Photos by : © '14 E. Straver / B. Berger
for Metal-Experience.com

NOTE: Unauthorized use of these photos is prohibited. We hope
you have a good lawyer if you disregard this warning.

Fortarock – Gofferpark, Nijmegen – 06/06/2015

Op zaterdag 6 juni vindt het jaarlijkse metalfeest Fortarock plaats. Op deze 3de XL editie maken een en 18-tal metal bands uit verschillende genres hun opwachting waardoor er voor een ieder wat wils te zien zal zijn op de 3 podia. Zo wisten vandaag zo’n 14000 a 15000 man de weg naar Nijmegen te vinden en  is het Gofferpark “the place to be” voor iedere zichzelf respecterende metalhead. Alle ingrediënten zijn dan ook aanwezig voor een geslaagde dag, met veel zon, voldoende alcoholische versnaperingen en het hoofd ingrediënt metal. Door het ontbreken van een echte headliner van het kaliber van de voorgaande edities als Rammstein en Iron Maiden heeft de organisatie besloten de prijs met 18,50 te verlagen een actie die getuigd van moed en respect voor de bezoekers. Jammerlijk is wel dat men keuzes dient te maken wat te gaan zien. Nu is dit op ieder festival het geval echter op deze Forta editie starten de twee kleinere podia te gelijkertijd waardoor je eigenlijk altijd 1 van de 2 optredens moet missen of je tevreden moet stellen met een halve set van ieder.

Om klokslag 12 uur starten op 2 podia tegelijkertijd het Noorse Leprous en het Nederlandse Carach Angren. Wat is er beter dan de dag te starten met een beker zwarte koffie en flinke portie black metal. Hoewel de teksten van deze heren geen religieuze aspecten bevatten, zoals bij de meeste black metal acts het geval is, is black hier toch echt het recept. Duistere klanken met een symfonisch geluid en corpse paint. Met songs van het eerste album als "The Carriage Wheel Murder” tot het meer recentere werk als "There's No Place like Home”. Al met al een heerlijk donkere start van de dag.

 

 

Het Zweedse Enforcer trapt vervolgens af of op de main stage. Deze heren brengen thrash metal / heavy metal op een bijna poser achtige manier. Gehuld in strakke broekjes, vol met spikes wordt een traditioneel jaren ’80 recept op stage neergezet. Bijzonder energiek gebracht met lekkere pakkende refreinen zoals in het openingsnummer “Destroyer” afkomstig van het eerder dit jaar uitgebrachte album ‘From Beyond’. Hoewel de wind wat vat heeft op het geluid van de main stage wordt dit gaande weg het optreden toch wat beter en zetten de mannen een show neer die een openings waardig is. 

 

 

Sylosis, afkomstig uit het Britse Reading is mijn volgende stop. Deze heren brengen een vorm van technische thrash metal / metalcore ten gehore en mochten hierbij rekenen op een leuk aantal bezoekers. De band speelt voornamelijk songs van de laatste twee albums ‘Monolith’ en ‘Dormant Heart’ en vooraan tekent zich een ware moshpit af. Strakke breaks en puik gitaarwerk met de agressieve zang van Josh Middleton maken dit viertal tot een vermakelijk schouwspel. Minpuntje is dat er weinig tot geen interactie plaats vindt met het publiek. 

 

 

Godsmack opent met 3 songs van het zeer zwakke laatste album ‘1000ph’ onderbroken door het eerste lichtpuntje “Cryin’ Like a Bitch” dat wel lekker vet klinkt. Over het algemeen klinkt het allemaal net te poppy en te lief. Zanger Sully Erna doet zijn uiterste best het naar de main stage toegestroomde publiek te vermaken waar hij slechts deels in slaagt. Opmerkelijk is wel het drumduet van Shannon Larkin met zanger Sully in “Batalla de los Tambores” hoewel dit eigenlijk wat te lang duurt. Eindconclusie, te weinig oude songs en te veel matig nieuw materiaal. 

 

 

Flotsam & Jetsam zet vervolgens een heerlijke show neer waarbij het gespeelde materiaal merendeels afkomstig van de eerste twee albums en dan kan het voor mij al eigenlijk niet meer mis gaan. Thrash metal klassiekers van ‘Doomsday for the Deceiver’ en ‘No Place for Disgrace’ gaan wat mij betreft altijd wel in. De karakteristieke zang van Eric A.K. Knutson lijkt door de jaren heen weinig van zijn kracht verloren te hebben. De show oogt echter wat flets wat dan weer ruimschoots goed wordt gemaakt met de gekozen songs  en maar 1 recent nummer, te weten “Gitty Up”. Verder dus oude songs en daardoor koren op de molen van de oudere metalhead zoals ik.

 

 

Om eerlijk te zijn zat ik niet echt te wachten op een band als Papa Roach. De recente albums en live shows hebben als behalve indruk gemaakt en de magie, voor zover die er al was, lijkt als sneeuw verdwenen onder de Nijmeegse zon. Toch kunnen deze heren zich verheugen op heel wat belangstelling en zijn er voldoende fans naar de main stage gekomen. Natuurlijk is het leuk de oude krakers als “Getting Away With Murder” en “Last Resort” te horen maar dan heb ik de hoogtepunten wel beschreven. De keuze van de organisatie om Papa Roach naar voren te schuiven op de timetable lijkt me dan ook de juiste. 

 

 

Exodus, de Bay Area thrashers, maken hun opwachting en het veld bij het kleinste podium stroomt vol. De heren treden aan zonder gitarist Gary Holt welke verplichtingen heeft met Slayer, Gary wordt verdienstelijk vervangen door Kragen Lum (Heathen). Gestart wordt met de songs “Black 13” en “Blood In Blood Out” van het gelijknamige en meest recente album en deze knallen er lekker in. Steve "Zetro” Souza brult weer heerlijk zijn teksten alsof hij nooit is weggeweest. Natuurlijk ontbreken klassiekers als “Piranha”, “Bounded By Blood” en “Strike Of The Beast” niet in de setlist, wat het optreden dan ook tot een compleet succes maakt. Daarnaast weet Exodus met hun enthousiasme en energie de menigte te boeien waarbij de abnd een van de betere shows van de dag weet neer te zetten. 

 

 

En dan is het de beurt aan Lamb Of God om het Goffert park te vermaken. Deze Amerikaanse metalcore formatie bezoeken het Fortarock festival voor de tweede keer, na in 2012 Park Brakkestein te hebben aangedaan nu dus de XL versie. De setlist van deze heren kent weinig verrassingen het wachten is dan ook op een nieuw album dat in de zomer van dit jaar zal verschijnen. Songs als “Still Echoes”, “Know You’e Got something To Die For” en het vette “Redneck” zorgen voor een flinke moshpit. L.O.G. maakt er een heerlijk feest van een de mannen uit Richmond Virginia hebben het duidelijk naar hun zin. 

 

 

De mannen van Hatebreed maken er weer een super feest van. De vette hardcore tonen worden breed gedragen door het publiek en het is altijd weer geweldig om te zien hoe de band het publiek weet te vermaken. Energiek en stuiterend over het podium wordt het publiek getrakteerd op een lesje historie van Hatebreed. De band speelt immers nummers van ieder album. Zo krijgen we songs zoals “Last Breath” en "Dead Man Breathing” te horen en wordt eenieder getrakteerd op een afspiegeling van de complete Hatebreed discografie. Met uitschieters als "In Ashes They Shall Reap”, “As Diehard As They Come” en de verwachte afsluiter “Destroy Everything” zetten Jamey Jasta en zijn kornuiten het complete Goffert park op zijn kop en zorgen deze heren uit New Haven voor een hoogtepuntje op de Fortarock 2015 editie. 

 

Met Epica ontmoeten we, na Carach Angren, de tweede Limburgse band op deze dag. Dit symfonische power metal gezelschap is al enige jaren internationaal het best verkochte metal product uit Nederland en aan hen om die populariteit vandaag te bevestigen in Nijmegen. Dit lukt maar ten dele, de mooie Simone Simons en oprichter Mark Jansen spelen klassieker na klassieker en zijn nadrukkelijk bezig contact te zoeken met het publiek, getuige de meezing actie bij “Cry of The Moon”. Maximale inzet van het gezelschap op de bühne echter heel overtuigend was het mijn inziens niet, maar dat kan meer komen omdat de muziek van de band mij gewoonweg niet lekker ligt.   

 

 

Venom de headliner op de kleinste stage maakt er een waar feest van. De mannen rondom het enige overgebleven originele bandlid Cronos spelen een heerlijke set met oude krakers als "Welcome to Hell", "Black Metal" en "Raise the Dead". Cronos, dit keer gehuld in een wat groter topje (stuk minder vulgair als op RockHard) heeft er duidelijk zin in. Vuurwerk en vlammen zetten het podium van de "long Haired Punks" regelmatig onder de rook door de ongunstig staande wind maar dat mag de pret niet drukken. Daarnaast krijgt frontman Cronos het ook nog voor lekaar zijn eigen haar in de brand te stken, maar zoals een goede frontman wordt er zonder morren gewoon doorgespeeld. Al met al zet Venom een heerlijke show neer voorzien van gouden oude krakers en recenter werk. De perfecte headliner voor old school rockers en langharige punks en mijn persoonlijke hoogtepunt van de dag. 

 

 

De headliner van vandaag is Slipknot en na het optreden eerder dit jaar in de Heineken Music Hall dus de tweede keer in korte tijd dat deze mannen Nederland aandoen. Net zoals in Amsterdam op 1 februari weten Corey en zijn gezelschap ook in Nijmegen niet te overtuigen. Wat mist is de spontaniteit, het lijkt allemaal voort te komen uit routine en mist spanning. Natuurlijk is er altijd wat te zien op het podium van dit negen koppige team. Corey Taylor rent heen en weer, Sid Wilson is weer hyper actief en ook de percussionisten zijn altijd weer een waar schouwspel om naar te kijken. Wat we hier voorgeschoteld krijgen is een mengeling van tracks van het lekkere nieuwe album ‘5. The Gray Chapter’ en oude krakers als “Phsychosocial”, “ Vermilion” en  "Wait And Bleed” begeleid met het traditionele vuurwerk en vlammen. 90 minuten lang zijn deze heren te aanschouwen en de set wordt afgesloten met “(Sic)” en “Surfacing”. Spliknot is leuk en vermakelijk maar spannend allerminst en het gevoel dat het allemaal wat gemaakt is overheerst.

 



Fortarock 2015 is voorbij, gezeur over slecht geluid is aan mij niet besteed daarvoor ga je niet naar een festival. De sfeer is bepalend bij dit soort feestjes en die was goed. Met dank aan Freek, Robert en het complete team, tot volgend jaar! (Erik van Dijk)