Photos by : © '12 E. Straver
for Metal-Experience.com

NOTE: Unauthorized use of these photos is prohibited. We hope
you have a good lawyer if you disregard this warning.

01/08/2012 - 04/08/2012, Wacken Open Air 2012, Part 23 – Wacken – Germany

Vrijdag 03/08

 

De tweede festivaldag besluiten we om het rustig aan te doen en omdat we net buiten het festival terrein op de tweede backstagecamping ergens achteraan staan gaan we eerst maar eens uitgebreid te gaan ontbijten. Gelukkig was dit niet zo moeilijk, want op zo’n tien minuten lopen vonden we een klein restaurant waar dit voor nog geen tien Euro kon. Helaas missen we hierdoor wel opener Endstille.

 

Zo zijn het de heren van Sacred Reich die we als eerste aan het werk zien op het True metal stage. De eigenzinnige band heeft al zestien jaar geen nieuw album gemaakt, maar sinds de doorstart in 2007 is de band weer regelmatig in Europa te zien. De band was enkele jaren geleden al een te zien in Wacken, maar dit jaar heeft de organisatie de band toch opnieuw geprogrammeerd. Zo trapt de band in een vroege middag af met een oudje in de vorm van “Death Squad”, gevolgd door gouwe ouwe “Love...Hate” en “One Nation”. De band is zichtbaar goed gehumeurd en erg blij met de overweldigende reacties van het publiek. Zanger Phil Rind is duidelijk in goede vorm en ook lekker bij stem. Er wordt in vol tempo verder gespeeld en natuurlijk komen er flink wat krakers voorbij zoals “I Don't Know”, “Ignorance”, “The American Way” en “Who's to Blame”. Het publiek gaat helemaal uit zijn dak, de moshpit voor het podium is dan ook redelijk van formaat en het publiek schreeuwt de teksten van de band stuk voor stuk mee. De heren op het podium kunnen het niet geloven en genieten er zichtbaar van. Als vervolgens het Black Sabbath nummer “War Pigs” wordt aangekondigd door zanger Phil Rind gaat het publiek massaal uit zijn dak. Dit is voor mij, en vele andere fans van de band het beste concert van het hele festival! Bijna niks kan dit nog toppen. Echter de band is nog niet klaar, want zonder de ultieme klassieker “Surf Nicaragua” is de show van vandaag niet compleet. Binnen enkele seconden weet de band ons omver te blazen met Sacred Reich’s bekende song waarop het publiek nog eenmaal uit zijn dak gaat. De show die de band hier vandaag wist neer te zetten was een zeer memorabele. Ik heb werkelijk genoten en ik vraag me dan ook af of er nog een band is die deze show vandaag wat mij betreft kan overtreffen.

 

 

Direct na het optreden van Sacred Reich begeven we ons snel naar het Blackstage waar Sanctuary alweer bijna klaar staat om hun show af te trappen. Nevermore mag dan helaas ter ziele zijn gegaan, en wat doe je dan? Je blaast je oude band Sanctuary weer nieuw leven in. Voor een aantal ‘oudere’ metalheads is dit een heerlijk nostalgisch moment. Naast het geniale “Future Tense” wordt ook de cover “White Rabbit” van Jefferson Airplane gespeeld (is dit echt muziek van een groep die uiteindelijk transformeerde in het popgroepje Starship??) Er wordt ook een nieuwe song gespeeld “I Am Low”. Een song die klinkt alsof de tijd voor de band niet heeft stilgestaan en men verdergaat waar men gebleven was op het moment dat de band ermee stopte. Dane zingt hier ook in iets lagere regionen net als tijdens andere songs. De hoogte zit er begrijpelijkerwijs niet meer in, zoals dat in de begintijd van Sanctuary het geval was. Het optreden op Wacken met Nevermore is hij nog niet vergeten en voordat de laatste song wordt aangekondigd heeft hij het over dat ze vorige keer toen ze ‘Born’ speelden de mensen over hekken doken en dat wil ik nu weer zien. Met ‘Battle Angels’ had dat dan moeten gebeuren. Dat gebeurt echter niet. Wat ook wel weer begrijpelijk is daar de muziek van Sanctuary minder uitnodigt tot dat soort activiteiten. Benieuwd hoe het nieuwe album gaat klinken.

 

 

Na het optreden van Sanctuary besluiten we de rest van het festival eens te verkennen, maar door de drukte belanden we al weer snel in de buurt van het True metal stage waar Kamelot hun show inmiddels is begonnen. De band treedt vandaag voor het eerst op met nieuwkomer Tommy Karevik voor een groot publiek. Tommy is de vervanger van de in 2010 opgestapte zanger Roy Kahn. Al was het even wennen voor Tommy op het grote podium voor een enorme mensenmassa, de zanger wist zich vandaag goed staande te houden. Zo klonk opener “Rule The World” alsof Kahn nog stond te zingen. Wat betreft de setlist van vandaag, deze bestond uit zowel enkele nieuwere songs zoals “Ghost Opera”, “The Human Stain” en “The Great Pandemonium” welke werd aangevuld met enkele klassiekers zoals “Center of the Universe”en “Karma”. Verder worden we nog verrast met een nieuw nummer afkomstig van het aanstaande ‘Silverthorn’ album in de vorm van “Sacrimony (Angel of Afterlife)“. De band toonde vandaag hun grootste klasse, waarbij vooral zanger Tommy een prima indruk maakte. Halverwege de set van Kamelot barst er echter een noodweer los waardoor een groot aantal mensen een veilig heenkomen zocht en het publiek in een keer gehalveerd werd. Als de band het afsluitende ”March of Mephisto” inzet is het veld inmiddels omgetoverd tot een grote modderpoel. Al met al wist Kamelot te overtuigen, zanger tommy lijkt dan ook een positieve invloed op de band te hebben waardoor de toekomst van de band er rooskleurig uitziet.

 

 

Niet veel na de laatste noten van Kamelot begeven we ons opnieuw richting het Blackstage waar Overkill ons zal trakteren op een portie heerlijk old school metal. Het is echter glibberen door de modder, het veld zal na de laatste regenbuien het hele weekend dan ook niet meer normaal begaanbaar zijn. De band onder aanvoering van zanger Bobby Blitz blijkt ondanks de regen geen enkele moeite te hebben om de aandacht van het publiek te trekken. Zo gaan klassiekers als “Elimination”, “Hello From the Gutter“, “In Union We Stand” en “Rotten to the Core“ natuurlijk altijd wel in. De set werd verder aangevuld met de nodige nieuwe songs zoals “Bring Me the Night”, “Ironbound” en “Old School”, een song die het live altijd zeer goed doet. De vangploeg draait inmiddels overuren, en zij doen ook dit jaar weer wonderbaarlijk goed werk. Bobby, die nog steeds over een dijk van een stem beschikt en consorten hebben duidelijk zin in en weten een vette show neer te zetten waarbij zowel de band als ook het publiek zichtbaar geniet want ondanks de modder ontstaat er toch meerdere keren een grote moshpit voor het podium. Na een klein uur moeten we er echter helaas. Aan geloven, want na de ultieme klassieker “Fuck You” is het optreden van Overkill toch echt alweer afgelopen.

 

 

Net voordat Opeth aan hun optreden begint barst er opnieuw een behoorlijke stortbui los, waardoor een deel van het publiek tevergeefs een droog onderkomen probeert te zoeken. Omdat de meeste metalfans echter niet bang zijn voor een buitje meer of minder blijft valt de schade voor Opeth mee. Het publiek laat dan ook de regen gelaten over zich heen komen als Opeth hun optreden aftrapt. De band die voor veel gefrons zorgde met hun laatste album door vooral progressief uit de hoek te komen en de grunts te laten voor wat ze zijn opent met drie nieuwe songs van ‘Heritage’ Opeth’s laatste album. Vervolgens wordt er gevraagd of we ook oude songs willen horen. Dit wordt met een luid gejuich ontvangen waarop we een opgestoken middelvinger van Mikael krijgen. Gelukkig krijgen we wel ook oude songs te horen en wordt er ook weer gegrunt. Juist die afwisseling tussen cleane vocals en grunts maakt Opeths muziek zo apart en dat ik dat niet als enige vind blijkt wel uit de reacties die de band terugkrijgt tijdens deze songs. Mikaels humor is een ander vast onderdeel van de show en één van zijn droge opmerkingen is: We’re close to The Scorpions. So we will play Wind Of Change but without instrument and only whistling for 25 minutes. Dit keer krijgen we een lesje over de band Autopsy. They played good death metal. They look like farmers but they play very well. Een geslaagd optreden waar zowel voor de nieuwe (Heritagefan) als de oudere fan iets van de gading in te vinden is.

 

 

Scandinavië heeft al heel wat grote metalbands voortgebracht. Een band die bij ons minder hoog aangeschreven staat maar het in Duitsland erg goed doet is Hammerfall. Het is wel deze band geweest die in een tijd dat gewone heavy metal ‘not done’ was volgens vele Nederlandse magazines ervoor zorgde dat er weer hernieuwde interesse kwam in deze stijl muziek. Met het album ‘Glory To The Brave’ scoorden ze in heel Europa en dus ook in Nederland hoge ogen en zetten een door de schrijvende pers ‘ten dode opgeschreven’ muziekstijl opnieuw op de kaart. Alleen al om die reden verdient deze band het om hier na vijftien jaar te staan. Een groots opgezette show met pyro’s en vlammen en vooral heel veel traditionele heavy metal zorgen voor een ouderwetse metalvibe op het terrein. De show zal later op de Duitse tv uitgezonden worden en is voorlopig het laatste wat er live van Hammerfall te zien zal zijn aangezien ze een pauze in gaan lassen van onbepaalde tijd.

 

De show die voor een ieder die openstaat voor experimenten gezien wordt als indrukwekkendste show op Wacken 2012 is waarschijnlijk die van Dimmu Borgir. Black metal met het volledig symfonie Czech National Symphonic Orchestra inclusief koor is iets wat je niet iedere dag hoort. Tijdens dit optreden is goed te horen hoeveel raakvlakken metal en klassiek eigenlijk hebben gezien het naadloos in elkaar vloeien van twee genres zoals al meteen opgemerkt kan worden tijdens de eerste songs in de vorm van “Xibir” en “Born Treacherous”. Het orkest heeft er ook plezier in gezien bijvoorbeeld de trombonist die het ‘devil horns’ gebaar maakt, De balans tussen orkest en band is goed in die zin dat het klinkt als black metal met een klassieke inslag. Daar zal niet iedere blackmetalfan blij mee zijn omdat de bandsound ook vaak ondergeschikt is aan het orkest in volume. Shagrath is zelfs te betrappen op een lach op zijn gezicht. Wat wil je als je dit toch maar voor elkaar krijgt met deze extreme muziekstijl! De tijden dat deze band in de hoek kon worden gezet als een blackmetalbandje zijn al lang voorbij. Black metal is big business in het geval van Dimmu Borgir. Bijzondere vermelding verdienen verder de prachtige intermezzo’s die alleen door het orkest worden gebracht tussen de songs door. Wat mij betreft mogen ze dit over een aantal jaar nog eens doen: Wat een combi!

 

 

In Flames op Wacken is altijd net iets specialer dan een optreden van de band ergens anders. Net iets meer lichtshow,vuurwerk en projecties en dus ook deze keer. Er wordt geopend met het naargeestige “Jester’s Door” een tekst waar je vraagtekens bij kunt zetten m.b.t. of de band nog wel zal bestaan na hun laatste album. Gelukkig is dat nog niet aan de orde. De band heeft er zichtbaar zin in en dat is te horen en te zien. Anders vraagt een aantal keren of de camera naar het publiek gericht kan worden en of het publiek wil springen tijdens bepaalde songs waarbij “Only For The Weak” uiteraard het springhoogtepunt is. Het springen gaat alleen wat lastiger aangezien we vastgezogen in de modder staan. Ondanks de modder moet ik eigenlijk zeggen want het publiek springt gewoon op en neer. De pyro show is indrukwekkend en prachtig getimed op de accenten in de muziek. De setlist is een vertrouwde setlist waarin alleen de ballads weggelaten zijn en we zowaar “Reroute To Remain” weer eens voorbij horen komen. Voordat we er erg in hebben is het al weer “Take This Life” tijd en dan weet je dat het al weer voorbij is. Een optreden dat voorbij is gevlogen en afgesloten wordt met “My Sweet Shadows”. Een terechte afsluiter van de dag.

 

 

Na de show van In Flames besluiten we het festival te laten voor wat het is, want er volgt nog één lange festivaldag. Hierdoor hebben we helaas de bands In Extremo en D:A:D, die respectievelijk nog om half een en twee uur speelden niet meer gezien. Mede door de stortbuien die het festival teisterden en waardoor het grootste deel van het festivalterrein veranderde in een grote modderpoel hebben we tevens de bands op het Wet stage, gelegen in de tent naast het Wackinger Village geheel links laten liggen. We hebben nog wel een poging ondernomen, maar om door de mensenmassa en de modder heen te komen was niet te doen of nam zo’n lange tijd in beslag waardoor het onmogelijk was om ergens op tijd aan te komen. De enkele keren dat we in de grote megatent waren was deze dan ook voor een groot deel leeg. Het waren vandaag dan ook vooral de bands op het True metal stage en het Blackstage die we gevolgd hebben, en mede door de overlap van een aantal bands hebben we tevens de bands op het Party stage als Oomph!, Coroner en Leaves´ Eyes helaas moeten missen.

 

 

Voor meer bandfoto's zie het fotogedeelte van deze website!

 
Donderdag 04/08/2012
Zaterdag 04/08/2012