Photos by : © '14 E. Straver / T. Martijn
for Metal-Experience.com

NOTE: Unauthorized use of these photos is prohibited. We hope
you have a good lawyer if you disregard this warning.

Fortarock XL 2014 - Goffertpark, Nijmegen – 31/05/2014

In 2013 vierde het Fortarock haar vijfde verjaardag met als kers op de taart het optreden van het Duitse Rammstein. Hierbij werd tevens de overstap gemaakt van Park Brakkestein naar het veel grotere Goffertpark. Tevens kreeg het festival de toevoeging XL achter haar naam. Ook dit jaar vindt het festival weer plaats in het Goffertpark en heeft de organisatie bands als Iron Maiden, Slayer, Anthrax, Dimmu Borgir, Alter Bridge, Carcass, Behemoth en Sabaton weten vast te leggen. Nu was het festival in 2013 nog volledig uitverkocht waardoor het op een gegeven moment veel te druk was op het terrein. Dit jaar was het met zo’n 25.000 bezoekers een stuk rustiger waardoor het goed te doen was.

 

 

Omdat we slechts 1 reporter en 1 fotograaf beschikbaar hebben is het helaas niet mogelijk om alle bands te bespreken. Op het hoofdpodium wordt er rond de klok van half 1 afgetrapt door Vandenberg’s Moonkings. De nieuwe band van voormalig Vanderberg en Whitesnake gitarist Adje van den Berg willen we niet missen dus begeven we ons op tijd richting het Phoenix podium. De band gaat van start met enkele songs van het eerder dit jaar verschenen album gelijknamige debuutalbum zoals “Line of Fire”, “Feel It” en het ingetogen “Close to You”. Natuurlijk worden ook de hits die gitarist Ad op zijn naam heeft staan niet vergeten en zo krijgen we onder meer Vanderberg’s “Burning Heart” en Whitesnake’s “Here I Go Again” voorgeschoteld. Het optreden wordt vervolgens afgesloten met “Nothing Touches“. Ondanks dat het optreden wat gepaard gaat met wat technische problemen en de harde wind (waar we vandaag vaker last van zouden hebben) weet de band een prima show neer te zetten.

 

 

Dan is het de beurt aan Ghost. De Zweedse anonieme Papa Emeritus II en zijn Nameless Ghouls laten aan een zeer goed gevulde tent horen dat ze verduiveld knap in elkaar gestoken muziek maken. De band heeft 50 minuten speeltijd toebedeeld gekregen maar maken deze niet vol. De acht nummers die de band speelt moet men dan ook zien als een teaser voor mensen die de band nog niet kennen. De nadruk in de set ligt meer op het eerste album (vijf songs) in plaats van op het tweede album (3 songs). Duivels dirigerend leidt Papa Emeritus II zijn nameless Ghouls door de setlist heen, hier en daar een tweede stem zingend. Het geluid is goed. Het aanwezige publiek luistert en bewondert het strakke spel waarin invloeden van Uriah Heep, Blue Oyster Cult, The Beatles, The Doors tot aan Mercyful Fate en Ozzy Obourne’s Blizzard Of Ozz op ingenieuze zijn samengesmolten tot de zeer prettig in het gehoor liggende muziek die Ghost maakt. Aankondigingen zijn spaarzaam tot aan het afsluitende “Monstrance Clock”.  ‘People who don’t know what we’re gonna play can fuck off! No, just joking. If you don’t know the words listen to the first chorus and when I do this (maakt een handgebaar) you sing along the words. That’s in the second chorus’. Jammer genoeg stopt de band dus eerder dan verwacht maar zal ongetwijfeld weer nieuwe zieltjes hebben gewonnen die vast naar De Melkweg gaan om meer van deze verslavende muziek tot zich te nemen. De duivel is zo gek nog niet!

 

 

De aftrap voor het festivalseizoen van de heren van Alter Bridge is hier op Fortarock. Er wordt meteen geopend met de steengoede song “Addicted To Pain”. Mijns inziens één van de beste stevige songs van de band. Helaas is het geluid nog niet optimaal en dreunt de bas een deel van de gitaar weg. De voortreffelijke strot van Myles Kennedy maakt gelukkig veel goed. De setlist laat een goede dwarsdoorsnede horen van de heavy rock die ze maken. Hoewel de heavy krakers als “Cry Of Achilles” en “Ties That Bind” er ingaan als de spreekwoordelijke koek maakt de ballad “Blackbird” het meeste indruk.  Voorafgegaan door een stukje van die andere “Blackbird” van die beroemde Engelse band uit Liverpool wordt deze ballad uitgevoerd op sublieme wijze waarbij menigeen waterige oogjes heeft na afloop. Tijdens het gehele optreden wordt nog eens benadrukt dat dit enorm goede muzikanten zijn die zonder allerlei poespas met geluidstapes en extra partijen van band de ene na de andere fraaie song op het publiek loslaten. Zanger Myles Kennedy is niet een zanger die ook een gitaar beetheeft om af en toe wat te spelen. Hij is ook een enorm goede gitarist die met veel gevoel zijn noten kiest. Mark Tremonti is dan weer meer technisch begaafd en beheerst de kunst van een solo naar een hoogtepunt brengen tot in de puntjes en maakt het karwei vaak vakkundig af. Beide heren geven elkaar de ruimte terwijl de heren Marshall en Philips zorgen voor een rotsvaste basis. Het persoonlijke hoogtepunt van deze dag zal later blijken.

 

 

De volgende act op mijn lijstje is de van oorsprong uit Liverpool afkomstige band Carcass. De band die in 2013 opeens weer van zich liet horen door het vertrouwd klinkende ‘Surgical Steel’ waarvan dan ook de nodige nummers gespeeld worden. Ik val binnen tijdens “Cadaver Pouch Conveyor System” dat afgekondigd wordt en waarbij terloops wordt opgemerkt “We’ve got songs that sound like Iron Maiden”. Het is weer eens een andere manier om de band Iron Maiden te noemen als je de bill met hen deelt. “Noncompliance en dan nog een hoop woorden” wordt abrupt afgebroken door de woorden ‘Fucking Pissheads’ waarna “This Mortal Coil” wordt ingezet. Ik waan me weer even op good old Dynamo Open Air door dit potje onvervalste metal van hoog niveau. Later volgt er dan de opmerking ‘If we play thrash, you thrash okay. We’ve travelled all the way from Mexico’ wat een beetje geïrriteerd klinkt maar blijkbaar valt het allemaal wel mee daar er retestrak verder gespeeld wordt. Zo vaak doet de band Nederland niet aan dus de fans die speciaal naar Fortarock zijn gekomen worden niet teleurgesteld. De meest melodieuze single “Heartwork”  wordt gelukkig niet vergeten en is verstopt in een soort medley van songs aan het einde van de set. Een kort en krachtig statement van een herboren band.

 

 

Nog maar net bekomen van Carcass is het tijd voor Slayer. Wederom op pad met Paul Bostaph achter de drumkit. Na een kort intro begint de band gewoon zoals alleen Slayer dat kan. No bullshit, opkomen en spelen. “World Painted Blood” en “Hate Worldwide” beginnen en eindigen net zo abrupt als dat ze werden ingezet. Er worden de nodige pits gevormd en Araya geniet hier (aan zijn grote grijs bebaarde grijns te zien) zichtbaar van. Toespraakjes houdt hij niet. Of je moet een aantal keren ‘Are you ready?’ daar onder scharen waarna “War Ensemble” wordt afgevuurd. Naast vaste songs in de set als “Raining Blood” en “Dead Skin Mask” wordt “Black Magic” ook weer eens gespeeld: een leuke verrassing. Geheel in Maiden stijl wordt er een aantal keren van backdrop gewisseld. Een kippevel momentje is er dan ook wanneer tijdens het afsluitende “Angel Of Death” de laatste backdrop zichtbaar wordt met daarop het Hanneman logo in ‘Heineken’ stijl zoals hij die op zijn gitaar had staan met daarboven de woorden ‘Angel of death’ en eronder 1964-2013. Slayer doet wat het moet doen en kan weer een streepje noteren in het rijtje van geslaagde concerten. Het enige minpunt is dan ook het wat zachte geluid dat meerdere keren wegwaait en het ontbreken van het onlangs uitgebrachte nummer “Implode” in de setlist en Deze keer Slayer gemist? In juli staan ze wederom in 013.

 

 

Inmiddels koelt het af naar behaaglijke temperaturen en is het wachten voor de afsluiter van vandaag begonnen. Iron Maiden behoeft natuurlijk geen enkele introductie. De laatste keer dat Maiden deze ‘Seventh Son Of A Seventh Son’ set in Nederland zal spelen is vandaag aldus Bruce Dickinson. De man die we inmiddels wel de Mick Jagger van de heavy metal mogen noemen gezien zijn enorme activiteit op het podium. De setlist is zo goed als bekend daar het dezelfde tour is als die in Ziggodome is geweest. Met één verschil: het geluid is nu beter dan in de Ziggodome. Na het intro wordt geopend met “Moonchild” één van de songs waarvan ik niet verwacht dat de band die in de toekomst nog veel zal spelen. Datzelfde geldt natuurlijk ook voor het magistrale “Seventh Son Of A Seventh Son” wat verderop in de set zit. Dit is toch één van de meer progressieve Maiden songs met een zeer interessant middenstuk. Voor sommige een achtergrondstukje voor een babbel: zucht. Veel backdrops worden natuurlijk opgesierd door Eddie maar tijdens deze tour zijn dat geheel in stijl van het album uit 1988 Eddies in veelal bevroren toestand. Tot groot enthousiasme van het publiek kondigt Bruce aan dat er een beetje verandering in de setlist is ‘Normaal spelen we Afraid To Shoot Strangers maar vandaag spelen we Revelations’. De hit “Wasted Years” ontbreekt ook niet en zorgt voor een geïrriteerd momentje bij Bruce. Adrian heeft vandaag een ‘ik speel een solo eens compleet anders’ bui, hierdoor mist Bruce zijn eerste inzet na de solo en een boze blik naar Adrian is het gevolg. De gitaristen hebben er vanavond sowieso een handje van om hun solo’s anders te spelen dan hoe ze op de plaat staan. Vooral Adrian weet een aantal solo’s verrassend anders te brengen zonder dat het irriteert. Jannick wordt het gitaar spelen belemmerd omdat Bruce heeft besloten hem te blinddoeken met de Union Jack tijdens “The Trooper”. Leuk om te zien dat een band na zoveel jaar nog steeds plezier heeft in het spelen van hun muziek. Na de toegiften “Aces High, The Evil That Men Do” en “Sanctuary” nemen we van elkaar afscheid en hopen we volgend jaar weer zo’n geslaagde editie mee te maken als deze van. Benieuwd wie er dan allemaal op de bill staan.

 

 

De sfeer op Fortarock was er één om in te lijsten. De overige ingrediënten: goed weer en goed uitgevoerde muziek deden de rest. We kunnen dan ook met veel plezier terug kijken op een zeer geslaagd festival. De enorme drukte bleef gelukkig uit waardoor de lange wachtrijen bij de muntenautomaten, bier- en eet-tenten een stuk minder waren. Ook dit jaar waren er weer 3 podia waarbij de indeling enigszins veranderd wasten opzichte van het voorgaande jaar waardoor de doorstroom een stuk verbeterd was. Echter door de overlap van de diversen podia hebben we wel een aantal bands moeten missen. Al met al kunnen we terugkijken op een zeer geslaagde editie waarbij de organisatie de lijn der verwachting heeft waargemaakt. Volgend jaar zijn we dan ook graag weer van de partij!

 

Voor meer bandfoto's zie het fotogedeelte van deze website!