Photos by : © '19  Kick Verhaegen
for Metal-Experience.com

NOTE: Unauthorized use of these photos is prohibited. We hope
you have a good lawyer if you disregard this warning.

Fortarock - Gofferpark, Nijmegen - 01/06/2019

De aanloop naar het alweer tiende Fortarock festival was niet makkelijk, zo waren er onderhandelingen met thrash giganten Slayer. Deze hadden echter geen plek in hun tijdschema, daarnaast liepen de onderhandelingen met enkele andere headliners niet zoals gepland en moet het festival eigenlijk een stapje terug doen, waardoor Behemoth de stap maakte van semi headliner op de zaterdag naar afsluiter op de zondag. Het festival zou echter wel gewoon doorgaan. Er werd zelf een week voor aanvang van het festival een kaartenactie gestart waarbij je met een geldige kaart een tweede persoon gratis mee kon nemen, dit onder de noemer van het tienjarig jubileum. Al met al heeft dit niet slecht uitgepakt en mede door het prima weer kan deze editie dan ook de boeken in als meer dan geslaagd.  

Wat als eerste opvalt is de vernieuwde indeling van het terrein als we ter plaatse komen, het veld is een stuk verdraaid ten opzichte voorgaande edities en hierdoor zijn er veel schaduwplekken die heel hard nodig blijken te zijn. Het tentpodium is gelukkig wel gebleven en daarnaast is er ook nog een derde podium, Hank's Garage genoemd een plek voor vuige bands en bier. Hier speelden voornamelijk Nederlandse bands, zoals Batwolf, Laster, Komatsu, Temple Fang en Monomyth. Met de nieuwe indeling is het terrein een stuk kleiner (lees gezelliger) zonder dat het eigenlijk ergens veel te druk wordt en doet het me wat denken aan de eerste edities in Park Brakkenstein. Natuurlijk is ook de festival markt aanwezig en zijn er voldoende eet en drank tentjes verdeeld over het veld.

 

Het Zweedse God Mother mag het festival rond de klok van half een officieel aftrappen. Als de eerste tonen uit de speakers klinken stroomt het publiek langzaam toe. Echt druk wordt het in de grote tent echter nooit, de complexe metal die grenst aan grindcore, sludge en hardcore is niet gemakkelijk in een hokje te plaatsen. Als vroeg in de set blijkt het podium voor zanger Sebastian Campbell te klein en is hij meerdere malen voor het podium te zien en klimt hij zelf in een van de tentpalen. Dit tot groot genoegen van het aanwezige publiek. Wat volgt is een vermakelijk feest, waarbij er wordt gecrowdsurft en waarbij het publiek ook wat stukken mee mag zingen. Al met al weet de band een prima indruk achter te laten, ondanks dat de capriolen van zanger Sebastian wel de aandacht bij de band zelf vandaan wist weg te halen. 

 

Op het mainstage is het vervolgens de beurt aan Ne Obliviscaris, een Australische band die we vandaag voor het eerst aan het werk zien en ik moet toegeven, het klonk best aardig. De show begon met een wat rommelig geluid, maar na enkele nummers ging de boel lopen. Zanger Tim Charles verzorgt de cleane zangpartijen en heeft er zin in, ondanks het relatief vroege uur. Hij heeft een mooie, glasheldere stem en hij staat met een brede glimlach op het podium. Daarnaast is Tim tevens de vaste violist van de band, dit geeft het geheel net even dat beetje extra. De twee zanger heeft een zware stem en zorgt voor de nodige afwisseling. De mix van black metal, deathmetal met een vleugje thrash en nog wat andere invloeden steekt dan ook goed in elkaar en met nummers als “Blackholes”, “Intra Venus” en “And Plague Flowers The Kaleidoscope” kan het optreden eigenlijk niet meer stuk.

 

Naar aanloop van het Fortarock festival heeft de metalcore band Atreyu enige pech, de zanger van de formatie uit California laat enkele dagen voor de oversteek naar Europa weten dat hij vanwege rugproblemen niet mee kan. De band laat het hier echter niet bij zitten, het is vervolgens drummer Brandon Saller die de zangpartijen op zich neemt en drumtech Kyle Rosa neemt vervolgens zijn plaats in achter de drumkit. Nu heb ik de band nooit eerder live aan het werk gezien, maar Brandon voert de band aan als alsof hij nooit anders heeft gedaan. De band weet er vervolgens een groot feest van te maken waarbij bassist Marc McKnight het plaats neemt in de pit tussen het publiek. Als de band dan ook nog eens de Bon Jovi cover “You Give Love A Bad Name” inzet kan optreden van de Californiers niet meer stuk.

 

Ondanks de warmte in de tent, spat het optreden van Enslaved zoals eigenlijk altijd het geval is bij de Noren van het podium af. Energiek en onvermoeibaar razen zij door hun setlist heen met nummers als “RIITIIR”, “E”, “The River’s Mouth” en “Havenless” dat eigenlijk live nog nooit op een festival gespeeld is. Enslaved weet vandaag, mede door het prima geluid en de lichtshow een overtuigend optreden neer te zetten waarbij de hitte in de tent tot een hoogtepunt stijgt. Het is dan ook bijna onmogelijk om een hele show in de tent te blijven staan, maar we houden het gelukkig vol.  

 

Mykur valt niet heel makkelijk in een hokje te plaatsen, de duistere folk / blackmetal is dan ook niet voor iedereen weggelegd. Het valt voor de band dan ook niet mee om in de volle zon contact met het publiek te krijgen en om hun songs uit te dragen. Dit is dan ook een band die je in een duistere zaal, of gewoon in een tent moet zien. Dit neemt echter niet weg dat de zangpartijen van Amalie Bruun van ongekende klasse zijn en dat ondanks dat zij al enige tijd zwanger is.  

 

Begin dit jaar was Amorphis al live te zien tijdens hun tour die in het teken stond van hun meest recente werk ‘Queen of Time’ en wist de band mij al te overtuigen. Vandaag mogen de Finnen het nog eens lichtelijk over doen in het Goffertpark. Ook vandaag is zanger Tomi Joutsen goed bij stem, eigenlijk stelt hij nooit teleur en ook de rest van de band is in goeden doen. Hoewel er wat mij betreft wat nummers op de setlist ontbreken, is het een heerlijk optreden met songs. Veel melodieuze en bombastische nummers komen voorbij, zoals als “The Bee” en “The Golden Elk”. De klassieker “Black Winter Day” en “Bad Blood” wijken daar echter enigszins vanaf en na een klein uurtje kunnen we met voldaan gevoel richting bar, want met deze temperaturen moet het vochtgehalte constant aangevuld worden.

 

Het is alweer een paar jaar geleden dat ik Children of Bodom aan het werk zag, het optreden van vandaag valt mij echter vanaf het begin wat tegen. Zo is het geheel wat rommelig, staat het geluid wat aan hard en schel en is ook het zangwerk van de heer Alexi Laiho wat minder dan voorheen. Gelukkig trekt dat gedurende show wel wat bij, de nieuwe nummers die we te horen krijgen van het eerder dit jaar verschenen album doen mij echter niet zoveel. Gelukkig zorgt het tweede deel van de show no wel voor het nodige vuurwerk met nummers als “Downfall”, “Everytime I Die” en “If You Want Peace... Prepare For War”, dit tot groot genoegen van het publiek dat luidkeels meezingt.

 

Als afsluiter in de tent heeft de organisatie van Fortarock het Zweedse Bloodbath weten te stikken. De supergroep draait alweer heel wat jaren mee en ik heb dan ook hoge verwachtingen van de band. Wel is het altijd een verrassing hoe zanger Nick Holmes het doet die vandaag gekleed gaat in 3-delig pak en waarbij zijn ogen zijn verscholen achter een grote zonnebril. Wij hebben vandaag echter geluk en zo krijgen we een vet optreden voorgeschoteld waarbij het optreden traditiegetrouw wordt afgesloten met de klassieker “Eaten”. Bloodbath heeft mij vandaag opnieuw weten te overtuigen met een sterk optreden en ik kijk dan ook al weer uit naar de volgende show van de Zweden.  

Behemoth doet waar ze inmiddels om bekend staan, het leveren van een strakke, brute show met veel spektakel en praktisch feilloze timing. Frontman Nergal en consorten trekken werkelijk alles uit de kast, zowel op muzikaal als op show-gebied. Veel pyro, een mooie lichtshow en een goed op elkaar ingespeelde band. Wat we vandaag voorgezet krijgen van de polen wijkt niet veel af van de set van een aantal maanden geleden in Utrecht. Zo wordt er ook vandaag afgetrapt met “Wolves ov Siberia”, afkomstig van de laatste plaat ‘I Loved You at Your Darkest’ dat afgelopen jaar is verschenen. Ook vandaag stamt de rest van het materiaal van de laatste drie albums met nummers als ‘Daimonos’ en ‘Ora Pro Nobis Lucifer’ en is de start sterk en het geluid perfect. Natuurlijk wordt ook de eerste single ‘God = Dog’ van het laatste album niet vergeten en is “Blow Your Trumpets Gabriel” een hoogtepuntje in de set. Het reguliere deel van de set wordt afgesloten met het krachtige “Slaves Shall Serve” en “Chant for Eschaton 2000”. Wat volgt zijn nog twee toegiften in de vorm van “Lucifer” en “We Are the Next 1000 Years”.  Behemoth weet het publiek in Nijmegen te overtuigen met een imponerende show en ondanks de tegenslag die de organisatie van Fortarock heeft gehad de juiste headliner te vinden was Behemoth niets minder dan een waardige afsluiter.

 

Al met al was de eerste festival dag van Fortarock 2019 meer dan geslaagd waarbij dag gedomineerd werd door bands uit de Scandinavische regionen, maar dat mocht de pret niet drukken (Talitha Martijn).