Photos by : © '18 Elsie Roymans

NOTE: Unauthorized use of these photos is prohibited. We hope
you have a good lawyer if you disregard this warning.

Dynamo Metalfest 2018 - IJssportcentrum, Eindhoven – 14/07/2018

In de jaren ´80 - ´90 vond ongeveer jaarlijks het ´Dynamo Open Air´ plaats in Eindhoven. Legendarische edities onder andere op de kunstijsbaan en bands met honderdduizenden bezoekers. Helaas ging dat festival na mindere edities en verplaatsingen naar andere locaties ten onder en was het jaren stil rondom het festival dat ooit was ontstaan ter ere van het vijfjarig bestaan van het jongerencentrum Dynamo.

Sinds 2015 wordt er in Eindhoven in juli weer een openluchtfestival gehouden in het ijsstadion. Dit onder de naam ´Dynamo Metalfest´, maar wordt sindsdien gerund door een geheel andere organisatie di ede roemruchte tijden wilden herbeleven. Na drie geslaagde edities waarvan die van vorig jaar zelfs uitverkocht was is het nu tijd voor de 4e editie. Een afwisselende line-up waar vooraf een hoop kritiek over te lezen was op diversen websites. Toch zijn er zo´n 9500 mensen naar de lichtstad afgereisd waarbij het festival dan ook nagenoeg uitverkocht was om te genieten van topacts als Iron Reagan, Leprous, I am Morbid, Annihilator, Overkill en hoofdact Ghost.

De deuren van het festivalterrein gaan al om 10 uur ’s ochtend open waardoor de drukte en lange wachtrijen om binnen te komen tot het verleden behoren. Om klokslag half 12 wordt het startsein gegeven door het Belgische Elephant. Deze nog jonge rock-metal band doorspekt met invloeden van onder andere AC/DC en Led Zeppelin won de battle waarbij een plek op festival te winnen was en mag dus zijn kunsten vertonen voor het langzaam binnenstromende publiek. De band wist ons in het half uurtje speeltijd onder andere de nummers “Bare” en “Vicious Circle Of Freedom” niet geheel onverdienstelijk voor te schotelen. Al met al was het voor Elephant een mooie kans om een groter publiek aan te spreken.

Na de opener is het tijd voor wat harder werk. De crossover thrash van het Amerikaanse Iron Reagan gaat erin als zoete koek en ook de eerste moshpits en crowdsurfers zijn een feit. Nummers als “Exit the Game”, “Fuck The Neighbors” en “Eat shit and Live” zijn erg opzwepend en met een speeltijd van net iets meer dan een half uurtje is het optreden voorbij voordat we er erg in hebben. Prima festivalband.

Vorige week kwam helaas het slechte nieuws dat de allstar formatie Sons Of Apollo met onder meer drummer Mike Portnoy de show op DMF moest afzeggen. Daardoor kwam er een gat in de line up en moest de organisatie op zeer korte termijn op zoek naar een vervanger. Deze werd gevonden in het Nederlandse Vuur, de nieuwe band van Anneke van Giersbergen met onder andere drummer Ed Warby in de gelederen. Niet iedereen is hier even gecharmeerd over, de band was immers ook al in 2017 te zien op het festival. Dat neemt echter niet weg dat de band wel voor een vol veld staat te spelen en het applaus liegt er ook niet om. Vuur speelt symfonische metal met een progressief randje. Ook komt er werk van andere bands en projecten van Anneke voorbij. Onder andere van The Gentle Storm met “The Storm” en “Strange Machines” van The Gathering, dit tot groot genoegen van een groot deel old school fans.

Dat David Vincent doorzettingsvermogen heeft bewijst hij wel met zijn nieuwe. Nadat David wederom mot heeft gehad in Morbid Angel is hij samen met drummer Tim Yeung opgestapt en is zijn eigen variant van de band gestart onder de naam I am Morbid. Na een headline tour vorig jaar zomer blijft het dit jaar bij festivalshows. Vincent en co pakken het anders aan dan Morbid Angel anno 2018, ze spelen namelijk alleen maar klassiek werk van de eerste vier platen waar de frontman zelf aan mee heeft geschreven. Wat er volgt is dus een doorsnede van klassiekers van ‘Altars of Madness’ (1989) tot en met Domination (1995). Nummers als “Immortal Rites”, “Visions From The Dark Side”, “Blessed Are The Sick”, “Rapture”, “Maze of Torment” zijn stuk voor stuk klassiekers die de festivalweide in geslingerd worden, klasse!

Een festival met een gevarieerde line up heeft ook altijd wel een vreemde eend in de bijt. In dit geval is dat het Noorse prog gezelschap Leprous. De band timmert de laatste jaren aardig aan de weg en toont ook vandaag zijn met zijn muzikale vakmanschap bij de top te horen al verloopt de start van het optreden nog wat moeizaam. Nummers als “Bonneville”, “The Flood”, “Illuminate” en afsluiter “Mirage” worden vakkundig gebracht maar weet niet alle bezoekers te raken.

Na het uurtje proggeweld is het tijd voor een klassieke band. De Canadese gitarist Jeff Waters meldt zich met zijn Annihilator aan het front. En hoe!!!! Met een nieuwe line up, waaronder de 25-jarige Italiaanse trommelaar Fabio Alessadrini en waar Waters tegenwoordig zelf de vocalen op zich neemt brengt de band vandaag een set vol knallers. Beginnend met nieuw werk zoals “For the Demented”, om in rap tempo verder te gaan met ultieme klassiekers als “King of the Kill”, “Set The World On Fire”, “Phantasmagoria”, “Alison Hell” en afsluitend met het stokoude “Human Insecticide”. Een fantastisch optreden met een welverdiend applaus!

Dynamo en thrash zijn één. Ook dit jaar staat er weer een knaller op de buhne. Dit keer in de vorm van het Amerikaanse Overkill met zanger Bobby Blitz die het publiek met zo veel mogelijk Nederlandse woorden probeert aan te spreken en tegenwoordig Jason Bittner op de drumkruk. De show is een absoluut hoogtepunt van DMF 2018, de band heeft er in het avondzonnetje duidelijk zin in en crowdsurfers en moshers komen goed aan hun trekken met opener “Mean, Green, Killing Machine” gevolgd door onder meer “Electric Rattlesnake”, “In Union We Stand” en “There's no tomorrow”. Een goed uurtje klassieke thrash!

Vervolgens as het de beurt aan de industrial metal band Ministry. Eerder dit jaar verscheen het album 'Amerikkkant' waarop frontman Al Jourgensen het voorzien had op president Trump van Amerika. Het was dan ook niet heel verwonderlijk dat het podium aan twee kanten was voorzien van 2 grote opblaaskippen waarbij het bovendeel een gelijkenis toonde met de eerdergenoemde Trump. Net als het meest recente album gaat Ministry van start met het wat langdradige “I Know Words” gevolgd door “Twilight Zone“, een wat logge song voorzien van slepende riffs. Vervolgens gaat de show verder met “Victims Of A Clown” waarbij het tempo wat omhoog gaat en waarbij frontman Al een aantal keer de opblaaskippen omver shopt en waarop een roadie van de band ze weer rechtop zet. Het is dan ook de heer Jourgensen die we hier niet echt serieus nemen, tel daarbij op dat de frontman behoorlijk over het podium zwalkt waardoor de band niet de verwachte hoge indruk achter laat. Als vervolgens de speeltijd van de band na “Just One Fix” erop zit wordt de band gewaand het podium te verlaten, dit tot groot ongenoegen van frontman Al Jourgensen die vervolgens het festival en de organisatie de nodige negatieve woorden toespreekt. Ministry weet hun status vandaag ondanks dat de band in prima doen was niet waar te maken en tot een hoogtepunt bij mij en vele andere bezoekers komt het dan ook niet. 

 

Het Zweedse Ghost maakt de laatste jaren een flinke opmars. Zo groot zelfs dat ze steeds meer grote festivals staan te headlinen. Hun 70's rock slaat goed aan en ook vandaag is het veld flink gevuld met Ghost shirts. Rond de klok van tien betreden Cardinal Copia en zijn Nameless Ghouls het in stijl ingerichte podium en het applaus is enorm. Er is net een nieuw album, getiteld ‘Prequelle’ uit en die wordt uiteraard niet overgeslagen. Met onder andere “Ashes”, “Dance Macabre” en “Rats” worden er vijf nummers van het nieuwe album gespeeld. Het geluid is nagenoeg perfect te noemen en ook de lichtshow is dik in orde. Van het debuut wordt slechts 1 track gespeeld, het pakkende “Ritual”. Gelukkig passeert ook het geniale “He is” de revue en komt er aan DMF 2018 een einde met “Monstrance Clock”. Of Ghost de ideale of terechte headliner is of niet houden we in het midden. Feit is wel dat ze het voor elkaar hebben gekregen binnen een kleine tien jaar uit te groeien tot internationale top act en het lijkt erop dat het hoogtepunt van de band nog niet bereikt is.

Na een lange dag kunnen we concluderen dat de organisatie opnieuw kan terugkijken op een zeer geslaagde dag. De meeste puntjes van kritiek van de voorgaande edities zijn opgelost, zo werd het publiek meer gespreid, waren er meer wc’s en waren er meer tappunten. Verder waren de merchandise stands naar binnen verplaats waardoor deze heel centraal bij elkaar lagen en waardoor het op het buitendeel voldoende bewegingsruimte was, daarnaast was ook de grote tribune aan de rechterkant van het terrein opgesteld en gelukkig lag deze gehele dag in de schaduw want de temperatuur bereikte in de middag ruim 30 graden. Helaas zat het overgrote deel van de dag het geluid niet mee en had het geluid op sommige plaatsen enorme last van galm. Met name I am Morbid had daar erg last van. Ook duurde het ombouwen en line checken soms wat te lang waardoor sommige band te laat van start gingen en er soms een stilte viel. Dit viel echter in het niet bij het grote spelplezier van de meeste bands waardoor ook 2018 van Dynamo Metalfest de boeken in kan als een top editie met supermooi weer en qua line up voor ieder wat wils.

Ondanks dat er nog geen bands zijn aangekondigd voor volgend jaar, wanneer het festival plaatsvindt op 20 juli zijn de early birds alweer in de verkoop gegaan, wij zijn in ieder geval weer aanwezig (Nick de Vet)

Voor meer foto’s hou je onze facebook pagina in de gaten!