Photos by : © '18 Eus Straver

NOTE: Unauthorized use of these photos is prohibited. We hope
you have a good lawyer if you disregard this warning.

Alcatraz Hard Rock & Metal Festival 2018 Dag 3 - Kortrijk – 12/08/2018

De zondag van Alcatraz werd uiteindelijk de drukste dag van het weekeinde. Behalve de sterk verbeterde weersomstandigheden, de zon is ruimschoots aanwezig, wordt er een programma geboden dat je als liefhebber eigenlijk niet missen wilt. Met Pumpkins United staat er een unieke headline maar ook bands als Behemoth, Sepultura, Alestorm en Exhorder spreken voor velen tot de verbeelding.

Orden Ogan mag de derde dag aftrappen in de gevangenis. Verwarring alom door een wijziging in het programma stonden velen al klaar in de Swamp voor Pestilence. Orden Ogan begint dus voor een kwart gevuld veld op deze zon overgoten dag. Gedurende het eerste nummer ‘To New Shores Of Sadness’ besluiten de brakke zonschuwe metalfans dan toch maar het veld op te zoeken, en gestaag groeit het publiek. Geen wilde moshpit maar wel even lekker de manen los schudden. Haar in je koffie , vuistje in de lucht. Het is al snel gezellig. De band speelde wild West metal? Power met het wilde westen als thema. Het maakt niks uit, het slaat namelijk aan. Dit is niet raar met namen op het menu als Alestorm en Pumpkins United. Vandaag is het smullen voor een ieder die houdt van metal met een verhaal, gillende gitaren en een vleugje theater. Nummers als ‘Come With Me To tThe Other Side’ zijn lekker toegankelijk en makkelijk meezingen. Orden Ogan blijkt een prima opwarmer.

Al meerdere malen trok zanger/gitarist Patrick Mameli de stekker uit Pestilence, één van Neerlands populairste export product op het gebied van Death Metal, om vervolgens met veel rumoer weer terug te keren aan het front. Sinds 2016 is de band weer actief, maar vanaf dit jaar deelt de band pas weer rake klappen uit, middels de plaat ‘Hadeon’ en flink wat optredens in zowel binnen- als buitenland. Dat de reünie zeer gewenst is bij het publiek blijkt uit het enthousiasme enkele weken geleden op het Stonehenge Festival in Steenwijk maar ook hier in Kortrijk vult de band met gemak de tentstage op dit redelijk vroege tijdstip. De reeds aangekondigde “old school” set slaat aan als een rode lap op een stier, de oude songs waaronder ‘Antropomorphia’, ‘Commandments’, ‘Dehydrated’, ‘The Secrecies of Horror’ en ‘Out of the Body’ maken een gekkenhuis van de dansvloer en Pestilence wordt op handen gedragen. Muzikaal gezien speelt Pestilence een vette set, dat kan echter niet gezegd worden over het visuele aspect. Uiteraard is Mameli gebonden aan zijn microfoon standaard, maar ook zijn mede bandleden blinken niet uit in bewegen en dat maakt dat het optreden zeer statisch oogt. Uiteraard kan het een bewuste keuze zijn geweest om de muziek het werk te laten doen en dat is Pestilence gelukt.

Inglorious opent energiek met hoge uithalen van zanger Nathan James, echt druk is het echter nog niet want het grootste deel van de bezoekers stond nog bij de Swamp voor het uitgestelde optreden van Pestilence. Toch worden de heren redelijk goed ontvangen. Inglorious rockt lekker door. Bassist Colin Parkinson gooit de ene na de andere stoere pose in. Bewegelijk en energiek zijn de mannen in ieder geval wel, nu het publiek nog. ‘I Got A Feelin’ is gewoon een lekker rocknummer, de gitaarsolo glijdt er lekker in en een enkeling waagt zich aan een stukje headbangen. Het is ook zwaar met een kater in de volle zon. Bij de inzet van ‘Warning’, wordt er ook door een select gezelschap mee geklapt. Helaas blijft de sfeer voor het podium erg tam. Jammer want de mannen werken er hard voor en brengen gewoon fijne rock ten gehore. Dan maar gas geven met ‘I Don’t Need Your Lovin’. Hoge uithalen en iets meer up tempo. Het werkt en er zwaait iets meer haar. Maar daar blijft ’t ook wel bij.

Gruesome is een band die bij aanvang in 2014 de metal liefhebbers in twee kampen verdeelde. Het ene kamp noemde de band lijkenpikkers en het andere roemde band en de muziek en ziet de verrichtingen van de band als een ode aan de muziek die de Death frontman Chuck Schuldiner bracht voor zijn overlijden. Oprichters Matt Harvey en drummer Gus Rios maken er geen geheim van en zeggen een eerbetoon te brengen. Eerder dit jaar bracht de band het tweede album ‘Twisted Prayers’ waarmee de band net als Death destijds langzaam wat progressie in de muziek bracht. De Swamp stage is in ieder geval goed gevuld wanneer Gruesome het podium betreedt en opent met het titelnummer ‘Dimensions of Horror’ van de in 2017 uitgebrachte EP. Weer is het geluid goed, zoals eigenlijk nagenoeg altijd in de Swamp. Lekkere recente nummers als ‘Inhumane’ en ‘A Waste of Life’ worden afgewisseld met ouder materiaal en voorzichtig vormt zich een pit en komen er wat crowdsurfers voorbij. Echt los gaat het met het titelnummer van de debuut plaat ‘Savage Land’ en de navolgende, afsluitende Death cover ‘Pull The Plug’. Een harde pit, zoals het moet, de EHBO ontfermen zich over een slachtoffer, de brancard moet komen maar wanneer deze weer verdwijnt en het slachtoffer zelfstandig lijkt te kunnen functioneren verlaten plotseling de ramp toeristen de tent. Naar buiten, frisse lucht!

Zesentwintig jaar gelden was het volgens zanger Kyle Thomas dat zijn band Exhorder op Belgische bodem onder de voeten voelde. De toentertijd veelbelovende band leunt na de albums ‘Slaughter in the Vatican’ (1990) en ‘The Law’ (1992) slechts nog tegen een “cult-status” aan. De thrash-/groovemetal die deze band, waarin naast Thomas alleen gitarist Vinnie LaBella als enige oerlid aanwezig is, heeft veel weg van de sound waar een band als Pantera heel groot mee is geworden. Ook de grote smoel en controverse die de heer Phil Anselmo bezigde had wel enige gelijkenis met die van Kyle Thomas. Anno 2018 zijn de heren een stuk ouder, fysiek wat strammer en misschien iets genuanceerder maar de muziek beukt nog steeds zoals het ooit bedoeld was. Exhorder heeft redelijk wat bekijks, maar het moge duidelijk zijn waar de fanatici staan, de plek waar meegezongen wordt met oude krakers als ‘Death in Vain’, ‘Unforgiven’, ‘(Cadence of) The Dirge’ (opgedragen aan overleden bassist Frankie Sparcello), ‘The Law’, ‘Exhorder’ tot aan het afsluitende ‘Desecrator’. Het vijftal zal met dit optreden en het wat wegwaaiende geluid niet de band van de dag worden, maar de verassing en de nostalgie maken enorm veel goed.

Primordial is ooit begonnen als coverband van bands als Bathory en Venom en heeft inmiddels 9 albums uitgebracht, waarvan het laatste ‘Exile Amongst the Ruins’ eerder dit jaar verscheen. In die jaren heeft de band een geheel eigen en unieke sound gecreëerd die zich het best laat omschrijven als een mix tussen black metal en Celtic folk. Primordial trekt in korte tijd een volle tent voor de Swamp stage en brengt meteen het imponerende ‘Nail Their Tongues’ van het laatste album. De afwisselende vocalen, clean en grunt, van zanger A.A. Nemtheanga worden mede door het perfecte geluid goed ontvangen in het moeras. De lange tracks en de minimale onderbrekingen zorgen voor een prettige sfeer en nummers als ‘No Grave Deep Enough’ en ‘To Hell or the Hangman’ werken alleen maar sfeerverhogend. Heerlijke nummers als het epische ‘As Rome Burns’ en ‘Empire Falls’ besluiten de set en Primordial bewijst een geweldige live band te zijn op Alcatraz.

Trek je gekke pakje maar aan of een opblaas flamingo op de schouder. Het is tijd voor Alestorm. De opblaas eend van Limp Bizket is kennelijk gegroeid en bevindt zich pontificaal midden op ’t podium. Het is tijd voor feest. Met favoriet ‘Keelhauled’ wordt de set geopend, massaal gaan de handjes de lucht in. Yo ho ho! Opblaas dieren, piraten hoeden, gasten met koeien mutsen er komt werkelijk van alles voorbij crowdsurfen. Het is hossen, springen en mee brullen. De prison gaat los bij Alestorm. Ook in het publiek keert de opblaas eend terug tijdens ‘Mexico’. De prison is eindelijk ontwaakt! Wat Fred Durst gisteren niet lukte gebeurt nu wel in het publiek. Crowdsurfen op een rubber eend, kan gewoon! Lekker roeien met z’n allen tijdens ‘The Sunk’n Norwegian’. Crowdsurfen kan ook langs de zijkant. Het recordaantal komt in ieder geval op naam van Alestorm te staat. De bewakers werken zich aardig in het zweet om de prison enigszins in toom te houden. Als prison een dak had, dan lag het er nu af. Massaal roeien gebeurt bij ‘No Grave But The Sea’. Het geeft wel een imposant gezicht om tot aan de front of house mensen al roeiend op de grond te zien zitten. Een massale wall of death ontstaat bij de inzet van ‘Captain Morgans Revenge’. Het is lekker stofhappen voor ’t podium. De stofwolken zijn immers tot achter in het veld zichtbaar. ‘Drink’ brengt het crowdsurfen toch wel naar een hoogtepunt, in een rolstoel waarom ook niet. De grote eend van het podium weet ook het publiek te bereiken, en sterft al crowdsurfend een gewelddadige dood. Je moet ten slotte wel een aandenken aan je favoriete band hebben. “Drink you're beer” wordt luidkeels mee gezongen. Niet gek, want menig buitenlandse metal fan is gek op Belgisch bier. “Fuck you” is het thema van het laatste nummer met ‘Fucked With An Anchor’. Alestorm weet Alcatraz op de derde dag te doen ontwaken. De feeststemming is terug. Smerig en bezweet kan men verder gaan genieten van rammende gitaren, brullende zangers en bier!

Campinglife.

Op de Graveyard van de Alcatraz gevangenis is er werkelijk aan alles gedacht om het de rottende metal corpsen zo aangenaam mogelijk te maken. Allereerst is er genoeg ruimte en dat scheelt een hoop ellende bij het nachtelijk scheerlijn hordelopen. Er zijn meer toiletten bij geplaatst zodat ook dit jaar de dames niet al te ver hoeven te lopen. Er is een campingwinkel die werkelijk alles verkoopt, een ontbijt buffet, lockers en een bier wisselservice (want koud bier om de ochtend mee op te starten is noodzakelijk). Er is zelfs een diva gebied voor de luie kampeerder die graag wat meer betaald voor een vooraf opgezette tent of tipi. Geen rondslingerende bierblikken hier. Alles wordt constant opgeruimd. Noodzaak! want zie je op de camping iemand wild headbangen dan heeft hij/zij naar alle waarschijnlijkheid een wesp in zijn metal manen. Wil je van je rottende lijken lucht af dan kan je er ook douchen en in tegenstelling tot menig festival kan dat hier gratis. In sommige gevallen is dit echt noodzakelijk. Naast dat er velen te vroeg gepiekt hebben en al op het festival terrein begonnen aan hun afsterf proces, viel er ook op de vrijdag de nodige regen, wat op de camping voor mooie taferelen zorgde. Het terrein was hier en daar licht hellend wat het voor sommige moeilijk begaanbaar maakte, met een snoekduik face foreward de modder in als gevolg. Maar gelukkig kwam er na de regen zonneschijn en was ook dit jaar de Graveyard een klein paradijs op aarde. Het is een paradijs voor iedereen. Zo kom je aan de ontbijttafel rustig een vader tegen die met zijn tiener dochter mee is naar Alcatraz ten ere van haar verjaardag. Op de camping verblijven meerdere gezinnen. Dit kan, omdat het opgeruimd is, er orde is, en er ’s nachts over het algemeen op rustige wijze van biertjes worden genoten voor hen die nog niet genoeg hadden. Weinig tot geen lompe taferelen, en dat is misschien wel een van de sterkste punten van Alcatraz. Hier kan je de volgende generatie metalheads opvoeden zoals het hoort, hier kan je ze zonder zorgen laten genieten van goede muziek en een weekend kamperen.

Het Amerikaanse The Black Dahlia Murder heeft wellicht een wat ongebruikelijke naam voor een death metal band. De band uit Detroit is ontstaan in 2001 bracht in 2017 het achtste en laatse album ‘Nightbringers’ uit en komt met enige regelmaat over naar Europa. Behalve met de ietwat bijzondere naam weet de band zich moeiteloos te onderscheiden in het death metal genre. Met groovende snelle tracks, brute vocalen van zanger Trevor Strnad, melodische gitaarriffs en vooral de gitaarsolo’s van medeoprichter Brian Eschbach. De nummers ‘Widowmaker’ en ‘Matriarch’ openen de set en zorgen voor flink wat beweging voor de Swamp stage. The Black Dahlia Murder lijkt precies te weten waar het mee bezig is en weet te overtuigen op Alcatraz.

Behemoth behoeft geen aankondiging. De band bracht met ‘The Satanist’ in 2014 een van de meest succesvolle albums uit en het wachten is eigenlijk op meer van dit materiaal. Het wachten is bijna over want op 5 oktober komt met ‘I Loved You at Your Darkest’ het vervolg. Een voorproefje van het nieuwe album kregen we al met ‘God = Dog’ en dit nummer wordt natuurlijk op Alcatraz live vertolkt. De Polen openen nog met ouder werk als ‘Ov Fire and the Void’ en ‘Demigod’. De show van Behemoth kenmerkt zich door een vlammenzee, waarbij het jammer is dat de band al om kwart voor zes het podium op moet en het dag licht het effect niet ten goede doet komen. Desalniettemin is de show van Behemoth geweldig en intens, de Graveyard voor de Prison stage staat afgeladen vol en de Polen brengen een meer dan overtuigende en professionele show. Behalve het eerder genoemde ‘God = Dog’ krijgen we op Alcatraz nog een nummer van de aanstaande plaat voorgeschoteld, een kort maar bruut nummer met de naam ‘Wolves ov Siberia’. Behemoth haalt alles uit de kast en speelt behalve nummers van ‘The Satanist’ ook oudere nummers als ‘Decade of Therion’ en ‘At the Left Hand ov God’. ‘O Father O Satan O Sun!’ is de toegift en zo komt er een episch einde aan een geweldige show.

Ooit begonnen als Deathmetal band met een melodieuze inslag die door velen de “Gothenburg Sound” wordt genoemd is het Zweedse In Flames langzaam geëvolueerd naar een metalband met een ietwat alternatievere en melodieuzere inslag zonder aan kracht in te boeten. De stijlevolutie heeft de band geen windeieren gelegd want ondanks dat de band al bijna dertig jaar bezig is groeit de populariteit nog gestadig, fans groeien mee met de muziek van dit gezelschap terwijl er album na album en show na show nieuwe zieltjes gewonnen worden. De videowall zuilen alsmede de heldere en felle verlichting op het podium ogen in eerste instantie wat klinisch maar luttele seconden na het inzetten van ‘My Sweet Shadow’ en de zichtbare chemie tussen band en publiek maken dat alles zal gaan kloppen aan dit In Flames optreden. De bandleden onder aanvoering van de uiterst sympathieke zanger Anders Fridén zwepen continu het publiek op om te participeren maar uiteindelijk wordt dat doel ook wel bereikt door de strakke set die In Flames neerzet op de Prisonstage. Er ontstaan diverse grote pits, crowdsurfers komen en gaan maar er wordt vooral veel gesprongen ('Fear Is the Weakness') en meegezongen op de aanstekelijke klanken. De eerste vier albums uit het wat donkerdere verleden worden genegeerd en de nadruk ligt op de laatste acht albums, waarvan de laatste drie in het bijzonder. Na de qua titel goed gekozen afsluiter ‘The End’ laat In Flames een moegestreden publiek achter en dat is een goed teken want de groei is er nog lang niet uit en is “The End” nog ver weg voor In Flames als festivalband.

Ondanks dat er wereldwijd genoeg aanwas is aan brute deathmetalbands blijven de ouwetjes het goed doen in dit genre. Suffocation, Six Feet Under en ook dit Cannibal Corpse trekken nog altijd veel publiek als ze spelen. Zo ook vandaag, ondanks dat Alcatraz niet veel deathmetal op het menu heeft staan, zijn er genoeg fans om de Swapstage tent lekker te vullen. Voor de show hoeft men geen Cannibal Corpse show te bezoeken meer dan vier heftig bangende muzikanten, waarin zanger George "Corpsegrinder" Fisher een absolute uitblinker is, valt er niet te zien. Cannibal Corpse speelt voor de fans en doet dat gezien de reactie zeer verdienstelijk. In een uurtje tijd komen eigenlijk alle krakers van de populairste albums en het laatste album ‘Red Before Black’ voorbij. Het geluid is eerlijk gezegd niet optimaal maar dat zal de gemiddelde deathmetalfan een worst zijn want dit is het laatste uurtje pret van het festival in hun genre.

Ruim acht uur later dan aangekondigd en op een ander podium dan gepland (Swampstage i.p.v. Prisonstage) knallen dan eindelijk de vette tonen van Sepultura’s ‘I Am the Enemy’ door de P.A. Sinds het vertrek van drummer Igor Cavalera in 2006 zijn eindelijk de geruchten over een op handen zijnde (of door velen gewenste) reünie met zanger/gitarist Max Cavalera geluwd. Huidige bruller Derrick Green vervult de vocale taak al langer dan zijn voorganger en is inmiddels ook door de twijfelaars in de armen gesloten. De steeds beter wordende albums, waarvan het meest recent verschenen ‘Machine Messiah’, misschien wel de kers op de taart is en het feit dat de live optredens in de huidige bezetting altijd van hoog niveau zijn bewijzen dat Sepultura nog steeds meetelt in het metal circus. Zo ook vanavond, Sepultura speelt alsof ze de door hen veroorzaakte wisselingen in het programma goed willen maken met de festivalgangers en dat maakt het optreden mede door het goede geluid een genot. De Brazilianen en Amerikaan spelen een mooi afgewogen set waarin de nadruk ligt op de laatste langspeler maar uiteraard wordt de festival pret verhoogd door na ‘Machine Messiah’ het rustpuntje van de avond, in één stuk door los te gaan op klassiekers als ‘Desperate Cry’, ‘Refuse/Resist’, ‘Arise’, ‘Ratamahatta’ en uiteraard ‘Roots Bloody Roots’. Sepultura kwam (te laat), zag en overwon met als “eyecatchers” Derrick Green als geweldig zanger/frontman en drummer Eloy Casagrande die zijn voorganger totaal doet vergeten. En nu als de sodemieter naar Helloween, want die missen een tent vol publiek als headliner.

Wie had er ooit gedacht na het verschijnen van de e.p. ‘Helloween’ in 1985, dat deze Duitse band ooit met een heel hoog verwachtingspatroon een evenement als Alcatraz Hard Rock & Metal Festival zou afsluiten? Helloween zat tot aan eind jaren tachtig op het goede spoor en verwierf zowel binnen als buiten Europa veel sympathie en bekendheid. Juist op dat moment begonnen zich de eerste scheuren te vertonen in het succesverhaal van het combo uit Hamburg. Er ontstonden frustraties en line-up wisselingen waardoor er meerdere nieuwe bands het levenslicht zagen en er kwamen in de loop der jaren vele interessante samenwerkingen tot stand waarbij (ex) Helloween leden waren betrokken. Het succesvolle verleden van Helloween en de opgebouwde naam en faam van de personages maken deze bijzondere ‘Pumkins United’ reünie tour juist heel aantrekkelijk. Na de intro tape van Robbie Williams’ ‘Let Me Entertain You’ en het vallen van het doek en het inzetten van de song ‘Halloween’ wordt duidelijk dat kosten noch moeite zijn gespaard gebleven bij de uitvoering van het geheel. Een mooie lichtshow (wellicht gebaseerd op het album ‘Master of the Rings’), een videowall als backdrop waarop veelvuldig vlammen, pompoenen, (animatie) clips en live beelden smaakvol afgewisseld worden en een immens groot drumstel (vier bassdrums), waarachter drummer Daniel Löble nauwelijks zichtbaar is. De ‘Pumkins’ zelf hebben naast de prima stage aankleding zelf ook visueel genoeg te bieden want naast huidige zanger Andi Deris, klasse zanger Michael Kiske en zanger/gitarist van het eerste uur Kai Hansen staan er toch maar regelmatig drie frontmannen en continu drie gitaristen op het podium. Ook bij oerleden Michael Weikath (Gitaar), Markus Grosskopf (Bass) en “Jonkie” Sascha Gerstner (Gitaar) straalt de speelvreugde er vanaf. Muzikaal gezien heeft Helloween koffers vol materiaal om de set van twee uur geheel te vullen met voor ieder wat wils. Zo brengt Kai Hansen met “zijn” medley van ‘Starlight’, ‘Ride the Sky’ en ‘Judas’ gevolgd door ‘Heavy Metal (Is the Law)’ de nostalgie van de jaren tachtig. Dat zelfde mag Michael Kiske doen met de nummers uit de meest succesvolle jaren rond het verschijnen van ‘Keepers of the Seven Keys Pt. 1 & Pt. 2’, albums waar uiteraard de nadruk op ligt vanavond. Ook Deris doet als huidige zanger zijn kunstje, al zijn er verassende samen zangen te bewonderen op het podium, met name tijdens de song ‘Keeper of the Seven Keys’ en de speciaal voor deze gelegenheid geschreven track ‘Pumpkins United’. Helloween geeft een uitstekende show weg op Alcatraz, hier en daar een grap en een grol, even stilstaan bij het overlijden van drummer Ingo Schwichtenberg (R.I.P. 1995) en de heren tonen meerdere malen respect naar elkaar, alsof het altijd al zo geweest is. Met maar liefst twee toegiften te weten ‘Eagle Fly Free’/ ’Keeper of the Seven Keys’ en ‘Future World’/ ‘I Want Out’ besluit Helloween haar set en het gebeuren op de Prisonstage af, heel veel blije gezichten kunnen, ondanks de regenval, tevreden afdruipen naar huis of naar hun tent, al staat Ministry nog op de Swampstage te wachten om het gehele festival te beëindigen.

Festival afsluiter op de Swamp stage is de Amerikaanse industrial metalband Ministry. De band, opgericht in 1981 door Al Jourgensen, bracht eerder dit jaar met ‘AmeriKKKant’ het 14e album uit, een sterk politiek getint album met een grote afschuw tegen de Amerikaanse president Trump. Aanvankelijk zou er na het overlijden van gitarist Mike Scaccia geen nieuw Ministry album meer verschijnen, tenzij daar een goede reden voor was. Die reden hebben Al Jourgensen en zijn band gevonden in het Amerikaanse politieke klimaat. De tent is redelijk gevuld wanneer de heren de show starten en een serie nummers van het album ‘AmeriKKKant’ op het publiek afvuren. Ministry brengt een strakke show en is op het podium als een geoliede machine. De frontman heeft er duidelijk zin in en spuwt zijn ongenoegen de tent in. Nadat het laatste album uitvoerig aan bod is geweest is er tijd voor wat oude krakers als ‘Just One Fix’, ’N.W.O.’ en ‘Thieves’. Ministry brengt een vermakelijke show en sluit een mooi festival af.

De 2018 editie van Alcatraz Hard Rock & Metal Festival is er een met vele hoogtepunten. Met een bezoekers aantal van rond de 24.000 over de drie festival dagen is de organisatie tevreden en een tevreden organisatie denkt meteen vooruit. Ook bij Alcatraz dat de data voor 2019 bekend maakte, van 9 t/m 11 augustus is Kortrijk weer “the place to be”.

Tekst: Juliette Ruygrok, Theo Wapenaar en Erik van Dijk