Photos by : © '12 E. Straver
for Metal-Experience.com

NOTE: Unauthorized use of these photos is prohibited. We hope
you have a good lawyer if you disregard this warning.

01/08/2012 - 04/08/2012, Wacken Open Air 2012, Part 23 – Wacken – Germany

Zaterdag 04/08

We worden de tweede festivaldag al vroeg wakker door de regenbuien, die al de halve nacht hebben aangehouden. Het campingterrein is dan ook inmiddels omgetoverd tot een grote modderpoel en is voor normale auto’s onbegaanbaar. We vragen ons dan ook af of we hier zondagmorgen wel uit vandaan komen. Nadat we hebben ontbeten glibberen we richting het backstage terrein, waar we snel een plekje in de tent opzoeken om zo te schuilen voor de aan houdende regen. Dit stond niet in onze planning en dit is de eerste keer in de elf jaar dat ik naar Wacken ben geweest dat het zulk slecht weer was tijdens het festival.

 

De eerste band op het mainstage vandaag is het Nederlandse Delain, echter op het moment dat de band zou moeten beginnen is het nog onduidelijk of het festival nog wel door zal gaan. Het veld is nog dicht, en niemand schijnt maar enig idee te hebben wat er aan de hand is. Als vervolgens het festivalterrein zo’n 10 a 15 minuten later alsnog open gaat snellen we ons richting het Blackstage waar Delain hun optreden zojuist gestart is. Bij aanvang van de show regent het nog zachtjes, maar gelukkig wordt het gedurende het optreden wat droger waardoor er toch nog wat publiek op de band afkomt. De band trakteert ons een mix van oude en nieuwere songs zoals “Virtue and Vice“, “Get the Devil Out of Me”, “Electricity”, “Sever” en “Control the Storm”. Zangeres Charlotte Wessels ziet er sexy uit vandaag, ja het oog wil ook wat, en wat haar vocale prestaties betreft, deze waren prima in orde en Charlotte straalde dan ook van zelfvertrouwen en enthousiasme. Al met al wist Delain dan ook een overtuigend optreden neer te zetten waarbij het alleen wat jammer was van de regen en de enorme moddermassa, waardoor het veld er nogal treurig bijlag.

 

Na Delain besluiten we vervolgens nog een stukje van het Duitse Gamma Ray mee te pakken en zo schuifelen we door de modder richting het True metal stage. Het valt echter niet mee om ongeschonden door de modder te lopen, laarzen bieden hier de uikomst maar het blijft oppassen dat je niet uitglijd of dat er iemand naast je in de modderpoel springt. Als bandleider Kia Hansen enthousiast het publiek begroet kan de band bij het Duitse publiek al niet meer stuk. Zo wordt er afgetrapt met “Dethrone Tyranny”, gevolgd door “Heaven Can Wait” en “Fight”. Gamma Ray mag dan de doorstart zijn die Hansen startte na zijn vertrek bij Helloween, het zijn echter de Helloween songs die het publiek wil horen. Zo worden ze halverwege de set beloond met “Ride the Sky”. Echter omdat we de modder wel wat zat beginnen te worden besluiten we om richting het drogere backstage terrein te gaan, waarop we op een afstandje nog wel de Helloween klassieker “I Want Out” te horen krijgen.

 

Rond de klok van twee uur was het tijd voor Napalm Death op het Blackstage. Echter, omdat we de band dit jaar al meerdere malen gezien hadden was de keuze voor Paradise Lost snel gemaakt. De Engelsen mogen aantreden op de Party Stage hoewel ik me wel andere muziek kan indenken om een feestje mee op te leuken. Het is de eerste keer dat Paradise Lost op Wacken staat. Hier lijkt zanger Nick Holmes ook wel een beetje te balen aangezien hij het heeft over: ”We bestaan al heel lang maar dit is pas de eerste keer dat we hier staan”. De setlist beslaat songs van verschillende albums met de nadruk op later werk. Een aantal songs neigen naar Sisters Of Mercy en hadden wat mij betreft vervangen mogen worden door songs van albums als ‘Icon’ en ‘Draconian Times’. Laatstgenoemd album werd niet zo lang geleden nog uitgebracht als Anniversary edition met daaraan gekoppeld een aantal shows en dan is het wel erg karig wat er nu van dat album gespeeld wordt. Paradise Lost is dan ook een band die je live goed vindt of waar je helemaal niets mee hebt. Het kan dan ook twee kanten op met de band qua live prestaties en vandaag is weer zo’n dag waarbij het weer de verkeerde kant op gaat. Op de Black Stage is Napalm Death bezig en daar staat het veld op zijn kop. Wat een contrast! Nick Holmes doet verwoede pogingen om vanaf het podium een dialoog met Barney aan te gaan die mislukken. Dit is eigenlijk het enige lichtpuntje van dit optreden. De band doet zijn ding. Ik verwacht ook niet dat ze hier veel nieuwe fans mee hebben gewonnen: een gemiste kans.

De man die ook wel genoemd wordt als Blackmore cloon heeft in Duitsland toch aardig wat mensen bereikt en zodoende staat hij op het grote True metal stage en zijn er aardig wat mensen op de band afgekomen. Axel Rudi Pell komt echter bij lange na niet in de buurt van de heer Blackmore daar er in de gehele set geen enkele solo is te ontdekken waarvan je zoiets hebt van: Wow! Meer opvallend is de toetsenist die zijn standaard behoorlijk wat keren op zijn zijkant zet en ondertussen verder speelt. Zanger Johnny Gioeli zong prima maar de standaard dertien in een dozijn hardrock nummers waren niet meer dan een vermakelijk uurtje muziek waarin juist de andere muzikanten meer muzikaal vakmanschap tonen dan de meester zelf. Wellicht had dit optreden beter tot zijn recht gekomen in een kleinere setting. Vanwege het slechte weer en het veld dat inmiddels vrijwel onbegaanbaar is, besluiten we om tegen het einde van Axel Rudi Pell’s show de wat drogere backstage ruimte op te zoeken. Het optreden van Six Feet Under hebben we dan ook helaas moeten missen.

 

Tegen de klok van half zes is het de beurt aan Testament om het True metal stage op zijn grondvesten te laten schudden. Chief Chuck Billy en kompanen laten horen dat ze nog lang niet uitgespeeld zijn. Op het nieuwe album ‘Dark Roots Of Earth’ van Testament speelt Gene Hoghlan mee en hij is ook tijdens de tour van de partij daar hij andere verplichtingen met zijn andere band als voorprogramma niet kan vervullen door een cancelling van een tour met Lamb Of God. Voor ons een geluk bij een ongeluk natuurlijk want Gene blijft één van de meest indrukwekkende metaldrummers. De setlist bestaat uit een aantal gouwe ouwe thrash klassiekers zoals “The Preacher”, “Into The Pit”, “Over The Wall” en “Practice What You Preach”. Daarnaast horen we songs van het nieuwe album. De band speelt gedreven en in dat opzicht maakt het niet zo veel uit wat ze spelen want het klinkt allemaal als een klok. Het enige minpuntje is de balans dus Petersen en Skolnick in volume waardoor niet elke solo even mooi over het veld heen zweeft. Er wordt ook nog aandacht besteed aan het feit dat Randy Blythe nog vastzit. Twee doeken met de woorden ‘Free’ en ‘Randy’ worden over de versterkers heen gedrapeerd waarmee de band een statement maakt tegen het vastzitten van de Lamb of God frontman (inmiddels is hij weer een vrij man). Een erg hard en retestrak optreden van een band die nog maar eens laat horen hoe thrash hoort te klinken.

 

Na de thrash van Testament was het de beurt aan Dani Filth met zijn band Cradle Of Filth om het publiek een uur lang te vermaken. Nu had ik de band in het verleden al vaker aan het werk gezien, en dat dit niet altijd even goed uitpakte weerhoud me toch niet om me vandaag naar het blackstage te begeven. Zo gaat de band van start met “Humana Inspired to Nightmare” en “Heaven Torn Asunder” en moet ik toegeven dat frontman Dani vandaag goed bij stem is. Dani maakt zelf grappen dat hij tot as zal vergaan omdat de band vandaag in het daglicht staat te spelen, maar dat maakt het optreden er niet minder om. Natuurlijk ontbreken de bekendere songs niet in de set, en zo krijgen we onder meer de nummers “Nymphetamine”, “Her Ghost in the Fog”, “Cruelty Brought Thee Orchids” en het afsluitende “From the Cradle to Enslave” te horen. Al met al wist Cradle Of Filth vandaag te overtuigen, zo was de band prima in vorm en was de modderpoel voor het podium meer dan behoorlijk gevuld met publiek.

Na het optreden van de Engelsen is het echter wel duidelijk, de modder zou vandaag nooit meer opdrogen en ook worden we meerdere keren getergd door flinke regenbuien. Zo nu en dan verscheen de zon nog wel, maar echt droog zou het niet meer worden. Zo besluiten we dan ook als de Vikingen van Amon Amarth klaar staan om het publiek plat te walsen een droog onderkomen op te zoeken want de avond had met bands als Scorpions, Machine Head en Ministry nog genoeg te bieden.

 

De Scorpions waren vandaag, net als in 2006 de terechte headliner van Wacken en het veld staat bij aanvang van het optreden dan ook bomvol. Echter de band laat zoals echte rocksterren betaamt behoorlijk lang op zich wachten. De Duitsers gaan zo’n vijftien minuten te laat van start met de nummers “Sting in the Tail”, “Make It Real” en “Is There Anybody There?”. Wat we voorgeschoteld krijgen is een grootse show, voorzien van een zeer fraai podium, waarbij de drummer met zijn complete drumkit zo’n tien meter de lucht ingaat en op de achtergrond worden op grote beeldschermen livebeelden van de show getoond welke worden afgewisseld met oude videoclips. Het geluid is vanavond redelijk te noemen en vooral zanger Klaus Meine is goed bij stem. Na een uitstekende uitvoering van “The Zoo” gaat de band verder met onder meer nummers als “Loving You Sunday Morning”, “Raised on Rock” en “Tease Me Please Me”. Het publiek vindt het natuurlijk geweldig en ondanks de modder, de aanhoudende regen en het onweer dat gedurende de show losbarst blijven toch veel bezoekers kijken en worden de veel van de songs woord voor woord luidkeels meegezongen. Tijdens de wat langdurige drumsolo van de heer Kottak zakt de aandacht van het publiek echter wat in, want wie zit er tijdens een festivalshow nu nog op een drumsolo te wachten? De set bestond verder onder meer uit nummers als “Hit Between the Eyes”, “Blackout” en “Six String Sting”. Na de klassieker “Big City Nights” zit het reguliere deel van de set erop waarna de band nog eenmaal terugkomt voor een drietal toegiften. Zo krijgen we achtereenvolgens de nummers “Coming Home“, waarbij een aantal schaars geklede dames een ijzer standbeeld van de Scorpions in de bekende piramide houding met slijptollen te lijf gaan. Gevolgd door de ultieme Scorpions hits “Still Loving You” en “Rock You Like a Hurricane”, dit tot groot genoegen van het publiek. De Scorpions schreven vanavond opnieuw geschiedenis met een uitstekende performance en een uitbundige show voorzien van vele klassiekers uit hun bijna veertig jarige carrière, waarbij de band voor één van de laatste keren op een groot festival te zien was. Wat mij betreft had de band nog wel wat langer mogen spelen, want ik miste nogal wat klassiekers in de set zoals “Love 'Em or Leave 'Em”, “He's a Woman - She's a Man” en “Bad Boys Running Wild” en had ik voor toch ook net als in 2006 wel enkele gast muzikanten verwacht.

 

Na hun vernietigende show in 2009 staan de heren van Machine Head onder leiding van Rob Flynn voor de tweede maal op het grote podium van Wacken. Niet voor niets dat ruim voor aanvang van de show het veld helemaal vol staat met metalheads. De band trapt af met de opener van het meest recente album ‘Unto the Locust’ in de vorm van “I Am Hell (Sonata in C#)”, gevolgd door de klassieker “Old”. Het publiek reageert meteen enthousiast als de band begint en voor het podium ontstaat een ware veldslag. De band speelt strak en wat betreft het gitaarwerk zit het ook allemaal wel goed, de dubbele partijen van Flyn en Demmel zijn een genot om naar te luisteren. Machine Head heeft er dan ook duidelijk zin in bij het zien van het uitzinnige publiek. De setlist die de band ons vandaag voorschotelt bestaat verder uit nummers als “Imperium“ en “A Thousand Lies”, die volgens frontman Flyn nog nooit eerder live werden gespeeld op Europese grond. Verder zijn het nummers als “Locust”, “Aesthetics of Hate” en “Darkness Within” die de band ons voorzet. Als Flyn vervolgens halverwege de set meedeelt dat Lamb of God’s Randy Blythe op borgtocht is vrijgelaten uit de gevangenis in Tsjechië gaat er een oorverdovend geschreeuw over de festivalweide. Inmiddels heeft de band zoveel albums op haar naam staan dat het bijna onmogelijk wordt om alle krakers in een set van slechts vijfenzeventig minuten te spelen. Gelukkig maakt de band wel de fout van het afgelopen Fortarock festival goed, waar de band het complete debuutalbum ‘Burn My Eyes’ links liet liggen. Dit zijn toch echt de songs die het publiek wil horen en zo wordt het optreden knallend afgesloten met “Davidian”. Machine Head wist hier vandaag te overtuigen, het enthousiasme straalde er vanaf en frontman Rob Flynn leek goed gemutst en waagde zich iedere twee nummers aan een praatje met het publiek. Al met al weet Machine Head te overtuigen en toont de band zich headliner waardig.

 

Wie eerder op Wacken is geweest weet dat de bands vaak tot laat in de nacht spelen, en dan maakt het niet uit of het de laatste avond is van het festival of niet. Zo is het Ministry die rond de klok van kwart voor 1 nog het podium betreden. Het bikkelharde optreden van de band hier op Wacken van 2006 staat nog in mij geheugen gegrift, dus ondanks de kou, de regen en de modder ben ik nog op het veld te vinden als Minsistry aftrapt met “Ghouldiggers”, waarbij de song ondersteund wordt door een enorme lichtshow en bijbehorende videobeelden. Dat het publiek nog lang niet moe is blijkt wel, want het veld staat nog goed vol met fans die de aanhoudende regen de hele dag hebben getrotseerd. De band gaat na de opener verder met onder meer nummers als “No W”, “Rio Grande Blood”, “LiesLiesLies” en “Life Is Good”. Het zijn echter de klassiekers waar het publiek opzit te wachten zoals “N.W.O.”, “Just One Fix” en het afsluitende “Thieves”. Na een klein uurtje zit het (te korte) optreden van Ministry er alweer op en besluiten we moe onze tenten op te zoeken. We hebben immers nog een lange terugweg voor de boeg. We missen hierdoor nog wel de surprise act Edguy, die al enkele dagen voor het festival was uitgelekt en het bedankwoord waarin hulpverleners, vrijwilligers en bezoekers worden bedankt door de Wacken organisatie.

 

Door de enorme modder partijen hebben we de laatste dag eigenlijk alleen de bands op beide hoofdpodiums gezien. Het was bijna niet te doen om lange afstanden af te leggen richting de wetstage, de metalmarkt en het party stage. Zo hebben we op deze laatste dag bands als Sick Of It All, Dark Funeral, Watain, Dio’s Disciples, Nasum en Moonspell helaas over moeten slaan. Door de modder, bagger, blubber, plassen water en drek tot aan je enkels was het bij elke stap uitkijken waar je ging staan om zo niet weg te glijden. 'Rain or Shine' is dan wel de slogan van het festival, maar dit keer kan dat wel heel erg letterlijk genomen worden. Zo ging het van hoge temperaturen op de eerste dag al snel naar flinke regenbuien, die het complete terrein binnen de kortste keren tot een groot modderbad transformeerde. Twee dagen was het weer zeer wisselvallig met enkele wolkbreuken als toppunt. Natuurlijk is het de muziek die telt tijdens een festival, maar het slechte weer was toch wel een behoorlijke domper. Het feest was er echter niet minder om, al hebben we gewoon minder bands gezien dan gebruikelijk.

 

Afsluiting:

Hoogtepunten dit jaar voor ons waren onder meer de optredens van Saxon, Volbeat, Dimmu Borgir, Overkill, Sacred Reich, Testament, Scorpions, Machine Head en In Flames. Net als voorgaande edities is tijdens het hele festival een overkill aan bands en valt het niet mee om alle bands te zien met een vooraf gepland lijstje. Mede door de grote drukte is het bijna onmogelijk om nog ergens op tijd aanwezig te zijn, zeker niet als je dan ook nog eens het slechte weer en de modder meerekent. Iedereen zal dan ook wel keuzes hebben moeten maken en ook bands hebben moeten overslaan om alles een beetje bij te kunnen houden. Na drie dagen weinig zon, heel veel regen, belachelijk veel modder en veel te veel bands waren we weer totaal afgemat maar eenmaal thuis is dit snel vergeten.

Gezien de enorme blubber was het nog wel de vraag of we wel van het camping terrein af zouden komen, er was de volgende ochtend echter een extra uitgang gemaakt waardoor we eigenlijk zonder problemen het terrein af konden rijden en reden we binnen de kortste keren richting huis. Gelukkig voor de rest van de camping werd er op de laatste dag al meerdere keren omgeroepen dat er maar liefst 17 tractors op de camping aanwezig zouden zijn op de zondag om de aanwezig auto's uit de modder te trekken.

 

Wat betreft de volgende editie, de speciale X-mas tickets zijn opnieuw in record tijd uitverkocht en zijn inmiddels Anthrax, Nightwish, Doro, Deep Purple, Amorphis, Rage + Ochestra en Sabaton alvast aangekondigd. Dan sluiten we nu af met de woorden, 'Rain or Shine, and see you at Wacken 2013!

Voor meer bandfoto's zie het fotogedeelte van deze website!

 
Donderdag 02/08/2012
Vrijdag 03/08/2012