Photos by : © '18 Lenn Kralt
for Metal-Experience.com

NOTE: Unauthorized use of these photos is prohibited. We hope
you have a good lawyer if you disregard this warning.

Fortarock 2018 - Dag 2 - Goffertpark, Nijmegen – 02/06/2018

Zaterdag 02-06-2018 / dag II

Het Duitse duo Mantar hebben we helaas moeten missen vanwege het vroege tijdstip. Gelukkig waren we wel op tijd voor het optreden van Anneke van Griesbergen’s splinter nieuwe band VUUR. De altijd goedlachse Anneke speelt een thuiswedstrijd, want ze schijnt hier jaren gewoond te hebben en dat is te zien aan de publieke belangstelling. De mainstage is goed volgelopen voor Vuur en de band wordt enthousiast onthaald. Anneke heeft een prima band om zich heen verzameld met als bekendste naam Neerlands beste metal drummer Ed Warby (oa. Hail of Bullets, Gorefest, Ayreon). Vuur speelt best wel complexe en niet al te toegankelijke progressieve metal met daaroverheen de magische klanken van de ex-Gathering zangers. Alles wordt zeer kundig gemusiceerd en het publiek  geniet zichtbaar. Vuur heeft ook nog twee covers van het eerder genoemde The Gathering in petto, te weten: “On Most Surfaces” en “Strange Machines” en dit is wel lekker voor wat herkenbaarheid in de set. Vuur is duidelijk een band met toekomst.

 

Tyr is de eerste band die wij mogen aanschouwen in de tent-stage. De vikingmetalband uit de Faeröer Eilanden zorgt nog wel eens voor wat commotie vanwege de vermeende walvissen slachting door één van de bandleden. Verleden jaar nog zijn de optredens in drie Duitse steden en in Leiden afgelast vanwege onophoudelijke druk uit de linkse hoek. Zover is het vandaag niet gekomen en de tent is vol en de Vikingen staan op het podium. Tyr speelt een mengeling van power (viking) metal en folk-metal met veel melodie en afwisseling. Er zit een hoog meezinggehalte in de nummers en er wordt dan ook goed meegebruld. Qua show het verder niet al te veel om het lijf maar de band brengt de muziek met veel enthousiasme. Een prima optreden met als hoogtepunten “Flames of Freedom”, “By the Sword in My Hand” en “Hold the Heathen Hammer High”.

 

Het wordt onderhand moeilijk kiezen omdat op dag twee van Fortarock omdat er, in tegensteling tot gisteren, maar liefst drie podiums zijn. Overlap is dan natuurlijk onvermijdelijk. We hebben gekozen om Dragonforce op het hoofdpodium te gaan bekijken. Op de twee gitaristen (Totman / Li) na zijn alle originele leden inmiddels vervangen, maar de sound van Dragonforce is ongewijzigd gebleven in al die jaren. Power-/speedmetal met veel melodie en op een onvermoeibaar hoog tempo. Het spelplezier spat er vanaf bij deze sympathieke band en zanger Marc Hudson laat zien en horen een overtuigende zanger te zijn. Alle Dragonsforce krakers komen voorbij zoals “Seasons”, “Cry Thunder”, “Through the Fire and Flames” en ook de country klassieker “Ring of Fire” wordt heerlijk verkracht door Dragonforce. Dit was power metal van een hoog niveau.

 

Op naar de theater stage om een band van eigen bodem te bewonderen. Death Alley uit Amsterdam staat klaar om in een bomvolle, en zeer sfeervolle, amfitheater hun retro rock klanken te laten horen. Het is best wel een verademing op na al dat metal geweld een rockband te zien en horen spelen. Wat een beleving heeft deze band, en vooral de drummer gaat helemaal op in zijn spel.  Ze lijken zo uit de seventies getransporteerd te zijn en hebben geen enkel moeite om het aanwezige publiek voor zich te winnen. Het amfitheater heeft enkel zitplekken en een hele kleine dansvloer voor het podium wat best een aparte belevenis is. Deze setting past perfect bij Death Alley.  Wat ons betreft één van de verassingen van Fortarock.

 

Het is tijd voor het koninklijke Avatar.  De theatrale Zweedse band, aangevoerd door de charismatische hofnar / zanger Johannes Eckerström, staat bekend om hun spectaculaire live shows. De band speelt een mengeling van heavy metal met industrial invloeden. Alice Cooper meets Rammstein, maar daar doen we band eigenlijk tekort mee, want Avatar heeft best een eigen sound gecreëerd. Buiten dat het muzikaal erg goed is, is de band ook een verademing om naar te kijken. Zo wordt gitarist Jonas Kungen Jarlsby tot twee maal toe gekroond tot koning en loopt zanger Johannes Eckerström als een dolle joker over het podium. Het is één groot toneelstuk maar wel een die fantastisch word ondersteund door de muzikanten. De band heeft maar tijd voor acht nummer en dat is eigenlijk te kort. Zo komen er onder andere zeer goede versies van “Let it Burn”, “Bloody Angel”, “Smells Like a Freakshow” en “Hail the Apocalypse” voorbij.  Ik denk dat op Fortarock geen band heeft gespeeld die zo makkelijk het publiek meekreeg, en dat is knap. Avatar is wel een band waar je van moet houden. De één vind het clownesk en koleriek de andere vind het geweldig. Wij behoren zeker tot de laatste categorie!

 

Het Amerikaanse Barones gooit het over een totaal andere boeg in de tent-stage. Modder vette stoner rock word er geserveerd door een band die zeer hoog aangeschreven staat in de internationale media. En dat is niet voor niets! Met een geheel nieuwe band heeft zanger, en oprichter, John Baizley de sound goed vast kunnen houden. Nieuwe gitariste  Gina Gleason blijkt echte een aanwinst te zijn en de ritme sectie lijkt nog wel meer bevlogen dan de originele. Barones moet het niet hebben van show elementen of podium aankleding. Hier staat gewoon een kneiter goede band te rocken met alles wat ze in huis hebben. “Take my Bones Away”, “Green Theme”, “Shock Me, Isak”, er komen enkel juweeltjes voorbij vandaag. Een sterk optreden van een zeer goede band.

 

In de hoogtij dage van de Noorse black metal waren zijn een van de alle grootste bands, en nog steeds behoren ze tot de top van de black metal. We hebben het natuurlijk over Satyricon. ‘Nemisis Devina’ wordt tot de dag van vandaag gezien al één van de allerbeste black metal albums ooit gemaakt, maar zanger Satyr en drummer Frost hebben nooit stil gezeten. Satyricon staat garant voor kwaliteit en wij verwachten vandaag niets minder. Satyricon is met maar liefst zes muzikanten gekomen wat zorgt voor een vol en massief geluid. Er wordt vandaag niet gekozen voor de furieuze keiharde black metal van de begin jaren, maar voor de meer uitgebalanceerde mid-tempo nummers van de latere platen. Alleen klassieker “Mother North” van het eerder genoemde album ‘Nemisis Devina’ springt er uit als blast nummer. Verder zijn het vooral de rustigere nummers die de band laat horen. “Our World”, “It Rumbles Tonight”, “Now Diabolical” en natuurlijk “K.I.N.G” passeren de revue. Omdat veel nummers in het zelfde tempo zitten en veel herhalingen bevatten wordt het op den duur wel wat saai. De boog blijft niet het gehele optreden gespannen. Goed was het zeker, spannend werd het helaas nergens.

 

Wat staan er toch opvallend veel Zweedse bands op Fortarock. Ook Opeth komt uit het Scandinavische koninkrijk. De progressieve metal band rondom zanger Mikael Akerfedt staat al jaren op eenzame hoogte en heeft al vele klassieke platen uitgebracht. Ze spelen vandaag maar vijf nummers, te weten “Sorceress”, “Ghost of Perdition”, “Cusp of Eternity”, “The Draper Falls” en “Deliverance”. Het zijn allemaal lange nummers en voor de neutrale metalfans is het best zware kost. De reactie van het publiek varieert ergens tussen geniaal en saai in, maar de fans (en dat zijn er nogal wat) hebben zeker genoten. Opeth geeft geen show en heeft bijna geen interactie met het publiek. De band is er puur voor de muziek en dat is op het hoofdpodium best karig. Ik denk dat de band in de tent-stage veel beter tot zijn recht was gekomen, maar dan had er waarschijnlijk te weinig plek geweest voor alle fans. Een goede band met een iets wat lauw optreden.

 

Hoe anders is het bij de langnoten van Meshuggah, wat een brok energie staat hier te spelen. De stage tent puilt helemaal uit en dat is niet voor niets. Meshuggah is een “one  of a kind” band. Het geluid is hard en het spel van de heren uiteraard strakker dan strak. Met een lichtshow waar je spontaan epileptische aanvallen van krijgt wordt de muziek nog eens extra ondersteund. De snoeiharde beats en breaks vliegen om te oren en de ultra lage gitaren laten de tent trillen op de grondvesten. Elf beesten van nummers krijgen we vandaag voorgeschoteld waarvan “Clockworks”, “Pravus”, “Nostrum”, “Bleed” en “Demiurge” toch wel de lekkerste waren. Meshuggah was zeer indrukwekkend.

 

En als we het dan toch over beleving en overtuiging hebben weten we dat we bij DOOL goed zitten. Wat mag Nederland toch trots zijn op deze band. Het amfitheater puilt uit, er kan werkelijk geen muis meer bij en veel bezoekers moeten dan ook teleurgesteld worden omdat er simpelweg geen plek meer is. De mensen die er wel zijn krijgen een geweldig optreden van de band gezien. Misschien nog wel meer bevlogen dan normaal staat de band van frontvrouw Ryanne van Dorst het hele theater  plat te spelen. Eigenlijk had Opeth hier even moeten gaan kijken, maar goed dat is uiteraard appel met peren vergelijken. De set bestaat uiteraard uit nummers van het alom geprezen debuut ‘Here Now, There Then’ aangevuld met een naadloos passende cover “Love Like Blood”. Het amfitheater is onderhand veel te klein voor deze band, maar het is toch lekker dan deze band in deze intieme setting hebben kunnen zien. Wat een band!

 

De headliner van de afsluitende zaterdag is het Finse Nightwish, onder aanvoering van onze eigen Floor Janssen. Ze had van te voren al aardig de aandacht op de band weten te vestigen met het interview in de Volkskrant wat massaal werd overgenomen door de rest van de landelijke media. Aan Floor en haar mannen om het waar te maken. Maar zoals wij allang weten, en blijkbaar de rest van Nederland nog niet, is dit aan Nightwish wel besteed. De zaterdag was al veel drukker bezocht dan de vrijdag, maar het is duidelijk dat het overgrote deel van het publiek voor de vaandeldragers van de symfonische sprookjes muziek is gekomen. Ondersteund door een spektakel aan vuur, explosies en een prachtige lichtshow zingt Floor de sterren van de hemel. Elke noot, hoe hoog of laag ook, is echt spat zuiver. Het is indrukwekkend om te zien hoe Floor zich zo belangrijk heeft gemaakt in deze band. Er komen prachtige versies voorbij van “End of All Hope”, “Élan”, “Amarath”, “Devil & the Dark Ocean” en “Ghost Love Score” (!). De fans kunnen er geen genoeg van krijgen maar helaas komt overal een eind aan.

 

Nu er steeds meer grote bands besluiten om te stoppen is het goed om te zien dat er bands klaar staan om de headline spots over te nemen en dit prima in kunnen vullen. Nightwish was een meer dan waardige afsluiter van een zeer geslaagd en vooral super gezellig Fortarock. Bij deze willen we de organisatie van Fortarock bedanken voor de gastvrijheid en we kijken alvast uit naar de volgende editie.  (Remco Kreft)