Photos by : © '12 E. Straver / T. Martijn
for Metal-Experience.com

NOTE: Unauthorized use of these photos is prohibited. We hope
you have a good lawyer if you disregard this warning.

20/07 - 22/07/2012 - Zwarte Cross Festival - Lichtenvoorde

De 16de editie van het Zwarte Cross Festival in het Achterhoekse Lichtenvoorde is weer voorbij, en dit jaar werd het festival bezocht door zo’n 156.218 mensen. In 2011 waren dit er ruim 152.000; alweer een nieuw record dus. De organisatie van de Zwarte Cross is sinds de eerste editie in 1997 in handen van de bandleden van de Achterhoekse rockband Jovink & the Voederbietels. De naam "Zwarte Cross" stamt af van een fenomeen uit de jaren 60, toen grootsprakige kroegbezoekers die te veel opschepten over hun prestaties op de crossmotor of -brommer werden uitgedaagd hun kunnen in een zwarte cross te bewijzen. Zoals al gemeld, in 1997 waren het de bandleden van Jovink die ook wel eens een cros zouden organiseren, en dat hebben ze geweten. Al snel groeide het evenement uit tot een waar spektakel, dat per jaar groter en uitgebreider en mooier is geworden.

 

De Zwarte Cross is een groot en gezellig feest met motorcross, stunts, muziek en theater en typische Achterhoekse gezelligheid en gastvrijheid. Het Zwarte Cross festival is dan ook een feest voor groot en klein, jong en oud en normale mensen en hele rare mensen. Iedereen is welkom en ook deze editie kan weer als fantastisch de boeken in. Zo waren de bezoekersaantal per dag, donderdag:11.387, vrijdag: 24.719, zaterdag: 55.112 en zondag: 65.000. De leuke ludieke acties en rariteiten maken dit festival dan ook zo uniek. Dit keer had men een grootse sprong over het hoofdpodium bedacht en was er zelfs een eigen drankje: ‘Nozem Oil’! Nozem is een drank gemaakt van verschillende citrusvruchten en chili en is volledig in eigen beheer ontwikkeld en het smaakte nog goed ook! Verder was het weer het gehele weekend erg goed te noemen, en waren de bands en organisatie zelfs nog beter. Het meer dan vredelievende festival heeft zijn naam dan ook weer eer aangedaan. Festivaldirectrice Tante Rikie zei hierover: “Het was werkelijk meer dan prachtig!” Het evenement is zonder enige uitzonderlijke incidenten verlopen en de organisatie spreekt dan ook van een zeer geslaagde editie. Festivaldirectrice Tante Rikie: “Ik wil iedereen hartelijk bedanken voor hun komst. Wat een geweldig weekend en wat hebben we een schik gehad!

 

 

Verder had de organisatie van de Zwarte Cross dit jaar twee nieuwe themaweides toegevoegd aan het programma: The Bayou en De Dansvloer. De teller van het aantal podia op de Zwarte Cross komt daarmee op maar liefst 24 te staan. Als je je met zoveel keuze niet zou kunnen vermaken op dit festival, dan moet er iets mis met je zijn. Wij richten ons echter net als voorgaande jaren voornamelijk op de metalweide. Dit podium is mede mogelijk gemaakt door Aardschok & Jägermeister en staat er voor het vijfde jaar. Voor de vrijdag is de programmering als volgt: Suicidal Angels, Municipal Waste, Alestorm, Exodus en Pain. Voor de rockers is op het hoofdpodium dan ook Within Temptation nog te bewonderen.

 

 

Vrijdag 20 juli

 

Als we rond de klok van half vier het terrein van de metalweide bereiken is het nog rustig op de metalweide. Wat verder opvalt is dat dit terrein eigenlijk een grote modderbende is in vergelijking met de rest van het festivalterrein waar we vandaag tot nu toe zijn geweest. Hier en daar ligt nog wel wat stro, maar dat help niet echt tegen de diepe plassen. Om vier uur wordt er vervolgens afgetrapt door de sympathieke heren van het Griekse Suicidal Angels en gelukkig is de metalweide al wat voller gelopen met bezoekers die zich niets aan lijken te trekken van de modder. De wat simpele (lees op Slayer riffs gebaseerde) thrash gaat er lekker in, en al snel vorm zich een kleine pit voor het podium. De Grieken weten dan ook te overtuigen, en de band blijkt dan ook een prima opener te zijn.

 

De volgende band op het Aardschokpodium was het thrash gezelschap van Municipal Waste dat hun kunsten mocht vertonen. Dat de band een prima festival band is die weet hoe ze en feestje moet bouwen was al langer bekend, want de band speelde immers al meerdere malen op diversen grote festival in binnen en buitenland zoals Dynamo Outdoor, Wacken Open Air en het Engelse Download festival. De band grijpt muzikaal terug uit op de jaren tachtig thrash van bands als D.R.I., Suicidal Tendencies, S.O.D., en The Accüsed. Mede door de modderbende voor het podium is het in de pit een dolle boel, de modder vliegt dan ook behoorlijk in de rondte en de band staat zichtbaar te genieten van alle aandacht. Municipal Waste weet dan ook een energiek en strak optreden neer te zetten.

 

 

Hierna zijn het de piraten van Alestorm om het publiek te vermaken. Door de vele, uitbundige shows die de band de afgelopen jaren in ons land deed maakt de Schotten behoorlijk populair bij het publiek. Het optreden van het piratengezelschap gaat van start met de nummers “Shipwrecked” en “Midget Saw”. De band weet het publiek goed te bespelen en de energie en het enthousiasme straalt van de band af. Ook bij de bezoekers die nieuwsgierig een bezoekje op de metalweide brengen. Wat verder opvalt is dat een groot deel van het publiek de songs van de band woord voor woord mee staat te zingen zoals tijdens “Nancy the Tavern Wench”, gevolgd door de het hoogtepunt van de set in de vorm van de hit “Keelhauled“. De band weet vervolgens het publiek behoorlijk op te hitsen en het is dan ook niet zo verwonderlijk dat de band een groot deel van het publiek in feeststemming weet te krijgen. Zo ontstaat er dan ook binnen de kortste keren een gezellige chaos op de steeds voller wordende metalweide. Alestorm wist vandaag opnieuw te overtuigen, er heerste een leuke en prettige sfeer gedurende de show al moet ik wel bekennen dat de band zo nu en dan wel wat foutjes maakte maar dat mocht voor het uitbundige publiek de pret niet drukken.

 

 

Als het de beurt is aan de Bay area thrashers van Exodus, blijkt wel dat deze heren nog steeds van grote invloed zijn in de metal wereld want het veld staat behoorlijk vol. Misschien komt het wel omdat bandleider Gary holt sinds 2011 als vaste invalkracht fungeert bij Slayer waardoor de band momenteel meer bekendheid geniet. Zeker weten doen we dat echter niet, maar het kan ook zijn dat de band al voor de tweede keer op de Zwarte Cross staat. Gary Holt is er vandaag echter niet bij omdat hij momenteel met Slayer op tour is, maar niemand minder dan gitarist Rick Hunolt is er vandaag bij om Gary te vervangen. Rick moest de band enkele jaren gelden om gezondheidsredenen verlaten, maar is weer helemaal terug van weggeweest. Exodus trapt af met “The Last Act of Defiance”, gevolgd door “Iconoclasm”. Zanger Rob Dukes en consorten hebben er zichtbaar zin in en krijgen dan ook zonder problemen de massa fans in beweging als de band klassiekers als “Piranha”, “And Then There Were None” en “A Lesson in Violence” inzet. Ondanks de blubber ontstaat er dan ook al snel een aardige pit. De set bestaat verder uit enkele nieuwere songs als “Blacklist”, “Scar Spangled Banner” en “War Is My Shepherd”, maar het zijn toch wel de oudere songs als “Impaler“ en “Bonded by Blood” die er het beste ingaan. De show wordt afgesloten met het massaal meegezongen “The Toxic Waltz”, waarna de band nog eenmaal terugkomt voor een toegift in de vorm van “Strike of the Beast”, waarbij enkele leden van Municipal Waste en Suicidal Angels de achtergrondzang op hun rekening nemen. Al met al weet Exodus een indrukwekkend optreden neer te zetten, en nu is het afwachten tot de band weer eens wat nieuw materiaal opneemt.

 

 

Rond de klok van half elf uur is het de beurt aan afsluiter Pain, de band van zanger/gitarist en producer Peter Tagtgren om het publiek te vermaken. Het is echter al wat rustiger op de metalweide, misschien omdat het al laat op de avond is of omdat op het hoofdpodium Within Temptation over enkele ogenblikken zal beginnen, maar echt druk is het niet meer. De band gaat echter enthousiast van start met nummers als “Crashed’, “Walking on Glass” en “I'm Going In“. De catchy heavy metal die de band brengt ligt goed in het gehoor, het geluid was prima en door de invallende duisternis was de sfeer prima te noemen. Verder kregen we onder meer nummers als “Monkey Business”, “Fear the Demons”, “Bitch” en “The Great Pretender” voorgeschoteld, waarna de band het na “On And On” voor gezien hield. De band kwam vervolgens nog eenmaal terug voor een toegift in de vorm van “Shut Your Mouth”, waarbij Exodus frontman Rob Dukes een groot deel van de zangpartijen voor zijn rekening nam dit tot groot genoegen van het nog aanwezige publiek. Rond de klok van twaalf uur zat het programma van de metalweide er alweer op, en konden we terugkijken op een geslaagde dag. 

 

 

We besluiten echter om toch nog even bij het hoofdpodium te gaan kijken naar Nederlands trots Within Temptation. Dat de band nog steeds behoorlijk populair is blijkt wel als we bij het bij veld aankomen dat dit behoorlijk vol staat. Zangeres Sharon was zoals we gewend zijn behoorlijk enthousiast en de vele hits die de band op hun repertoire heeft staan gingen er dan ook met gemak in bij het in groten getale aanwezige publiek. De band speelt veel nieuw werk, maar natuurlijk worden ook klassiekers als “What Have You Done”, “Angels”, en “Mother Earth” en niet vergeten, maar als de band vervolgens afsluit met “Stairway To the Skies” is het gedaan met de pret en maken we ons op om naar het hotel terug te keren voor de nodige nachtrust.

 

 

 

Zaterdag 21 juli

 

Bij het aanbreken van de tweede dag kunnen we constateren dat het al vroeg druk is, vooral richting de cross is het een behoorlijke drukte want veel bezoekers komen speciaal voor de cross, en willen dan ook de beste plekken bemachtigen. Ook in het rennerskwartier is al vroeg in beweging om de toestromende bezoekers te vermaken. Natuurlijk is de Zware klasse een van de vele hoogtepunten, waarbij de deelnemers prachtige bouwwerken hebben weten te creëren. Zo waren er diversen hoogtepunten te zien, maar een van de mooiste was toch wel de mechanische schorpioen. Verdere hoogtepunten zijn onder meer de Superklasse waar internationale toppers het opnemen tegen de trotse helden van de Achterhoek. De fotoserie zal echter meer zeggen, dus gaan we snel door naar de muziek van de metalweide. Inmiddels is de zon ook gaan schijnen, waardoor de modder al die her en der nog op het terrein ligt al snel opdroogt. Echter het terrein van de metalweide is nog behoorlijk nat ondanks dat er hier en daar al flinke stukken met stro zijn bedekt.

 

 

Deadbeat is de eerste band die vandaag op de metalweide geprogrammeerd staat. Helaas zijn we net te laat om deze band, die de bandwedstrijd van het Gelders Metaltreffen had gewonnen en daarmee de metalweide mocht openen aan het werk te zien.

 

Zo is Tornado de eerste band die we vandaag aan het werk zien. De band, die onder leiding staat van de uit Amerika afkomstige frontman Joey vermaken ons met thrashy glamrock van de bovenste plank met een flinke dosis humor in de songteksten. De band bracht afgelopen jaar het prima album ‘Amsterdamn Hellsinki’ uit, waarbij de uit Nederland opererende band naast gitarist Michiel Rutten (Fuelblooded) werd bijgestaan door enkele Finnen. Voor de live shows zijn deze echter vervangen, waardoor de band op zanger Joey na geheel Nederlands is. De band weet een leuke, over the top act neer te zetten waarbij vrijwel alle songs van het debuut voorbij komen met als hoogtepunten “A Bold Statement” en het thrashy “Ignorance Is Thy Name”. Het is echter nog niet heel druk voor het podium, zo moeten veel mensen wel even wennen aan de band, maar toch blijven er een aantal nieuwsgierig staan. Tussen de nummers praat de zanger de songs aan elkaar, echter mag dat wel wat minder lang duren. Maar verder niks dan lof over deze strakke band, die goed op elkaar ingespeeld is ondanks dat dit pas de tweede live show van de band was.

 

 

Mede doordat de zon uitbundig schijnt lijkt het gedurende de middag behoorlijk drukker te worden op de metalweide. Bij aanvang van het Amerikaanse Dog Eat Dog staat de metalweide dan ook voor het grootse deel behoorlijk gevuld. De band werd jaren negentig bekend met hun aanstekelijke mix van rock, rap en hardcore, waarbij de band tevens gebruik maakte van een saxofoon. Het debuut ‘All Boro Kings’ van de band verscheen in 1994, waarbij de band hits scoorde via MTV als “Who's The King" en “No Fronts” die we vandaag natuurlijk ook live mochten aanschouwen. Dog Eat Dog weet een degelijk, onderhouden en energiek optreden neer te zetten, maar omdat de band de laatste jaren niet veel meer heeft uitgebracht verslapt de aandacht echter al snel. Natuurlijk gaat het publiek goed mee als de bekendere songs van verloren tijden door de speakers knallen, maar Dog Eat Dog is zeker niet de sterkste band van vandaag.

 

Hierna is het de beurt aan het Nederlandse Textures, de band timmert de laatste jaren behoorlijk aan de weg, en de metalweide staat bij aanvang van de show dan ook goed gevuld. De band beukt er vervolgens behoorlijk op los met nummers als “Sanguine Draws the Oath” en “Awake”. Natuurlijk ligt de nadruk van de set voornamelijk op het latere werk van de band, en ik moet toegeven dat bevalt mij prima. Omdat we de band echter wel vaker aan het werk gezien hebben besluiten we halverwege de set om eens een ronde over het enorme festival terrein te maken waarbij we na een korte wandeling bij de crossbaan belanden. Natuurlijk is de Zware klasse een van de vele hoogtepunten, waarbij de deelnemers prachtige bouwwerken hebben weten te creëren. Verder is het natuurlijk de geweldige sfeer die er heerst, voor vele bezoekers is de cross dan ook het mooiste uitje van het jaar. Maar omdat wij toch liever bands zien, besluiten we ons rondje over het terrein af te maken waarna we precies op tijd terug zijn op de metal weide om de volgende act aan het werk te zien.

 

 

Na een korte ombouwpauze is het vervolgens de beurt aan het uit Engeland afkomstige Hell. Deze band is één van het meest in het oor én oog springende bands van 2011, waarbij het debuutalbum ‘Human Remains’ het tot hoog in de eindejaar lijstjes schopte. De roots van Hell liggen diep in de NWOBHM, want reeds in 1982 werd de groep al opgericht. Echter als zanger Dave Halliday zelfmoord pleegt sterft de band een stille dood. In 2010 wordt er echter een doorstart gemaakt en is gitarist/producer Andy Sneap die zijn schouders onder het project zet. Het optreden wordt afgetrapt met “Let Battle Commence”, gevolgd door “On Earth as It Is in Hell”. Zanger/acteur David Bower doet zijn uiterste best om met elke aanwezige persoon contact te maken, en dat gaat hem prima af. Omdat hij gebruikt maakt van een hoofdmicrofoon heeft hij beide handen vrij, iets wat zijn expressieve gebaren zeer ten goede komt. Verder is het David die meerdere malen van gewaad wisselt, waardoor de sfeer van de diversen nummers en de diversen personages nog beter uit de verf komen. Ook de rest van de band doet wat er verwacht wordt en dat is een formidabele show neerzetten mede door de ingestudeerde pasjes, poses en het gesynchroniseerde headbangen van alle drie de snarenplukkers. Met de setlist is verder ook niets mis, zo krijgen we vrijwel alle nummers van het debuut te horen met als hoogtepunten nummers als “The Oppressors”, “MacBeth”, “Blasphemy and the Master” en het afsluitende “Save Us From Those Who Would Save Us”. Hell wist vandaag een prima optreden neer te zetten, waarbij de band er zeker een aantal nieuwe fans heeft bij gekregen.

 

 

De Amerikaanse shockrockband Lizzy Borden is de volgende act die we aan het werk zien. Wat we voorgeschoteld krijgen is een prima show, voorzien van veel theater waarbij zanger Lizzy Borden zich meerder malen verkleed, en waarbij het grootste deel van de set verschillende maskers draagt en veelvuldig gebruik maat van verschillende attributen. Verder heeft de band het zichtbaar naar zijn zin, want het spelplezier straalt ervan af. Het publiek lijkt zich echter niet al te veel te interesseren, want na iedere song klinkt er maar mondjesmaat applaus. Muzikaal tapt de band dan ook een heel ander vaatje dan de rest van de band van vandaag, niet dat de band slecht is maar de songs slaan vandaag gewoon niet aan, maar dat zal ook mede de oorzaak zijn dat de band in Nederland bij het jongere publiek niet zo heel bekend is. Tegen het einde van de set krijgen we dan nog een wat bloederige act voorgeschoteld, dit tot groot genoegen van de voorste rijen van het publiek, waarbij ik na het optreden enkele fans nog met roodkleurige gezichten zie rondlopen.

 

 

Dan is het de beurt aan de Doro, de Duitse band die onder leiding staat van metal-queen Doro Pesch om het publiek te vermaken. In de jaren tachtig maakte Doro deel uit van de heavy-metalband Warlock. Maar na het uitbrengen van het vijfde Warlock album werd het startsein gegeven voor een glansrijke solocarrière die zowel vele hoogte als ook enkele diepte punten kende. Doro zit alweer zo’n dertig jaar in het vak, en zijn we inmiddels 11 studioalbums, meerdere compilatiealbums en een twintigtal singles verder. De band is in ons land dan ook nog steeds behoorlijk populair en bij aanvang van de show staat het veld behoorlijk vol. Wat we voorgezet kregen was een enthousiaste show, waarbij zangers Pesch veel contact had met het publiek voorzien van zowel nieuw als oud materiaal. Zo kregen we onder meer hits als “All We Are” en “I Rule The Ruins” voorgeschoteld, maar ook het nieuwe nummer “Raise Your Fist In The Air” werd niet vergeten. Tevens ontbrak ook de Judas Priest cover ‘Breaking the Law’ niet, dit tot groot genoegen van het aanwezige publiek. Verder was het de Nederlandse gitarist Bas Maas (ex After Forever), die al een aantal jaar deel uitmaakt van de vaste band van Doro die respect verdiende door met een gebroken hand toch gewoon te spelen. Wel was er voor een backup gezorgd, in de vorm van gastgitarist Masahiro Eto waardoor de band kon rekenen op een vet gitaargeluid. Met 11 albums op zak, en slechts een speelduur van zestig minuten valt het echter niet mee om iedereen te plezieren, maar al met al wist de band een prima optreden neer te zetten.

 

 

Als voorlaatste band van de zaterdag had de organisatie van de Zwarte Cross de Finse  melodische power metal band Sonata Arctica weten te strikken. De band is ons land behoorlijk populair onder het wat jongere publiek want de laatste jaren weet de band met gemak zalen als 013 en de Melkweg uit te verkopen. Na een kort intro worden we vervolgens vermaakt met nummers als “Only the Broken Hearts (Make You Beautiful)”, “Black Sheep” en “Alone In Heaven”. Inmiddels is de metalweide behoorlijk vol gelopen met metalheads, en de band geniet zichtbaar van alle aandacht. Ook worden de nummers veelal meegezongen en kan de band tussen de nummers door rekenen op een luid applaus. Verder bestaat de setlist naast veel nieuwe songs (Shitload of Money, Losing My Insanity, I Have a Right, Cinderblox) van het onlangs verschenen ‘Stones Grow Her Name’ ook uit ouder materiaal zoals “Paid in Full”, “FullMoon” en het afsluitende “Don't Say a Word“. Al met al wist Sonata Arctica, en dan met name zanger Tony Kakko te overtuigen met een enthousiaste en strakke show.

 

 

Terwijl de Kaiser Chiefs, de hoofdact van de zaterdag op het hoofdpodium staat te spelen is het Mille en consorten van Kreator die de Metalweide af mogen sluiten. De Duitse thrashers van Kreator behoeven verder geen introductie, de band weet hoe ze een professionele show moeten neerzetten zonder als te veel poespas. Na de melodische metal vindt er voor het podium tevens en wisseling van de wacht plaats, want Kreator is vandaag een van de zwaarste bands van de dag. Het optreden gaat echter wat te laat van start, en ken taan het begin van de show nogal wat technische mankementen. Gelukkig zijn deze als snel opgelost en zet Kreator een prima optreden neer waarbij de band de ene na de ander klassieker op het publiek loslaat. Verder valt het op dat het geluidvolume behoorlijk hard is, maar het geluid is tevens behoorlijk goed te noemen. Naast de nodige hits worden we ook vermaakt met enkele nieuwe nummers van het onlangs verschenen ‘Phantom Antichrist’. Tegen het einde van de set krijgen we dan nog twee klassiekers te horen in de vorm van “Flag of Hate” en het afsluitende “Tormentor”. Kreator weet wist vandaag te overtuigen en het publiek bleef ondanks de concurrentie dan ook massaal op de metalweide om te genieten van een prima show.

 

 

Terwijl de meeste metalheads bij Kreator staan, speelt de Rammstein cover band Feuerengel in de naastgelegen megatent. De mannen van deze Rammstein coverband zijn bijna beter dan Rammstein zelf. Compleet met vuur, ontploffingen en veel spektakel zetten de heren een prima show neer. Het blijkt maar weer, op de zwarte cross is voor iedereen wat te doen en te zien, je hoeft je heir dan ook geen moment van de dag te vervelen.

 

Omdat het na de optredens van Kreator en Feuerengel al behoorlijk laat is besluiten we om snel naar ons hotel te gaan, waar we onder het genot van een drankje kunnen concluderen dat ook de tweede dag van deze editie weer als zeer geslaagd de boeken in kan.

 

Zondag 22 juli

 

De laatste dag van de Zwarte Cross is al jaren het drukst bezocht en ook deze editie is dat niet anders. Het programma voor zondag is op de metalweide echter wat relaxter dan de voorgaande dagen. Vandaag spelen er dan ook maar vier bands, maar dat is ook wel lekker hoor want zo’n lang weekend hakt er lekker in. Omdat we het vandaag wat rustiger aan hebben gedaan hebben we My Propane, hebben we de eerste band van vandaag echter moeten missen en zo komen we halverwege de set van Backfire aan bij het Aardschokpodium. De band weet het aanwezige publiek in ieder geval behoorlijk wakker te schudden met hun felle hardcore, maar mede door de lange verhalen van de zanger Patrick Coenen wordt het tempo behoorlijk uit de show gehaald. Al met al een gemiste kans voor de heren van Backfire.

 

 

Tussen de show van Backfire en Satan besluiten we nog even een stukje over het enorme terrein te lopen, want elk jaar is het weer een verassing wat je allemaal tegenkomt. Zo is er de mooi aangeklede reggaeweide, wordt de undercovertent meerdere keren bijna afgebroken en nieuw dit jaar zijn The Bayou en De Dansvloer. Beide weides zijn volledig in stijl van het thema neergezet, en waarmee de teller van het aantal podia op de Zwarte Cross staat nu maar liefst op 24 staat. Op welk stuk van het terrein je ook stond, er was overal wat leuks te zien of te beleven en bij de eettentjes, cocktailbarretjes en de merchandise stands was er meer dan genoeg keuze. Wij hebben dit jaar echter niet zoveel onze vleugels uitgeslagen als van te voren gepland, maar het valt dan ook niet mee om een planning te maken want er is eindelijk teveel te doen op het festival om alles te zien in drie dagen. Zo hebben we zelfs de sprong over het hoofdpodium gemist.

 

 

Zo komen we vlak voor aanvang van de show van de legendarische NWOBHM (New wave of British heavy metal) band Satan weer terug bij de metalweide. Gisteren was het nog Hell die op de metalweide te zien was, vandaag was het Satan in hoogsteigen persoon. Het was overigens geweldig geweest als beide bands op dezelfde dag te zien waren geweest, maar dit mocht helaas niet zo zijn. De band, die vooral bekend was in de jaren tachtig met albums als ‘Court in the Act’ en ‘Out of Reach’ is de formatie van grote invloed geweest op het heavy metal landschap van die tijd. Het album ´Court in the Act´ uit 1983 werd vandaag dan ook in zijn geheel gespeeld. Zo krijgen we prima versies te horen van nummers als “No Turning Back”, “Break Free” en “Hunt You Down” te horen. Tussen al het hardcore geweld van vandaag was de heavy metal, voorzien van krachtige vocalen van frontman Brian Ross van Satan een welkome afwisseling.

 

 

Het is aan de oudgedienden van Suicidal Tendencies om het programma op het Aardschokpodium af te sluiten. Als de band van start gaat met de klassieker “You Can't Bring Me Down” is de toon meteen gezet. Suicidal Tendencies is hier vandaag gekomen om het publiek een uur lang te vermaken met aanstekelijke crossover metal. Mike Muir en consorten trakteren ons op klassiekers zoals “Institutionalized”, “War Inside My Head”, “Trip At The Brain” en “Possessed To Skate”. Wat verder opvalt is dat frontman Muir het vaak even wat rustiger aandoet en waarbij de zeer strakke ritmesectie het dan even overneemt. Bandleider Mike Muir weet dan ook iedere keer weer een stel zeer goede muzikanten om zich heen te verzamelen. Zo is drummer Eric Moore is een ware kunstenaar met zijn drumstokken en serveert hij ons op een geweldige drumsolo. Verder bruist ook de rest van de band van de energie en de hyper actieve zanger weet het publiek goed te entertainen. Alle nummers worden dan ook luidkeels meegezongen door het massaal aanwezige publiek. De set van vandaag bestond verder voornamelijk uit de grootste hits van de band, zo kregen we tevens de songs “How Will I Laugh Tomorrow“ en “Send Me Your Money” voorgeschoteld. Echt tijd om te rusten is er eigenlijk niet, want de band heeft slechts een beperkte speeltijd van zo’n 75 minuten. Muir staat dan ook geen seconde stil en weet ook een deel van het publiek aan het bewegen te krijgen en Suicidal Tendencies weet dan ook wel hoe een feestje gebouwd moet worden. Het is dan ook tijdens het afsluitende “Pledge Your Allegiance” dat het publiek wordt uitgenodigd om het podium in te nemen waarna een gezellige chaos ontstaat.

 

 

Na een lang weekend gaat het festival zijn laatste avond in, waarbij zoals gebruikelijk Jovink afsluit op het hoofdpodium. Maar omdat we de band voorgaande jaren al aan het werk zagen besluiten we om dit jaar eens wat vroeger naar huis te gaan om zo de drukte voor te blijven, want het grote veld voor het hoofdpodium staat bij aanvang van de lokale helden / organisatoren van het festival bomvol met uitgelaten fans. Dit is een ode aan meer dan vijftien jaar zwarte cross, het harde werk van de oprichters en het respect dat het festival over het hele land verdient. Helaas is dit mooie feest voor ons echter alweer afgelopen, maar terugkijken op een mooi weekend kan je niet treurig blijven: op naar volgend jaar!

 

Conclusie:

 

Na opnieuw een fantastisch weekend kan ik nog de volgende feitjes meegeven. Het festival was opnieuw uitverkocht met een nieuw record van 156.218 mensen zonder dat het ergens maar ook echt druk werd. Het weer was het hele weekend prima te doen, zonder eigenlijk ook maar enige vorm van regen. Vrijdag, zaterdag en zondag was het gewoon perfect festival weer.

 

Ook dit jaar was een groot onderdeel van dit festival natuurlijk de motorcross, naast het grote aanbod van muziek, stunts en kermis. Verder zijn over het hele terrein weer borden met lachwekkende spreuken en woordgrappen opgehangen. De toiletruimte staat daardoor ook wel bekend als de “persruimte”. Dan was er ook nog de stunt arena, waar waaghalzen op hun fietsen en motoren allerlei halsbrekende toeren uithaalden. Echter voor vele was de cross toch wel het hoogtepunt van het weekend. Je hebt de serieuze races met zware motoren, maar ook races met brommers, oldtimers en de “Specialklasse” waarbij de meest bizarre voertuigen voorbijkwamen. Zeg maar carnavals optocht maar dan uitgevoerd om te racen over een crossbaan. Ook de Roma klasse was er weer een om nooit te vergeten, waarbij men met zelfgebouwde caravans over de baan scheurt. Nieuw dit jaar waren volgens mij de Maritime klasse en de Muzikanten klasses. Maar ook in de nieuwe klasse 85 cc grote wielen was het een waar spektakel van de bovenste plank.

 

 

Zestien jaar Zwarte Cross werd gevierd met een nog grootser spektakel dan de voorgaande jaren, ‘Het leven is een groot feest’ werd dan ook wel weer waargemaakt dit weekend! Het leukste, vreemdste en grootste festival van de Benelux vindt volgend jaar 26, 27 en 28 juli plaats. De campingbezoekers zijn al een dag eerder welkom op 25 juli, zorg dat je die datum dus in je agenda zet. Volgend jaar zijn wij er gewoon weer bij. Dit is zoiets dat je gewoon in ieder geval 1 keer gedaan moet hebben. Maar ik weet dat als je een keer geweest bent, dat je terugkomt. (Eugene Straver, Talitha Martijn)

 

Voor meer bandfoto's zie het fotogedeelte van deze website!!!