Photos by : © '17 Eus Straver
for Metal-Experience.com

NOTE: Unauthorized use of these photos is prohibited. We hope
you have a good lawyer if you disregard this warning.

Helldorado, The Incredible Rock & Roll Freakshow – Klokgebouw  – 18/11/2017

Op zaterdag 18 november vond de eerste editie van Nederlands meest spraakmakende festival plaats in het Klokgebouw in Eindhoven. Helldorado - The Incredible Rock & Roll Freakshow zoals het festival genoemd wordt is een heavy rockfestijn met side shows waar diversen metal, stoner/psychedelica, surf, rock-‘n’-roll, en garagerock bands zoals Orange Goblin, Dead Lord, Birth of Joy, Red Fang, The Darkness en Triggerfinger het Klokgebouw op zijn grondvesten doen schudden. Helldorado is dus een heel nieuw festival met een nieuw concept dat na het wegvallen van het Speedfest festival een prima alternatief biedt, ondanks dat dit door mede organisator Peter van Elderen (ex-Peter Pan Speedrock) nadrukkelijk ontkracht wordt dat Helldorado zeker geen Speedfest 2.0 is.

 

Het festival is verdeeld over een drietal zalen waarbij de podiums de namen Lion Stage, Tarantula Stage en Cobra stage hebben meegekregen, de vierde hal wordt gebruikt als entree en food area, daarnaast zijn daar ook munten verkrijgbaar en is er een ruimte ingedeeld met de kluisjes. Verder vinden we in het bovenste deel van de food area nog de Cockroach Chapel waar diversen comedy shows werden opgevoerd. Als we rond de klok van 1 uur binnenkomen, moet het feest echter nog beginnen en hebben we nog even de tijd om de zalen, die stuk voor stuk zijn aangekleed met diversen attributen en sfeervolle verlichting te verkennen. Zo zijn de zalen stuk voor stuk gehuld in een dikke mist en staat er een spookhuis opgesteld.

 

 

Voor het podium van de Lionstage is een heuse worstelring opgesteld en tegenover de Cobra stage worden de cocktails verkocht vanuit een dubbeldekker. We kunnen dus al snel concluderen dat het geheel er gelikt uitziet waarbij we ons al snel wanen in een tijd van circussen met vrouwen met baarden, misvormde gedrochten, waarzegsters en volksvermaak. Zo zijn er tussen de bands door shows te zien van de Death Do Us Part Danger Show met vuurspuwers, messenwerpers, dames in minimale pakjes die flinke spijkers in hun neus tikken en waarbij mannen op spijkerbedden hun opwachting maken. Al met al entertainment ten top. Daarnaast zijn er enkele shows waarbij er ook met slangen door de zalen rondgesjouwd wordt. Persoonlijk vind ik dit niet ok want je kunt mij niet wijsmaken dat het fijn was voor die beesten om daar te zijn. Natuurlijk past het wel bij het hele gebeuren, maar mijn inziens is het overbodig.

 

 

Naast het theatrale gebeuren is er natuurlijk ook aan het muzikale aspect gedacht waarbij de nadruk natuurlijk op het hardere gitaargeweld ligt en waarbij we nog wel de nodige overeenkomsten zien met het Speedfest festival (dat overigens ook op dezelfde locatie en ook in het derde weekend van november plaatsvond) maar waarbij toch ook wel weer de nodige randjes worden opgezocht. Tegen de klok van half twee is het Duel dat het bal mag openen in de Cobra zaal en ondanks dat de zaal nog lang niet gevuld was wist de band een prima optreden neer te zetten. Vervolgens worden we al vroeg op de dag platgewalst door het Eindhovense Komatsu. De band raast over het publiek heen als een bulldozer, waar de heren dan ook de naam van de band vandaan hebben gehaald. De Duitser Mambo Kurt verzorgd vervolgens op zijn orgel (dat is opgesteld op het worstelpodium) voor de eerste vrolijke noten van de dag. We besluiten vervolgens onze weg te vervolgen en belanden opnieuw in de Cobra zaal waar Tyler Bryant and the Shakedown zijn opwachting maakt.

 

 

De zaal is inmiddels redelijk vol en de Amerikaanse old school rock van deze energieke band gaat er goed in bij het publiek. De band was afgelopen jaar al te zien in het voorprogramma van grote stadion acts als Guns ’n Roses, AC/DC en Aerosmith en dat belooft nog wat voor de toekomst van deze jonge en zeer getalenteerde band. Vervolgens brengen we een bezoekje aan Dead Lord. De klassieke hardrock van de Zweden waarbij de mix van oude heavy metal geďnspireerd door bands als Thin Lizzy, UFO en Iron Maiden er ingaat als spreekwoordelijke koek.

 

 

Vervolgens is het aan het Belgische La Muerta om het aanwezige publiek te vermaken. De Brusselse band maakt na twintig jaar stilte in 2015 een doorstart met zanger Marc Du Marais en gitarist Dee-J als originele overgebleven bandleden. De muziek van La Muerta laat zich lastig omschrijven, maar is hard en bruut waarbij de zanger gehuld gaat met een jute zak over zijn hoofd alle kanten van het podium benut. Na de band een half uurtje beluisterd te hebben gaan de nummers echter wel een beetje hetzelfde klinken en besluiten we vast een plekje vooraan te zoeken in de Cobra zaal die al flink vol staat als Monomyth op het punt staat hun optreden af te trappen. Gedurende hun instrumentale show blijft het druk in de zaal, de slepende doomy songs zijn dan ook wel besteed aan het aanwezige publiek. De wat meer gangbare muziek van vandaag komt van Birth of Joy, pittig riffs worden gemixt psychedelische bluesrock uit de jaren zeventig waarbij ook het orgel de boventoon voert en waarbij namen als The Doors en Deep Purple het toverwoord zijn. Wat ons betreft is de band net wat te soft waardoor we al snel bij het Engelse Orange Goblin belanden.

 

 

De band trakteert ons op stevige, beukende nummers met vette gitaren en krachtige zangpartijen, het duurt dan ook niet snel voordat er een flinke pit ontstaat. Meteen na Orange Goblin is het tijd voor het volgende hoogtepunt van de avond want niemand minder dan het uit Atlanta, Georgia afkomstige Nashville Pussy staat klaar om het Lion stage in te nemen. De band behoeft verder geen introductie, Nashville Pussy weet old school rock te mixen met onder meer punkrock, country en psychobilly waarbij de hoofdrol is weggelegd voor gitariste Ruyter Suys waarbij het hoge rock ‘n roll gehalte vanaf spat. Het is vervolgens het sympathieke Red Fang dat de nodige koppen laat rollen op het Cobra stage. De vette stonerrock van de band klinkt prima en mede door het spelplezier van de band zelf zetten de vier heren uit Portland een van de betere shows van de avond neer. Wanneer het de beurt is aan The Darkness om het Lion stage af te sluiten is het podium behoorlijk verlicht Dit in tegenstelling tot de naam van de band en het overgrote deel van het festival waar de belichting soms nog wel eens te wensen overliet. Wat verder opvalt is het glitterpak van de flamboyante frontman Justin Hawkins, de band weet er in ieder geval een prima show van te maken en natuurlijk wordt de hitsingle “I Believe in a Thing Called Love” niet vergeten waarbij het publiek luidkeels meezingt. Ondanks dat het geluid erg hard en rommelig was weet de band ons met een leuke show te vermaken waarbij zanger Justin veelvuldig contact zoekt met het publiek.

 

 

Op het moment dat Triggerfinger het festival op het Cobra stage afsluit is een deel van het publiek al naar huis of bevindt het zich in een van de andere zalen. Het deert de Belgen echter niet en presenteren ons op een prima Rock ’n Roll show waarbij na bijna twaalf uur aan entertainment er alweer opzit.

 

Al met al hebben we ons en ook de rest van het aanwezige publiek de gehele dag prima vermaakt en dat voor slechts enkele tientjes aan entree. Ondanks dat dit de eerste editie was kan de organisatie van Helldorado dan ook terugkijken op een zeer geslaagde dag ondanks dat de bezoekers aantallen volgens mij nog wat aan de lage kant lagen. Het grote voordeel hiervan was dan weer wel dat er geen lange rijen waren bij de muntenverkoop, de bar en bij de diversen food stands. Nog even hierop terugkomend, het aanbod van het eten was prima in orde, maar de prijzen lagen wel wat aan de hoge kant. Dit was overigens ook het geval voor de drankprijzen (€2,70 per muntje), want zeg nou zelf anderhalve munt voor een half glas wijn (€4,05) is toch wel wat overdreven. Dat neemt echter niet weg dat Helldorado een prima opzet is voor eenieder die eens wat anders wil dan het gewone standaard festival en dat er een tweede editie gaat komen is al zeker, dus noteer alvast de datum 17 november 2018 in je agenda, wij zijn in ieder geval weer van de partij.

 

 

Afgelopen week werd overigens ook bekend dat de twee andere ex-leden van Peter Pan Speedrock, te weten Bart Nederhand en Bart Geevers, respectievelijk de drummer en de bassist samen met Code Rood Events op 17 maart het Faster & Louder festival zullen organiseren dat meer in het verlengde zal liggen van hun eigen oude succesvolle Speedfest. (TM)

 

 

Voor meer foto’s zie onze Facebook pagina.