Photos by : © '13 E. Straver / T. Martijn
for Metal-Experience.com

NOTE: Unauthorized use of these photos is prohibited. We hope
you have a good lawyer if you disregard this warning.

Fortarock XL 2013 - Goffertpark, Nijmegen – 01/06/2013

Kort na de vierde editie van het festival in 2012 was het al duidelijk dat het Fortarock festival ter gelegenheid van het vijfjarig bestaan in 2013 naar het Goffertpark zou verhuizen. De eerste weken nadat dit bekend was kwam de geruchtenstroom op gang en werd er op internet veel gepraat over hoe het verder zo gaan met een van de gezelligste festivals in Nederland waarvan de eerste vier edities in Park Brakkestein in Nijmegen plaatsvonden. Uiteindelijk kwam begin november het verlossende woord waarbij naast de Headliner Rammstein ook acts als Volbeat en Motörhead bekend werden gemaakt.

 

De vijfde editie zou dan vervolgens Fortarock XL gaan heten en zou plaats gaan bieden aan zo’n 45.000 a 50.000 bezoekers. Vervolgens werd er een programma neergezet van in totaal 18 bands met klinkende namen als Mastodon, Airbourne, Amon Amarth, Hatebreed, Kreator en Opeth naast de eerder genoemde bands. Natuurlijk was de stap van 7500 naar 45.000 een grote gok voor de organisatie, maar met een partner als Mojo en een headliner van formaat kon er eigenlijk niet veel mis gaan. Zo zijn er de week voor het festival dan ook zo’n 44.000 kaarten verkocht en weet het festival de stijgende lijn van de voorgaande jaren vast te houden waarbij het festival zo’n 48.000 bezoekers wist te trekken. Het is dan ook niet zo verwonderlijk dat het Goffertpark al vroeg in de middag volstroomt met duizenden metalheads - onder wie veel Duitsers en veel pers uit binnen- en buitenland. Op het moment dat de hekken open gaan is dan ook al een behoorlijk drukte. Als we eenmaal op het festival terrein zijn aanbeland lijkt de indeling veel op die van Ozzfest, Fields Of Rock en Dynamo Open Air die eerder plaatvonden in het Gofferpark. Zo is er naast het hoofdpodium het kleine Jägermeister stage en het Monster Energy tentpodium waar vandaag achttien bands te zien zullen zijn. Verder is er ook nog een metalmarkt en een biergarten, waar het de hele dag behoorlijk druk is.

 

 

Rond de klok van half een is het de eer aan het Noorse Audrey Horne, vernoemd naar een personage uit de jaren '90 hit-serie Twin Peaks om af te trappen op het Jägermeister podium. De band, met in de gelederen onder meer gitaristen Arve Isdal (Enslaved) en Thomas Tofthagen (Sahg) en drummer Kjetil Greve (Deride) heeft onlangs het nieuwe album ‘Youngblood‘ afgeleverd dat op lovende kritieken kon rekenen. Het is dan ook niet voor niets dat het bij aanvang van de show al behoorlijk druk is voor het podium. Ondanks dat enkele leden van Audrey Horne afkomstig zijn van extreme black metal bands tapt de band uit een heel ander vaatje. Zo klinkt de muziek van de band als een mix van heavy metal en melodieuze classic rock waarbij invloeden van acts als Van Halen, Kiss, Deep Purple, Thin Lizzy en Alice In Chains niet geschuwd worden. We werden dan ook al vroeg in de middag getrakteerd op een dampende rock’n’roll show waarbij de nadruk van het optreden natuurlijk op het meest recente album van de band lag. De set werd verder aangevuld met materiaal van de voorgaande albums zoals “Bridges And Anchors”, “Blaze Of Ashes” en “This Ends Here”. Audrey Horne wist hier vandaag een sterk opreden neer te zetten waarbij de Noren het publiek zo’n veertig minuten in zijn greep wisten te houden. Het zal me dan ook niet verbazen als we deze zeer sympathieke band snel weer terug zien in ons land voor enkele shows of festivals.

 

 

De eerste band op het mainstage is het Nederlandse Delain, de band begon in 2002 als een project van voormalig Within Temptation bandlid Martijn Westerholt, als snel werd zangeres Charlotte Wessels aangetrokken waarna in 2006 het debuut ‘Lucidity’ verscheen. Inmiddels zijn we een aantal albums verder en stond de band in 2009 voor de eerste keer op Fortarock, de band is echter door de jaren heen behoorlijk gegroeid. Het is dan ook niet verwonderlijk dat het grote veld voor het podium al behoorlijk vol staat. Zo trapt de band af met “Mother Machine”, gevolgd door ”Get the Devil Out of Me” waarbij zangeres Charlotte het publiek meerdere keren aanspoort om mee te zingen. Wat betreft de setlist van vandaag, de nadruk lag natuurlijk nog op het meest recente album ‘We Are The Others’ (2012) waarbij nummers voorbijkwamen zoals “Are You Done With Me”, “Not Enough” en het afsluitende ”We Are the Others”. Maar ook de publieksfavorieten zoals “Sever” en “The Gathering”, afkomstig van het debuutalbum werden niet vergeten. Al met al wist Delain hier vandaag een prima optreden neer te zetten, al verwaaide het geluid zo nu en dan wel behoorlijk, maar dat was iets waar bijna alle bands op het hoofdpodium vandaag last van zou hebben.

 

 

Als Delain nog staat te spelen is op het tentpodium Enslaved al van start gegaan. Wat ons betreft een van de smaakmakers van het festival. De Noren behoren al jaren tot een van de meest innovatieve en progressieve blackmetal bands. Enslaved werd zo’n twintig jaar geleden opgericht, de band begon ooit als een pure viking/black metal band, maar zijn na verloop van tijd al ver van dat genre verwijderd geraakt. Op ‘Mardraum’ (2000) waren de eerste tekenen al hoorbaar, maar zeker op ’Below The Lights’ (2003) werd een meer psychedelische, progressieve weg ingeslagen die op de latere platen geperfectioneerd werd. Het meest recente album ‘RIITIIR’ verscheen eind september 2012, waarop de band brute kracht combineert met een gelaagde, epische pracht die associaties oproept met zowel Opeth als Pink Floyd en Immortal. Zo gaat de band van start de opener van het ‘RIITIIR’ album in de vorm van het ruim negen minuten durende epos “Thoughts Like Hammers”. De show gaat vervolgens verder met “Ethica Odini”, de openingssong van het ‘Axioma Ethica Odina’ (2010) album, gevolgd door het eveneens nieuwe “Roots of the Mountain”. Het publiek vindt het allemaal prima, en staat aandachtig te luisteren waarop de band vervolgens verder gaat met het wat oudere “Convoys to Nothingness“, afkomstig van het ‘Monumension’ album uit 2001. Omdat de band slechts vijfenveertig minuten ter beschikking heeft, en omdat de setlist enkele songs van een minuut of negen bevat zit het optreden er helaas alweer bijna op. Maar niet voordat de band nog de publieksfavoriet “Isa” ten gehore brengt, dit tot groot genoegen van een overvolle tent. Al met al zijn de songs van de Noren zijn geen gemakkelijk verteerbare kost, maar alle kwaliteit, grensverleggende veelzijdigheid en muzikale landschappen die Enslaved kenmerken op plaat, wist de band met verve te vertalen naar het podium. In een tijdbestek van zo’n vijfenveertig minuten wist Enlsaved dan ook te overtuigen waarbij de band gedurende de hele show de aandacht wist vast te houden van het publiek.

 

 

 

Hierna zou het de beurt zijn aan het Amerikaanse Five Finger Death Punch, een band waarvoor veel mensen een kaartje hadden aangeschaft. Echter een dag voor het festival moest de band vanwege onvoorziene logistieke omstandigheden de show annuleren. Omdat het erg kort dag was voor de organisatie om een passende vervanger te regelen, werd het Nederlandse Textures bereid gevonden om op het laatste moment in te vallen. Textures is ook geen onbekende voor het festival, zo was de band in 2010 al te zien op Fortarock, indertijd het eerste optreden voor zanger Daniël de Jongh. Inmiddels heeft Daniel er een behoorlijk aantal shows opzitten met de band en toont hij zich een bekwame frontman en is het vandaag gitarist Joe Tal die vandaag debuteert bij de band. Zo gaat Textures van start met “Surreal State Of Enlightenment”, gevolgd door onder meer “Regenesis”, “Stream of Consciousness” en “Consonant Hemispheres” waarbij Daniel het publiek constant aanspoort. Wat verder opvalt is het spelplezier dat de band en toon spreid, maar ook voor Textures zal dit een van de grootste shows zijn die de band ooit heeft gespeeld. Inmiddels begint het festival terrein behoorlijk vol te lopen en ondanks dat de muziek van Textures complexe ritmes en toonsoorten bevat weet men de band te waarderen door middel van een bescheiden applaus na elke song. Het enige nadeel was wel dat de wind wat roet in het eten gooide waardoor het geluid wat wegwaaide. De setlist bestond verder uit nummers als “Sanguine Draws the Oath” en “Singularity”. Na een minuut of vijfenveertig zit de show er alweer bijna op en sluit Textures het optreden af met “Laments Of An Icarus”. Textures wist vandaag met een strakke set het publiek te overtuigen, het zal me dan ook niet verbazen als de band hier vandaag enkele zieltjes heeft weten te winnen.

 

 

Op het Monster Energy tentpodium staat inmiddels het Duitse Heaven Shall Burn alweer klaar om het publiek te vermaken met krachtige, agressieve metalcore. De band is al lang geen onbekende meer in het metalwereldje en is een graag geziene gast op vele festivals vanwege hun overtuigende live performances. De muziek van Heaven Shall Burn is voorzien van brute vocalen waarbij het geheel wordt gedragen op felle, agressieve riffs. Dat blijkt dan ook eens te meer als de band fel uit de startblokken schiet met “Endzeit”. De set wordt vervolgens voortgezet met krachtige songs als “Counterweight” en “Voice of the Voiceless”. Van het onlangs verschenen nieuwe album ‘Veto’ krijgen we vervolgens het nummer “Land of the Upright Ones” te horen. Zanger Marcus Bischoff weet de volle tent behoorlijk op te zwepen met zijn krachtige, emotievolle vocalen. De rest van de band draagt natuurlijk ook zijn steentje bij en in de pit voor het podium gaat het er dan ook meerdere keren hard aan toe. Heaven Shall Burn weet dan ook een overtuigend optreden neer te zetten dat naar meer smaakt, echter omdat we ook een stukje van Entombed willen zie begeven we ons halverwege de set richting het Jägermeister stage.

 

 

Eenmaal aangekomen bij Entombed is het terrein voor het podium behoorlijk vol, het kleine podium staat dan ook niet echt handig waardoor slechts een klein deel van de bezoekers de band echt goed kan zien. Dat neemt echter niet weg dat de Zweden hier vandaag een opzwepende show weten neer te zetten. De groovende death ’n roll gaat er dan ook gretig in bij het aanwezige publiek en voor het eerst proeven we hier vandaag wat van de sfeer van de voorgaande edities in park Brakkenstein. Ondanks dat Entombed al zo’n vijfentwintig jaar op het podium staat komt de band zeer gretig over, zo weet zanger Lars Petrov het publiek behoorlijk op te jutten en zit de vaart er goed in. Als de band het optreden vervolgens afsluit met de klassieker “Left Hand Path” gaan de fans van de band nog eenmaal flink los in de pit voor het podium. Entombed bewijst hier vandaag eens te meer dat zij toch wel een van de grotere namen van de Zweedse deathmetal scene zijn en dat de band met gemak nog jaren door kan.

 

 

Na het geweld van Heaven Shall Burn en Entombed is het aan het Australische Airbourne om ons een uur lang te vermaken met onvervalste rock ’n' roll. De band bestaat pas sinds 2003, maar heeft inmiddels al enkele EP’s en drie albums op haar naam staan waarop de band de luchtige rock van AC/DC vol overgave mixt met die van Mötley Crüe waarbij de teksten vooral over drank en vrouwen gaan. Al met al een gouden combinatie. Omdat ik de band al eerder aan het werk zag weet ik wat ik kon verachten, geen vernieuwende of experimentele songs, maar gewoon het spelen van catchy riffs en pure rock ’n’ roll is het advies van de broertjes O’Keeffe (zang, drums). Zo gaat het optreden van start met de openings song “Ready to Rock” van het onlangs verschenen  ‘Black Dog Barking’ waarvan we later in de set ook nog de nummers “Back in the Game” en “Live It Up” te horen krijgen. De set bestaat verder uit nummer van de voorgaande albums zoals “Chewin' the Fat”, “Diamond in the Rough” en “Raise the Flag” waarbij zanger/gitarist Joel O’Keeffe tot bovenin het podium klimt om daar nog even een gitaarsolo ten gehore te brengen. Het einde van de show bestaat vervolgens uit “Cheap Wine & Cheaper Women”, “Too Much, Too Young, Too Fast” en het afsluitende “Runnin' Wild”. Airbourne heeft hier vandaag opnieuw laten zien een fantastische live band te zijn die geen vuurwerk, bommen of lichtshow nodig heeft. Ik denk dan ook dat de band hier vandaag een groot aantal fans erbij heeft weten te krijgen.

 

 

Na de spetterende show van Airbourne haasten we ons opnieuw naar het tentpodium waar Mastodon inmiddels al is begonnen aan hun set. De band behoort tot een van de meest creatieve, inventieve en opzienbarende metalbands van de afgelopen jaren. Mastodon combineert mathmetal,  sludge, progrock, jaren zeventig rock en zelfs grunge tot een massief geheel zonder de platgetreden paden te bewandelen. Het debuut ‘Remission’ stamt uit 2002 en in 2012 verscheen het zesde album van de band, getiteld ‘Hunter’ waarmee de band definitief door wist te breken bij het grote publiek. Omdat we de show van Airbourne tot het einde hebben afgekeken moeten we helaas het eerste kwartier van de set missen en komen we de overvolle tent binnen halverwege het nummer “Crack the Sky”. De band heeft het zichtbaar naar zijn zin en speelt een behoorlijk strakke show, waarbij we voorla nieuwer werk van het eerder genoemde album ‘Hunter’ voorbij horen komen zoals “Stargasm”, “All the Heavy Lifting” en “Spectrelight”. Natuurlijk zitten er ook wat klassiekers in de set zoals “March of the Fire Ants” en “Iron Tusk” waarop het optreden wordt afgesloten met het eveneens nieuwe “The Sparrow”. Mastodon zit momenteel in het schrijfproces van het volgende album en als de band daar net zoveel plezier in heeft als ze hier vandaag ten toon spreiden zit dat wel goed. Wat we hier vandaag zagen was een band op dreef, die de laatste jaren behoorlijk gegroeid is en zet de band een van de betere optredens van de dag neer op Monster Energy stage.

 

 

Gelijktijdig met Mastodon speelt ook Finntroll op het kleine podium, echter omdat het terrein inmiddels behoorlijk vol is besluiten we deze over te slaan en ons richting het hoofdpodium te begeven waar het legendarische Motörhead aanstalten maakt om het publiek te vermaken. Een paar minuten te laat betreedt de band het podium en gaat het optreden van start met de welbekende introductie van zanger Lemmy Kilmister, “We are Motörhead and we play rock 'n' roll”. De band trapt vervolgens af met “I Know How to Die”, gevolg door “Damage Case” en “Stay Clean”. Wat echter opvalt is dat het geluid, mede door de harde wind niet altijd even best is en ook het volume laat wat te wensen over. De show gaat vervolgens verder met nummers als “Metropolis’, “Over the Top” en “The Chase Is Better Than the Catch”, waarbij opvalt dat aanvoerder Lemmy het er zichtbaar moeilijk mee heeft, de zangpartijen komen wat mager over. Ook de rest van de band staat eigenlijk routineus te spelen en ik heb Motörhead toch wel eens beter gezien de laatste jaren. Tussendoor vraagt de 68 jarige Lemmy ons nog of hij vandaag in Eindhoven is, dit tot groot genoegen van het publiek. Tijdens “The One to Sing the Blues” mag drummer Mikkey Dee zich uitleven tijdens zijn drumsolo, waarop de band tegen het einde van de set er nog een aantal klassiekers tegenaan gooit in de vorm van “Killed by Death”, “Ace of Spades” en het onvermijdelijke “Overkill”.  Al met al viel het optreden van de iconen van Motörhead vandaag wat tegen. 

 

 

Als Motörhead klaar is haasten we ons naar het Monster energy stage voor het optreden van Amon Amarth, de tent staat echter afgeladen vol waarop we besluiten meteen door te lopen naar Kreator die alweer klaar staan op het kleine Jägermeister podium. Net als een groot aantal band vandaag draait ook Kreator alweer heel wat jaren mee in de metalscene, zo verscheen het debuut ‘Endless Pain’ van de Duitse thrashers in 1985. Afgelopen jaar bracht de band het zeer goed ontvangen ‘Phantom Antichrist’ uit, alweer het dertiende album van de band. Als Kreator het podium betreedt breekt ook eindelijk de zon een beetje door waardoor de temperaturen eindelijk een beetje stijgen. Kreator gaat vervolgens fel van start met het titelnummer van het meest recente album, wat we vervolgens voorgezet krijgen is een uur lang van harde thrash voorzien van een groot aantal klassiekers als “Endless Pain”, “Pleasure to Kill”, “Phobia” en “Violent Revolution”. Het ‘‘Phantom Antichrist’ komt vervolgens aan bod met nummers zoals “From Flood into Fire”, “Death to the World” en “Civilization Collapse”. Zanger Mille Petrozza moedigt het publiek meerdere keren aan om tot de nodige circle pits te vormen waarop het publiek voor het podium massaal gehoor aan geeft. Al met al weet Kreator een strakke set neer te zetten, waarbij het optreden wordt afgesloten met publieksfavorieten “Flag of Hate” en “Tormentor”.

 

 

Het Deense Volbeat is vanaf sinds de oprichting in 2001 gegroeid van underground band naar stadion act. Het debuut, ‘The Strength / The Sound / The Songs’, werd in 2005 uitgebracht, en onlangs kwam het vijfde album “Outlaw Gentlemen & Shady Ladies’ uit. De vele shows en verschillende Europese tours die de band in de beginperiode heeft afgewerkt heeft geresulteerd dat de band inmiddels op alle grote festivals heeft gespeeld en het harde werk is dan ook niet voor niets geweest. Gaande weg in de carrière van de band heeft Volbeat een steeds radiovriendelijk geluid gekozen, waardoor ook de populariteit van de band is gestegen. Het is dan ook niet voor niet dat bij aanvang van de show de weide voor het grote podium overvol staat. Wat we vandaag voorgezet krijgen is een bloemlezing uit de gehele discografie van de band. Zo gaat het optreden van start met “Hallelujah Goat”, gevolgd door onder meer “A New Day”, “Guitar Gangsters & Cadillac Blood” en de Johnny Cash cover “Ring of Fire”. Van het meest recente album krijgen we vervolgens onder meer nummers als “The Nameless One”, “Dead But Rising”, “The Hangman's Body Count” en “Lola Montez” te horen. De set wordt verder aangevuld met nummers als het massaal meegezongen “Sad Man’s Tongue”, “A Warrior's Call“ en wordt Jeff Hanneman geëerd met een stukje van Slayer’s “Raining Blood”. Wat opvalt is dat de band, met de van Anthrax overgekomen gitarist Rob Caggiano met veel plezier op het podium staat, zo staat Rob gedurende de hele show met een grote grijns op zijn gezicht te spelen en is het bassist Anders Kjølholm die veel contact zoekt met het publiek. Volbeat weet dan ook de aandacht van het publiek goed vast te houden en de Denen verzaken vandaag dan ook niet een strakke show neer te zetten. Het einde van de show krijgen we dan nog de nummers “Still Counting” en “Fallen” te horen waarna de band nog eenmaal terugkomt voor de ultieme Volbeat song “Pool of Booze, Booze, Booza”.

 

 

Omdat we na afloop van Volbeat eigenlijk meteen richting Hatebreed lopen missen we het optreden Opeth, maar dat is eigenlijk ook niet raar met de drukte op het terrein en de overlap van de verschillende podia. Eenmaal aangekomen bij het Jägermeister stage is het een drukte van belang en staat het aanwezige publiek ongeduldig te wachten. Als de hardcore giganten vervolgens van start gaan met “Tear It Down” duurt het niet lang voordat er een felle, harde pit ontstaat. Hatebreed gaat er vervolgens hard tegenaan, waarbij we nummers als “In Ashes They Shall Reap”, “This Is Now” en de Slayer cover “Ghosts of War” voorgeschoteld krijgen, dit tot groot genoegen van het massaal aanwezige publiek. Het Jägermeister stage is dan ook een paar maten te klein voor de band. Tussen de nummers door weet zanger Jamey Jasta het publiek behoorlijk op te jutten, de chaos is dan ook compleet als de band nummers als “Doomsayer”, “Put It to the Torch”, “Dead Man Breathing” en “Empty Promises” ten gehore brengt en vliegen de nodige crowdsurfers in het rond. Het is echter jammer dat door de drukte voor het podium de sfeer wat grimmig is en dat er aan het einde van de set hier en daar helaas wat vechtpartijtjes ontstaan waarop we de rest van de show van een afstandje gadeslaan. Zo moeten we de klassiekers als “Live for This“ en het afsluitende” I Will Be Heard“ van een afstandje bekijken. Hatebreed wist hier vandaag een brute shows neer te zetten, waarbij de band met gemak op het hoofdpodium had kunnen spelen.

 

 

Als Hatebreed rond de klok van tien uur klaar is kunnen we ons opmaken voor de headliner van de dag, niemand minder dan Rammstein zal hier vanavond een wervelende show neer zetten. Dat veel bezoekers speciaal voor deze band zijn afgereisd naar Nijmegen is wel duidelijk, want het veld voor het enorme podium staat afgeladen met fans van de band. Zo zijn er ook behoorlijk wat Duitsers speciaal voor de band naar Nijmegen gekomen. Na een kort maar krachtig vuurwerk gaat de band rond kwart over tien van start met “Ich Tu Dir Weh”, wat we vervolgens voorgezet krijgen is een anderhalf durende spektakel met veel pyrotechniek, rookkanonnen en theater, waarbij de band meerdere keren van stage kleding wisselt. Wat betreft de setlist, deze bevat een groot aantal klassiekers als “Asche Zu Asche”, “Du Hast”, “Feuer frei!”, “Mein Teil”, “Bück Dich”, “Du Riechst So Gut” en “Links 2-3-4” die met uiterste gedrevenheid ten gehore worden gebracht. De show die we vanavond zien is dan ook tot in de puntjes verzorgd waarbij niets aan het toeval wordt overgelaten. Ook is het geluid eindelijk van een degelijk niveau, waarbij opvalt hoe zuiver de sound van Rammstein is en hoe strak de nummers klinken. Tijdens de toegift krijgen we dan nog een piano versie van het nummer “Mein Herz Brennt” te horen waarop de show er na de hits “Sonne” en “Pussy” er helaas alweer opzit. Na en lange dag zit het festival er weer op en was Rammstein een meer dan terechte headliner van deze XL editie. 

 

Omdat er slechts een select aantal fotografen toestwemming hadden om headliner Rammstein te fotograferen hebben wij helaas geen foto's van Rammsteind kunnen maken.

 

Door de overlap van de diversen podia hebben we een aantal bands moeten missen zoals Amenra, Haktivist, Finntroll, Amon Amarth en Opeth. De organisatie van FortaRock XL heeft inmiddels aangeven voor een volgende editie weer naar het Goffertpark uit te wijken. Voor de meeste bezoekers die op de eerdere edities aanwezig waren zal dit een behoorlijk teleurstelling zijn, de sfeer die er in Park Brakkenstein heerste was vandaag niet aanwezig. Met net geen 50.000 bezoekers was het behoorlijk druk op het terrein, vooral tegen de avond was er op sommige punten geen doorkomen meer aan en dat is toch wel een van de minpunten. Verder waren er een aantal opstootjes, en waren er ook een aantal zakkenrollers aktief. Dit is toch wel iets waar de organisatie beter aan zou moeten werken. Zo is er wel controle op imeand geen flesje water of een boterham mee naar binnen neemt, en of er niet iemand tovallig crowssurfend over de hekken voor het podium gaat. Maar zo wordt er vergeten om wat uitvoeriger aanwezig te zijn. We kijken dan ook met weemoed terug naar het gemoedelijke en kleinschalige van park Brakkenstein. Zo was het tevens vaak erg druk bij de WC's en stonden er behoorlijke rijen bij de drank- en eettentjes om over de rij voor de koffiebar maar te zwijgen. Om het park volgend jaar opnieuw vol te trekken zal de organisatie dan ook goed moeten nadenken hoe het in het vervolg moet worden aangepakt, of minder grote bands programmeren of 10.000 a 15.000 kaarten minder verkopen. Verder mag er ook best naar de indeling worden gekeken, 3 podia is wat veel en vooral de ruimte voor het Jägermeister stage was wat aan de kleine kant. Ook de biergarten was veel te klein, om een uur of 3 was deze dan ook al helemaal vol. Ook de ruimte van de metalmarkt was wat aan de kleine kant waardoor we meerdere keren compleet vast stonden.

 

Natuurlijk zijn er ook positieve punten te noemen, zo heeft Nederland met FortaRock XL weer een groot internationaal metal festival erbij. Voor 2014 ligt de lat echter hoog en zal de organisatie een wijze les moeten trekken uit het commentaar dat er inmiddels op diversen websites en forums te lezen valt. Het is echter wel duidelijk dat het FortaRock zich definitief op de metalkaart heeft gezet en volgens jaar zijn wij dan ook gewoon weer aanwezig.

Voor meer bandfoto's zie het fotogedeelte van deze website!!!