Al bij het nummer “Pamela” gaat de zang finaal de mist in en eigenlijk bij meerdere nummers worden de hoge tonen bij lange na niet zuiver of helemaal niet gehaald. Dat is erg jammer want verder staat het als een huis. De zichtbaar verouderde band op zich is strak en ze hebben er zin in dat wel….. Maar eigenlijk is het zonde dat de zanger zo’n slechte dag heeft. Ik zeg en hoor wel eens dat een artiest moet stoppen op zijn hoogtepunt. Jammer genoeg denkt de frontman van Toto daar waarschijnlijk anders over. Natuurlijk hebben we ondanks dat wel genoten van alle krakers die voorbij kwamen in de vorm van: “Rosanna”( uitvoering met drumsolo van drummer Simon Phillips), “Can’t Stop Loving You”, “Hold The Line” en uiteraard “Africa“, het blijft natuurlijk wel Toto!!

 

 

Omdat Toto zo’n tien minuten eerder klaar is met hun show moeten we bijna een uur wachten voordat de headliner van vandaag de Rock Garden zal betreden. Met Aerosmith in de Rock Garden heeft de organisatie een zeer sterke headliner in huis weten te halen, het roemruchte vijftal uit Boston is zonder twijfel de grootste naam die het festival in zijn geschiedenis op de affiche heeft gehad. De laatste keer dat we de band in ons land aan het werk konden zien was dan ook alweer meer dan acht jaar geleden in Nijmegen. De band treedt nog steeds op in de bezetting uit de hoogtijdagen met Steven Tyler achter de microfoon, gitaristen Joe Perry en Brad Whitford, bassist Tom Hamilton en drummer Joey Kramer en zo was de band dus ook op het Arrow rock festival op volledige oorlogsterkte te zien. Hier had ik me al een tijdje verheugd en de heren maken mijn verwachtingen meer dan waar. Gelijk vol energie knallen ze “Love In An Elevator” uit de speakers om vervolgens door te beuken met “Same Old Song”. De sfeer zit er goed in en de heren zijn retestrak!! Een vreselijk vet geluid en ze zijn nog net zo goed en energiek als jaren geleden. De heren hebben wel wat rimpels erbij gekregen die we goed konden bewonderen door de mega grote schermen naast het podium, maar de heren zijn toch goed opgedroogd. Leuke karakteristieke mannen die weten wat rocken is. Het volgende nummer wat ingezet wordt is de mooie semiballad “Cryin'” om door te stoten met “Eat The Rich”. Het veld is op dit moment echt ramvol!!! Probeer niet teveel te lopen want je komt er niet meer door. Alle nummers worden ook door groot en klein, of moet ik zeggen oud en jong, meegezongen. Als “I Don't Want To Miss A Thing” wordt ingezet wordt beginnen mensen met elkaar te dansen en zoenen, oh wat romantisch toch. Je krijgt het er warm van. Tijd voor wat stevigers in de vorm van “Jaded” en “Baby Please Don’t Go” om door te gaan met “Hangman Jury/Seasons Of Wither”, “Dream On”, “Livin' On The Edge” en de Fleetwood Mac cover “Stop Messin' Around”. De show zit er nog niet op maar toch begint het veld nu langzaam leeg te lopen omdat velen geen zin hebben in ellenlange files, en zich dus nu al naar de auto begeven. Jammer want ze missen “Sweet Emotion” en “Draw The Line”. Joe rockt en grooved er aardig op los tijdens de hele show, hij heeft het voltallige publiek voor zich gewonnen. Ook gitarist Perry Whitford speelt de ene stevige gitaar riffs na de andere waar je U tegen zegt. Wat een podiumpresentatie. Steve lijkt soms wat te katten naar zijn crew maar ook hij weet wat entertainment is. Voor de toegift komen de heren nog eenmaal terug met het misschien wel meest bekende nummer “Walk This Way” om vervolgens iedereen een wel thuis te wensen. Aerosmith zette een baggervette show neer die we niet snel zullen vergeten! Je hebt bands die ouder worden en dit niet kunnen verbergen maar deze heren komen in mijn rijtje favoriete professionele live bands, die niet onder doen voor de jonkies aan het muziekfront.

 

 

Tussen het geweld van de grote tent en de main stage was er nog een derde podium genaamd de Open Airrow Rockstage. Op dit podium speelden vandaag 3 bands. Te weten Outlaws, Rodger Hodgson en Europe, de eerste band moesten we helaas missen maar hier volgen nog twee korte impressies van Roger Hodgson en Europe.

 

Als de eerste tonen van Supertramp over het veld schalken besef ik wie Roger Hodgson ook alweer is. Het is een lust voor het oor om al dit soort oude klassiekers voorbij te horen komen. De voormalige zanger van Supertramp trekt vrij snel alle aandacht naar zich toe. Hij speelt piano, gitaar en zingt en wordt zo nu en dan begeleid door een Saxofonist! Deze man is behoorlijk muzikaal getalenteerd moet ik direct toegeven. De Supertramp nummers kennen we allemaal maar zijn solo nummers zijn ook erg prettig om te beluisteren. Natuurlijk worden de nummers “Breakfast In America”, “It’s Raining Again” en de bekendste “Give A Little Bit” uit volle borst meegezongen. Tijdens “It’s Raining Again” dacht ik nog, doe dat nou niet, straks komt de regen met bakken uit de hemel…. Maar ondanks deze actie blijft het gelukkig gewoon redelijk droog. Al met al een erg leuk optreden.

 

 

Als op het Open Airrow Rockstage Europe begint is het bomvol op het kleine veldje voor het podium!! De band had zeker niet misstaan op het grote podium, maar ja je moet de bands nou eenmaal verdelen over 3 podia! Het eerst wat me opvalt, is dat het geluid veel te zacht staat en wordt overspoeld door de twee andere podia. Tijdens de eerste songs is het een grote mierenhoop voor het podium, iedereen wil het beste plekje bemachtigen. Bij de derde song “Supestitious”, als iedereen een plekje heeft bemachtigd wordt er door het publiek zo hard meegezongen dat je de band bijna niet meer hoorde! Dat zegt ook wel wat over de massaal aanwezige fans, die het duidelijk erg naar hun zin hebben. De band vervolgt de show met onder andere de songs “7 Doors Hold”, “Getaway Plan”, “There Is No Turning Back” en “Sign Of The Times”. Bij het schitterende “Carrie” wordt wederom echt keihard meegezongen. De saamhorigheid en stem van Joey geven mij kippenvel! Het geluid blijft gedurende de hele show aan de zachte kant maar het energieke optreden en de podiumpresentatie van de heren, maar vooral van frontman Joey maken dit weer helemaal goed. Verder worden onder meer de nummers “Wings Of Tomorrow”, “Girl From Lebanon”, “Start From The Dark” gespeeld om vervolgens terug te komen voor de klappers van de avond in de toegift in de vorm van “Rock The Night”en “Cherokee”. Ik had van te voren niet gedacht dat zelfs de aanwezige thrashers en flinke metal mannen en ik het zo’n leuke show zouden vinden, super!

 

 

Ook voor deze vijfde editie van het Arrow Rock Festival festival kunnen we terugblikken op een gezellig en sfeervol festival met een prachtige, gevarieerde line-up en ook het weer was beter dan verwacht. Het karakter van het Arrows Rock Festival was dan ook; vriendelijk, broederlijk, gezellig en muzikaal zeer bevredigend. Echter wederom hebben we natuurlijk wat plus en minpuntjes die we toch even willen vermelden.

 

Minpunten zijn:

Dat wederom net als bij Fields of Rock de ingang een kwartier te laat open ging en dat er te weinig poorten waren, hierdoor duurde het weer erg lang voordat men binnen was. Door de drukte waren de wachtrijen bij de eettentjes behoorlijk lang en ook de munten automaten werkten wederom niet naar behoren.

 

En buiten de schuld van de organisatie om, het verkeer was een complete chaos. Wij waren vroeg binnen dus hadden weinig problemen maar het schijnt dat vele mensen uren moesten wachten in de file en ook om de auto te kunnen parkeren en binnen te komen. Het bleek dat er ook een flink evenement in Lelystad was waar ook de Arrow rockers last van hadden. Velen hebben hierdoor de eerste bands gemist! Dat is natuurlijk erg jammer. Zelfs de bands hebben hier last van en INXS kon ook geen kant op maar zijn door de organisatie toch op een of andere manier langs de files geloodst ( volgens mij kon dat dan alleen maar via de berm…..)

 

Bij het verlaten van het terrein stond men opnieuw in de file, en de politie had de boel afgezet zodat we de andere kant opgestuurd werden en bijna 3 kwartier om moesten rijden, dwars door de hele polder!

 

 

Pluspunten zijn:

Waarschijnlijk naar aanleiding van de klachten bij Fields of Rock, zijn er een stuk meer toiletten geplaatst, dus geen lange wachtrijen meer. Er was op een centrale plek een lichtkrant geplaatst waardoor we nu beter op de hoogte waren van de tijden en verschuivingen in het programma. Dit was dan ook een hele verbetering.

Het weer was ook goed te doen en de line-up was fantastisch!! En wederom moet ik zeggen dat het terrein geweldig is, verharde paden en mooie grasvelden en bij veel regen worden er gelijk houtsnippers neergegooid om de voeten droog te houden. Als de klagers eens echt willen klagen moeten ze maar eens naar Graspop gaan, waar we overigens ook zo’n 2 ½ uur in de file stonden om te parkeren (of je krijgt er stoflongen of het is een groot modderbad en slapen en lopen op een hobbelig knollenveld is ook niet prettig!!) Dan ineens is het terrein van Lowlands, Arrow en Fields of Rock een hele verademing.

Je kunt de munten die je over hebt, weer terug inruilen voor geld!! Bij menig ander festival zijn de munten gewoon niks meer waard. Als je dan nog munten over hebt mag je ze weggooien! Volgens mij is het terug krijgen van geld voor de teveel gekochte munten redelijk uniek.

 

Toch moet ik zeggen dat veel kritiek van bezoekers ook aan zichzelf te danken is en dat ze zelf ook een beetje kunnen meedenken om hun eigen klachten te voorkomen. Zoals het gezeur over een pislucht….. Tja, het blijft een festival en ik kan je vertellen dat het nog veel erger kan als het pittig regent en modderig wordt, op een festival als Wacken ruikt het op een gegeven moment ook niet echt prettig meer. (zacht uitgedrukt)  Een ongelukje met een toilet is niet de schuld van de organisatie. Dat kan je thuis ook overkomen. Ook sommigen van de bezoekers pissen maar wat in het rond in plaats van op de toiletten!!

 

Verder werd er gezegd dat het een zooitje was en dat de tafels vol rotzooi van het eten stond, waarom dat niet weggehaald wordt? Omdat je zelf geacht wordt om het even in de container te gooien (waar er meer dan genoeg van stonden!!) Thuis laat je de rotzooi en borden toch ook niet slingeren!!!! Zo kunnen we nog even doorgaan maar dit soort klachten vind ik totaal ongegrond. Welcome to the festival World. Dit soort dingen is namelijk bij ieder festival in Europa bijna hetzelfde. Wil je luxe dan bestel je een veilig stoeltje binnen bij Night of the Proms of zo en ja Nederland is nu eenmaal duur, bestel een glaasje bier in de plaatselijke kroeg, dan betaal je ook al snel meer dan 2 euro.

 

 

Hoogtepunten van het weekend waren zonder meer de optredens van Scorpions, Europe, Thin Lizzy en natuurlijk het optreden van headliner Aerosmith. Over het geluid viel weinig te klagen, over het algemeen was dit redelijk tot zeer goed alleen was het volume op het Open Airrow Rockstage wat aan de zachte kant.

Vanaf deze plek willen wij de gehele Arrow Rock Festival crew en natuurlijk Mojo dan ook hartelijk bedanken voor de gastvrijheid op weer een uitermate gezellig festival met een line-up die meer dan de moeite waard was, klasse!!! Tot nu toe zijn er nog geen toezeggingen gedaan voor een eventuele volgende editie, maar we hopen natuurlijk dat wij volgende jaar iedereen weer terug zien op dit geweldige evenement, bij deze nog even ons verlanglijstje voor volgend jaar, AC/DC, Rush, Kiss, Motley Crue en Van Halen zodat we opnieuw een dag, of beter nog twee dagen flink kunnen rocken!!! (Talitha, Martina en Eugene)

Voor meer bandfoto's zie het fotogedeelte van deze website!!!