Photos by : © '12 E. Straver
for Metal-Experience.com

NOTE: Unauthorized use of these photos is prohibited. We hope
you have a good lawyer if you disregard this warning.

01/08/2012 - 04/08/2012, Wacken Open Air 2012, Part 23 – Wacken – Germany

Begin augustus begeven we ons traditie getrouw naar het kleine plaatsje Wacken zo’n zeventig kilometer ten noorden van Hamburg om het grootste metalfestival van Europa weer te verslaan. Ruim 80.000 mensen kwamen begin augustus weer bijeen om te genieten van, waar metal nou allemaal om draait: live muziek. Er kan dan ook wel gesteld worden dat Wacken Open Air het metal-mekka is van Europa. De locatie was zoals altijd het gezellige dorpje Wacken, waar slechts enkele duizenden mensen wonen, maar waar gedurende een kleine week in de zomer zo’n 80.000 mensen bivakkeren in tentjes en campers. Ook dit jaar was het festival enkele maanden, zo niet een half jaar voor aanvang uitverkocht. Deze alweer drieëntwintigste editie van Wacken Open Air barst dan ook met zo’n 75.000 bezoekers net als voorgaande jaren compleet uit zijn voegen.

 

Woensdag 01/08

 

Zo lijkt het festival elk jaar steeds maar groter te worden, en reizen de mensen ook steeds eerder af richting Wacken. Dit jaar was het echte anders, want gedurende de weken voor het festival werd het Noorden van Duitsland geteisterd door enorme regenbuien. De week voor het festival stond het festival terrein dan ook voor een groot deel onder water. De organisatie van Wacken had daarom dan ook aangekondigd dat men niet eerder dan woensdag 1 augustus naar het festival af kon reizen, omdat het festival terrein en de camping nog leeggepompt moesten worden. Gelukkig werd het enkele dagen voordat het festival van start zou gaan wat droger, waardoor de schade aanvankelijk beperkt bleef en zo kon iedereen vanaf woensdag toch richting Wacken afreizen. 

 

Ook wij besluiten om woensdagochtend vroeg richting Wacken te rijden. Getergd door de vele files komen we daar, na een rit van ruim negen uur aan, waarna we ons na het afhalen van de passen snel naar de backstage camping begeven. Bij aankomst blijkt dat deze al compleet vol staat, en worden we naar een tweede terrein doorverwezen. Als snel blijkt dat we op zo’n 15 tot 20 minuten lopen van het backstage terrein verwijderd staan, maar dat mocht de pret niet drukken. Nadat we onze tenten hebben opgezet beginnen we aan een weekend vol muziek, en hebben we er weer erg veel zin in.

 

 

De woensdag avond gebruiken we om het terrein rondom het festival te verkennen. De opzet is dit jaar wat anders, zo is de Wetstage, die eerst op het hoofdveld zelf stond verplaatst naar het achterterrein. Dit podium was altijd al in een tent, maar de oude tent heeft dit jaar plaats gemaakt voor een megatent die twee podia herbergde (de W.E.T. stage en de Headbanger stage). Hier spelen al de hele dag bandjes uit verschillende landen die strijden in het kader van de Metal Battle. De Metal Battle is een bandwedstrijd waar zo’n 30 bands aan meedoen. Dit jaar was het de band Disquiet die Nederland vertegenwoordigde, en die  het maar net wist te redden vanwege files onderweg. Omdat we de komende dagen nog genoeg bands gaan zien besluiten we de bandjes links te laten liggen en de rest van het festival terrein te verkennen. Zo is er voor ieder wat wils op dit grote festival zoals het Medieval Village waar het prima toeven is. Hier worden middeleeuwse gevechten zoals boogschieten, zwaard vechten, bijlgooien, worstelwedstrijden en ludieke shows gehouden. Ook is hier een enorme markt opgezet waar naast het gebruikelijk voedsel als brood en vlees ook menig souvenir zoals drinkhoornen, bijlen en zwaarden gekocht kunnen worden. Verder vinden er diversen highland games, wapenschouwingen en Vikinggevechten plaats. Nieuw dit jaar is het Thrash Of The Titans veld, waar ’savonds een enorm spektakel wordt opgevoerd met veel vuur,  bommen en vuur spugende draken. Al met al was er dus genoeg voor wie geen zin had in muziek.

 

 

Donderdag 02/08

 

Donderdag morgen zijn we alweer vroeg uit onze tenten, waarna we na de nodige koffie en een goed ontbijt richting het backstage gedeelte trekken. Als we zo over het festival terrein lopen blijkt maar weer eens hoe groot het festival is, overal zijn camping plaatsen ingericht die compleet vol staan met tenten, campers en caravans. Omdat er nog niet veel te doen is aan het begin van de middag besluiten we richting de biergarten te gaan, waar Mambo Kurt het wachten wat dragelijker maakt. Natuurlijk was het bij de show van Mambo een groot feest en vloeide het bier rijkelijk! Rond de klok van vier uur beginnen de mensen wat ongeduldig te worden en staan er voor de poorten van het festivalterrein inmiddels behoorlijke rijen met fanatiekelingen. Als vervolgens de poorten open gaan is het binnen de kortste keren een drukte van belang voor de twee enorme podia en de merchandise stand. Zoals altijd is de Wacken merchandise enorm in trek, en zijn vele items al binnen de eerst uren uitverkocht.

 

Traditie getrouw is het de band van Wacken organisator Thomas Jensen, Skyline die het festival officieel mag openen. Vandaag treed de band net als voorgaande jaren aan met enkele special guests, maar voordat het zover is krijgen we eerst een aantal covers te verwerken zoals “Long Live Rock 'n' Roll” (Rainbow), “Doctor Doctor” (UFO) en “If You Want Blood (You've Got It)” (AC/DC), dit tot groot genoegen van het publiek. Skyline weet het publiek met deze serie klassiekers makkelijk op te warmen. Na de nummers “Warriors Of The World United“ (Manowar) en “Engel” (Rammstein) is het Doro Pesch die de nummers “We Are The Metalheads” en “Raise Your Fist” samen met de band ten gehore brengt. Doro is natuurlijk een graag geziene gast op het festival en het publiek gaat dan ook al vroeg op de dag behoorlijk uit zijn dak. Het optreden wordt vervolgens afgesloten door de Deep Purple cover “Hush”, waarna het optreden van Skyline er na drie kwartier alweer opzit. Al met al een leuk begin van het festival, maar met eigen werk en zonder de gastoptredens zou deze band het niet meer redden om het publiek te blijven boeien. Misschien wordt het dan ook wel eens tijd om de tradities te doorbreken en volgend jaar gewoon een andere band de kans te geven om op het hoofdpodium te openen. 

 

Sepultura doet het vandaag met de op olievaten rammende Les tambours du Bronx. In het verleden schreven de Fransen geschiedenis door hun ritmes op de Eiffeltoren te produceren. Vandaag doen ze dat als ondersteuning van Sepultura op Wacken. De show gaat van start als een groep van zo’n vijftien a twintig mannen met olievaten het podium betreden, waarop ze de eerste vijf minuten van de show ritmisch met houten stokken op de vaten staan in te hakken. Al met al een indrukwekkende begin van de show, en dan te bedenken dat Sepultura zelf nog niet eens meedeed. Als vervolgens de band het podium betreed gaat het gezelschap verder met “Refuse/Resist“ en “Sepulnation”. Door de toevoeging van de trommelaars worden de songs van een extra laag voorzien, waardoor deze een massief geheel vormen. Hierop gaat het optreden van Sepultura verder zonder de trommelaars, die echter later in de show nog wel een aantal keren terugkomen. Sepultura brengt naast het nodige nieuwe werk natuurlijk ook een aantal oude klassiekers als “Territory” en het afsluitende “Roots Bloody Roots”, maar tevens is er plaats in de set voor de The Prodigy cover “Firestarter”, dit tot groot genoegen van het publiek. De show van Sepultura van vandaag was zeker een bijzondere, waarbij de band zichtbaar stond te genieten. Het enige minpuntje was echter dat het geluid vooral als de band samen met Les tambours du Bronx speelde zo nu en dan een rommeltje was. Dat neemt echter niet weg dat Sepultura hier een prima optreden wist neer te zetten waarbij vooral de grote frontman Derrick Green zijn voorganger Max Cavalera compleet deed vergeten.

 

 

Na het geweld op het Blackstage besluiten we om U.D.O die alweer bijna klaarstaat op het True metal stage over te slaan en zo maken we ons op voor de anderhalf uur durende show van de heren van Saxon, die na afwezigheid van zo’n twee of drie jaar opnieuw Wacken aandoen. Rond de klok van kwart voor negen is het dan eindelijk zover en trappen de Britten af met “Heavy Metal Thunder”, gevolgd door “Hammer of the Gods” en “Power and the Glory”. Het grote veld voor de Blackstage staat inmiddels ramvol, dit tot groot genoegen van frontman Biff Byford die het publiek nog eens extra aanspoort. De toon is gezet, het veld staat vol en de heren hebben er zichtbaar weer veel zin in. De band stoomt door met voornamelijk klassiekers zoals “20,000 Ft”, “Dogs of War”, “Motorcycle Man” en “Crusader”, dit tot groot genoegen van het publiek dat massaal staat mee te brullen. De show is indrukwekkend, en het is dan ook een mooi aangezicht om de band in volle glorie te zien op het enorme podium. Ondanks dat de jaren al gaan tellen deed frontman Biff Byford wat er van hem verwacht werd. Zo is het enorme enthousiasme wat Biff uitstraalt een  voorbeeld voor de jongere generatie. Natuurlijk is er ook tijd ingelast voor een onvermijdelijke drumsolo, maar gelukkig gaat de band daarna verder met nummers als “Battalions of Steel”, “The Eagle Has Landed”, “Wheels of Steel” en “Denim and Leather”, waarop het reguliere deel van de set er alweer opzit. De band keert echter snel terug op het podium, om het publiek nog te vermaken met een aantal klassiekers in de vorm van “Strong Arm of the Law”, “747 (Strangers in the Night)” en het massaal meegezongen “Princess of the Night”. Ondanks dat Saxon hier iedere paar jaar te zien is blijft het een heerlijke band om naar te kijken en te luisteren, het spelplezier straalt gewoon van de band af als ze op het podium staan en ze gaan zoals vroeger nog steeds flink tekeer op het podium. Muzikaal zat het vandaag verder wel goed. Wat betreft de songkeuze, de band weet altijd wel enkele verrassingen in de set te verwerken, maar deze bestaat meestal voornamelijk uit klassiekers, en die horen we graag. Voor wie de show gemist heeft, waarschijnlijk zal de band over een jaar of twee wel weer te zien zijn op Wacken, en anders kunnen we nog altijd een van de vele live dvd’s opzetten die er inmiddels van de band zijn uitgebracht.

 

 

Het kan hard gaan met een band als Volbeat, in 2007 stond de band nog op het kleine party stage te spelen, twee jaar later was er al een plek op het hoofdpodium en inmiddels zijn ze een van de headliners van de eerste dag. Op het moment dat de band klaar staat om het podium te betreden staat het grote veld voor het True Metal stage compleet vol met metalfans. Niet voor niets natuurlijk want de show die Volbeat hier weggeeft is de enige festival show in Duitsland van de band. Tevens is de band vandaag voor het eerst live te zien in Europa met voormalig Mercyfull Fate gitarist Hank Shermann die de plaats van de opgestapte Thomas Bredahl heeft overgenomen. Na het intro, in de vorm van de Motörhead song “Born To Raise Hell” gaat de show van start en trapt de band af met “The Human Instrument”, dat meteen gevolgd wordt door “Guitar Gangsters & Cadillac Blood” en “Another Day, Another Way”. Het publiek gaat vanaf de eerste tonen uit zijn dak, en de songs die de band op het publiek afvuurt worden luidkeels meegezongen, zo ook het sublieme “Sad Man's Tongue“, dat zorgt voor een dansende menigte in plaats van een flinke moshpit. Inmiddels heeft de band een behoorlijke reeks album op zijn naam staan, en wat we vandaag voorgeschoteld krijgen is dan ook een bloemlezing uit het complete oeuvre van de band zoals “Mary Ann’s Place”, “Who They Are”, “Fallen” en “Radio Girl”. Tijdens “7 Shots“ zijn het Mille Petrozza van Kreator en de tweede  gitarist van Mercyful Fate die de een stukje meedoen. Dit doen ze ook nog eens tijdens “16 Dollars”. Het feest is echte nog niet compleet, en zo is het niemand minder dan Barney van Napalm Death die de deathmetal zangpartijen van “Evelyn” voor zijn rekening neemt. Verder krijgen we nog een kort stukje van een nieuwe song te horen, maar te weinig om daar goed over te oordelen. Na nog geen anderhalf uur verlaat de band vervolgens het podium, om niet veel later terug te komen voor een reeks toegiften. Zo krijgen we achtereenvolgens de songs “A Warrior's Call”, de Dusty Springfield cover ”I Only Want to Be with You”, het massaal meegezongen “Pool of Booze, Booze, Booza” en “Still Counting” te horen waarop de band nog wat dolt met diversen instrumentale stukjes zoals Slayer’s “Raining Blood”.  Na afloop van de show van Volbeat kunnen we concluderen dat de band binnen een aantal jaar enorm gegroeid is, en klaar is voor het grote publiek. Ik denk dan ook dat de band de aansluiting heeft gevonden bij de grotere metal bands en Volbeat binnen niet al te lange tijd festivals als Graspop kan headlinen.

 

 

Hierna keren we met de enorme massa die van het festival terrein probeert af te komen richting de backstagebar, waar we nog wat nadrinken en eigenlijk al weer snel onze tenten opzoeken want we hebben nog twee lange dagen voor de boeg.

 

Voor meer bandfoto's zie het fotogedeelte van deze website!

 
Vrijdag 03/08/2012
Zaterdag 04/08/2012