Photos by : © '12 E. Straver / T. Martijn
for Metal-Experience.com

NOTE: Unauthorized use of these photos is prohibited. We hope
you have a good lawyer if you disregard this warning.

Fortarock the Festival 2012 - Park Brakkenstein, Nijmegen – 02/06/2012

Al enkele weken voor aanvang van de vierde editie van het Nijmeegse Fortarock kan de organisatie het bordje “Uitverkocht” aan de deur hangen. Mede door de sterke line-up met klinkende namen als Machine Head, Lamb of God, Meshuggah en de helft van de Big Four in de vorm van Anthrax en Slayer heeft de organisatie de stijgende lijn van de drie voorgaande edities vast weten te houden. Het is dan ook wel duidelijk dat het festival zich definitief op de metalkaart heeft gezet. Tevens heeft de organisatie enkele bands weten te strikken die deze zomer niet op alle andere festivals te zien zijn zoals The Devin Townsend Project, Sólstafir en Steel Panther. Het is dan ook niet zo verwonderlijk dat Park Brakkenstein al vroeg in de middag volstroomt met metalheads uit het hele land en dat er veel pers aanwezig is uit binnen- en buitenland. Net als de voorgaande jaren heerst er vandaag opnieuw een gemoedelijke en ontspannen sfeer, die voor de hele dag de toon zet. Dit wordt niet alleen waargenomen door de bezoekers, maar ook door de artiesten die tijdens de show hun beste beentje voor zetten. Net als vorig jaar is het terrein ten opzichte van de vorige editie behoorlijk uitgebreid, de hekken zijn verder naar buiten geplaatst waardoor het terrein plaats bied aan ruim 7500 metalfans. De bomen in het midden van het terrein zorgen voor een natuurlijke scheiding tussen het buiten podium (Monster Energy Stage) en het tent podium (Jägermeister Stage). Alles loopt gesmeerd en is tot in de puntjes verzorgd, Fortarock levert dan ook opnieuw een prachtig visitekaartje af waarbij het festival een ontspannen sfeer uitstraalt.

 

 

Het is aan de Franse death metal band Benighted om het festival af te trappen in de tent. De band trekt meteen stevig van leer met opener “Slut”, gevolgd door het brute “Let the Blood Spill Between My Broken Teeth”. Binnen Nederland is de band het afgelopen jaar meerdere keren live te zien geweest, en mag er dus gerekend worden op flink wat bekijks. Bij aanvang van de show staat de tent dan ook al redelijk gevuld, en het reeds aanwezige publiek geniet van de harde tonen. Ook de band geniet zichtbaar van alle aandacht. Wat verder opvalt is dat de zanger het publiek op dit nog vroege tijdstip weet in te pakken met nummers als “Collapse”, Saw It All” en “Asylum Cave”. Voor de traditionele metalfan is het geluid van de band met de vele breakdowns en de hoge krijsen en lage grunts zeker wat over de top, maar de extreme metalheads komen prima aan hun trekken. De band weet dan ook het aanwezige publiek prima in beweging te krijgen. Al met al zetten de Fransen een prima show neer en bewijst de band tevens dat om het Fortarock festival te openen geen ondankbare taak hoeft te zijn.

 

 

De tweede band van vandaag, maar de eerste op het hoofdpodium is Sólstafir. De band begint met een langgerekt instrumentaal stuk en klinkt goed, maar als de zanger zijn stem opzet is het toch even schrikken. De inzet was heel hard en vals. Gelukkig lukt het de zanger om zijn stem wat beter onder controle te krijgen en de geluidsman weet de mix een stuk beter af te stellen. De songs duren lang en hebben voor ons onuitspreekbare titels, zoals “Ljós í Stormi” en “Þín Orð”. De psychedelische klanken, gecombineerd met postrock, new wave en snufje black van de IJslanders is zeker niet slecht maar ook niet al te mainstream. Verder duurt de trip van band net wat te lang voor velen, waardoor veel mensen al snel de aandacht verliezen en lekker gaan shoppen en bijkletsen. Toch staat er nog een redelijke groep voor het podium en lijkt de band het net zo goed te doen als op het afgelopen Roadburn festival, waar ze een van de smaakmakers van het festival waren. Het optreden wordt afgesloten door “Goddess of the Ages”, waarop we ons op kunnen maken voor de volgende act van vandaag.

 

 

Asphyx is vandaag de enige Nederlandse band van het festival, maar dat deert de heren totaal niet. Asphyx staat dan ook voor een flinke pot brute herrie. Het is dan ook snel flink vol voor het podium. Van Drunen en consorten blazen met “Vermin” gelijk de voorste rijen wakker. Ze zijn lekker op dreef en het klinkt gelikt, net als de voorgaande shows die ik reeds zag dit jaar van de band straalt het enthousiasme en het spelplezier er vanaf. Heel veel tijd hebben de heren niet en het tempo ligt dan ook lekker hoog. De old school deathmetal beukt door de tent, en natuurlijk is het frontman van Drunen die het publiek met zijn droge humor weet te vermaken. Verder krijgen we onder meer het uptempo “Scorbutics” te verwerken. De mannen hebben volop energie en rammen het titelnummer van hun laatste werkje in de vorm van “Deathhammer” vervolgens vakkundig door de speakers. Met het afsluitende en tevens loodzware “We Doom You to Death” worden we dan nog een keer murw gebeukt. De pioniers van de Nederlandse deathmetal scene weten vandaag opnieuw te overtuigen, en er lijkt dan ook voorlopig geen einde te komen aan het succesverhaal van de band.

 

 

Als het Canadese The Devin Townsend Project even over de klok van twee uur het buitenpodium betreedt staat de festivalweide inmiddels behoorlijk vol. Het is natuurlijk frontman Devin zelf die tijdens zijn live shows alle aandacht opeist, zo ook vandaag. Devin heeft dan ook binnen enkele ogenblikken alle lachers op zijn hand met zijn gekke bekken, en opmerkingen. Zo wordt de show afgetrapt met de nummers “Truth”, “Regulator” en “Planet of the Apes“. De band weet te overtuigen, en frontman Devin houd de boel goed bij elkaar met zijn grappen en grollen. Het is echter het wat belabberde geluid dat afbraak doet aan de show van vandaag, het geluid staat te zacht en veel gitaarpartijen zijn halverwege het veld nauwelijks te horen. Nummers als “By Your Command” en “Supercrush!” slaan hierdoor dan wat minder aan dan tijdens voorgaande shows van de band die ik zag. Vier albums werden er in een tijdsbestek van zo’n tweeënhalf jaar uitgebracht onder de noemer The Devin Townsend Project waarvan ‘Deconstruction’ het meest harde album van de vier is geworden. Het is vervolgens het nummer “Juular”, van deze release dat het optreden van de The Devin Townsend Project met gepast geweld afsluit.

 

 

De technische grindcore van Nasum is qua muziekstijl de wat vreemde eend in de bijt van vandaag, de band is dan ook het hardste wat we vandaag op muzikaal vlak te horen krijgen. Iedereen herinnert zich de Tsunami in Azië in 2004 nog wel waarbij velen duizenden mensen omkwamen, zo ook de toenmalige zanger en frontman van de band Mieszko Talarczyk. Een fatsoenlijk afscheid is er echter nooit geweest. De overgebleven muzikanten hebben daarom besloten nog eenmaal de wereld rond te trekken om hun overleden frontman te eren. Dit doen ze overigens met zanger Keijo Niiminaa van Rotten Sound. De band vuurt in een tijdsbestek van zo’n veertig minuten de ene furieuze song na de andere op het publiek af. Wat betreft de show, de band straalt van enthousiasme, het geluid is hard en strak en ook de zangkunsten van Keijo voldoen prima. Het geluid van de band is echter voor de meeste metalheads vandaag net wat te extreem waardoor de tent slechts gedeeltelijk gevuld blijft. Nasum is dan ook zo’n band die je eigenlijk in een kleine zaal moet zien, en als ik het goed heb begrepen komt de band later dit jaar dan ook nog terug voor een intieme clubshow.

 

 

Een band die haaks staat op het voorgaande is Trivium, de jonge honden uit Amerika spelen of hun leven er vanaf hangt. Zo worden er aardig wat nummers van het meest recente album ‘In Waves’ gespeeld zoal het titelnummer van dat album waarmee de band hun set start. De band gaat vervolgens verder met “Pull Harder on the Strings of Your Martyr“, afkomstig van het uit 2005 stammende ‘Ascendancy’ dat vol passie wordt gebracht. De set bestaat verder uit een zowel oud als nieuw werk, waarbij we nummers als “Down From the Sky”, “Into the Mouth of Hell We March”, “A Gunshot to the Head of Trepidation” en “Drowned and Torn Asunder” voorgezet krijgen. Het aanwezige publiek geniet met volle teugen, waarop zanger-gitarist Matt Heafy de rest van het publiek nog een aanspoort op de typische Amerikaanse wijze en de aanwezige fans meerdere malen bedankt. Tevens een groot pluspunt van de show van vandaag is drummer Nick Augusto, die strakker speelt dan zijn voorganger en waardoor de tempi minder zweven en de gitaristen een fijn bedje hebben om hun kunsten overheen te etaleren. De band sluit deze geslaagde show af met het energieke “Throes of Perdition”. Voor de liefhebbers van Trivium was dit een zeer sterk optreden, de catchy thrashy riffs werden strak gepeeld en de band straalde verder veel plezier uit en dat is wat deze band nu zo aantrekkelijk maakt. Verder laat de band er geen twijfel over bestaan; zij zijn vastbesloten om nog veel groter te worden en ik denk dat ze dat nog gaat lukken ook.

 

 

In de tent is het tijd voor de heren van Steel Panther. Dat deze band voor het eerst in Nederland is, zou je niet zeggen. De tent staat behoorlijk vol en de over de top glamrockers met hun zeer grappige teksten weten het publiek goed te vermaken. De band trapt hun set af met het nummer “Supersonic Sex Machine” dat luidkeels meegezongen wordt. Ook tussen de nummers door worden er grappen en grollen uitgehaald en het grootste deel van het publiek kan er hartelijk om lachen. De bassist staat steeds met zijn haar te schudden en in de spiegel te kijken. Dat deze band niet serieus is overkomt betekend echter niet dat ze niet kunnen spelen. Het klinkt goed en de heren beheersen hun instrumenten en stelen de show met hun act. Zo krijgen we onder meer de nummers “Tomorrow Night”, “Just Like Tiger Woods” en het grappige “Asian Hooker” te horen. Het plezier straalt ervan af en je ziet in het publiek allemaal lachende gezichten. Het nummer “Community Property” is ook een grote meezinger en dat gebeurt dan ook. Ondanks het vele gedol tussen de songs door krijgen we nog drie nummers te horen, namelijk, “Eyes of a Panther”, “17 Girls In A Row” en het afsluitende “Death To All But Metal”. Een heerlijk optreden met veel humor, die wil ik zeker nog eens gaan bewonderen. Wel wil ik zeggen tegen de ‘jongetjes’ die zich in hun mannelijkheid voelen aangetast, dat als ze het niet leuk vinden, gewoon lekker niet moeten komen kijken, in plaats van zich naar voren te beuken en middelvingers op te steken en met bier en kartonnen bierbladjes te gaan gooien. Al met al stond het optreden van de glamrockers als een huis, hoe cliché en fout de band ook is. Wij, en vele met ons hebben in ieder geval genoten en als de band later dit jaar naar de Melkweg komt zijn we zeker van de partij!

 

 

Als eerste van de twee bands van de Big Four is Anthrax aan de beurt om de old school metalheads vandaag iets meer dan een uur te vermaken. De band gaat er meteen tegenaan met de gouwe ouwe “Caught In A Mosh”, gevolgd door de Joe Jackson cover “Got The Time”. Het meeste recente album ‘Worship Music’ uit 2011 wordt vervolgens gepromoot door middel van “Fight 'Em Till You Can't”, waarvan we later nog het nummer “The Devil You Know” voorgezet krijgen. Zanger Joey Belladonna is erg enthousiast en is goed bij stem en wat verder opvalt is zijn gigantische bos haar. Het lijkt er dan ook op alsof de frontman zo uit de jaren tachtig lijkt te komen. Het enige nadeel weer van het hoofdpodium is dat het geluid nauwelijks tot de geluidtoren komt. Het optreden komt hierdoor dan ook niet goed over, en de meeste metalhead staan dan ook op een afstandje te kijken, genietend van de avondzon en hun bier. Vervolgens is het voor de echte headbangers een feest van herkenning, zo krijgen we onder meer de nummers “Antisocial”, “Among the Living” en het luidkeels meegezongen “Indians” voorgeschoteld. De set wordt vervolgd afgesloten met de klassiekers “Madhouse”, een van de grootste hits van de band en “I Am The Law”. Al met al wist Anthrax een prima optreden neer te zetten, waarbij de band naast enkele nieuwe songs tevens een groot aantal klassiekers ten gehore bracht.

 

 

De ingewikkelde muziek van de volgende act, Meshuggah moet je liggen of je hebt er niets mee. De organisatie ziet de band echter wel zitten want Meshuggah is de eerste band die voor de tweede keer op FortaRock langs komt. De band was immers tijdens de eerste editie van het festival ook te gast in Nijmegen. Meshuggah is dan ook een sterke band die vol zit met energie en gaat van start met “Demiurge” en “Pravus”. Het klinkt goed, de band speelt superstrak en is goed op elkaar ingespeeld. Ze weten het publiek behoorlijk mee te krijgen. Songs zoals "Do Not Look Down” en “The Hurt That Finds You First” glijden er goed in. Echter is het muziek waarbij ik na een paar nummers wat moeite mee heb om de aandacht vast te houden. De heren gaan door met de kraker “Bleed”, gevolgd door “New Millennium Cyanide Christ”. De band doet zijn best en vermaakt het aanwezige publiek nog met “Rational Gaze” en de klassieker “Future Breed Machine” voordat ze afsluiten met “Dancers to a Discordant System”. Geslaagd optreden maar voor sommige bezoekers net een beetje te zware kost tussen bands als Anthrax en Machine Head in.

 

 

Op het grote podium staan de heren van Machine Head al te popelen om te beginnen. Rob Flynn en co. trappen af met de opener van het meest recente album ‘Unto the Locust’ in de vorm van “I Am Hell (Sonata in C#)”, gevolgd door “Be Still and Know”. De band speelt strak, en heeft er duidelijk zin in. Wel staat het geluid weer wat aan de zachte kant, vooraan het podium gaat het nog wel, maat halverwege veranderd het geluid in een behoorlijke brei. Verder worden we getrakteerd op nummers als “Imperium” en “Beautiful Mourning” en als Robb de song “Locust” aankondigt dan gaat het publiek flink los. Wat betreft het gitaarwerk zit het allemaal wel goed, de dubbele partijen van Flyn en Demmel zijn een genot om naar te luisteren. Met “Struck a Nerve” grijpt de band nog eenmaal terug uit wat ouder materiaal maar de rest van de set van vandaag bestaat voornamelijk uit recent materiaal zoals “Aesthetics of Hate” en het afsluitende “Halo”. Helaas vergeet de band vandaag om enkele krakers van het debuutalbum ‘Burn My Eyes’ ten gehore te brengen, dit zijn echter toch de songs die het publiek wil horen. Zo valt er in het programmaboekje van Fortarock te lezen dat dit album in hetzelfde rijtje geplaatst kan worden als Slayer’s ‘Reign in Blood’. Dat neemt echter niet weg dat Machine Head een goede show speelde, want het enthousiasme straalde er vanaf en zelfs frontman Rob Flynn leek goed gemutst en sprak het publiek meerdere keren toe. Al met al weet Machine Head te overtuigen en toont de band zich headliner waardig.

 

 

Hoog op de bill staat de band Lamb of God, en zoals na afloop van de show blijkt geheel terecht. Deze populaire band weet na de Machinehead show een aardige volksverhuizing te veroorzaken want het publiek trekt massaal van het buitenpodium richting de tent. De band trapt in een volgepakte tent af met “Desolation” om dit nummer vervolgens in rap op te volgen met “Ghost Walking”. Het publiek is behoorlijk enthousiast en gaat dan ook flink tekeer, dit slaat vervolgens terug op de band zelf die hun beste beentje voorzet. Wat we verder voorgeschoteld krijgen is een set met het beste wat Lamb of God tot nu toe heeft uitgebracht zoals het sterke “Walk With Me in Hell”, gevolgd door “Set to Fail”, Now You've Got Something to Die For” en “Ruin”. Het publiek gaat behoorlijk tekeer zo vlak voor het podium en de temperaturen stijgen behoorlijk in de volle tent. De band zet een top show neer zoals alleen deze Amerikanen het kunnen, waarbij het publiek constant wordt aangevoerd door frontman Randy Blythe. De circle pits blijven dan ook niet lang uit, en als Randy het nummer “The Number Six” opdraagt aan het ter ziele gegane Roadrunner Records volgt een luid applaus. De band sluit hun engergiek set af met nummer als “Contractor”, “Laid to Rest”, “Redneck” en “Black Label”. Al met al is Lamb of God de terechte afsluiter van de Jägermeister Stage, de band en een betere opwarmer had Slayer zich niet kunnen wensen.

 

 

Als het tijd is voor Slayer, loopt het terrein voor het grote podium helemaal vol! Ook al heeft waarschijnlijk iedereen Slayer al meerdere keren gezien, ze blijven de aandacht van het publiek trekken. De band knalt er meteen hard in met “World Painted Blood” en “Psychopathy Red” met materiaal van het meest recente werk van de band. Met Gary Holt in de gelederen, zolang Jeff Hanneman nog niet opgeknapt is, klinkt het viertal strak en gepassioneerd. Gary lijkt dan ook het beste in de rest van de band boven te halen. De mannen van Exodus zullen hem even moeten missen, maar een kans om met Slayer te spelen zal niemand voorbij laten gaan. Daar is gelukkig wederzijds begrip voor, en wie Exodus later dit jaar zal gaan zien zal opkijken van Gary’s vervanger. De band beukt verder met “War Ensemble” en het publiek beukt en schreeuwt mee. De moshpit is behoorlijk en een flink aantal fans is uitzinnig. Dan gaan de mannen door met het oudje “Die By The Sword” om vervolgens “Mandatory Suicide” door de speakers te knallen. Echter is ook bij deze band het geluidsvolume veel te zacht. Alleen als je vooraan staat knalt het lekker, een stuk verderop lijkt het of iemand een cd afspeelt op een kleine draagbare cd-speler. De band klinkt hierdoor wel wat minder krachtig, maar merkt hier zelf niet veel van en gaat verder met “Chemical Warfare” en “Hate Worldwide”. Ondanks dat de band een dagje ouder wordt leveren de heren nog steeds een prima show af. Frontman Tom Araya kan vanwege rugklachten niet meer bangen als voorheen, maar het enthousiasme en de brede grijns op het gezicht van de imposante frontman zegt genoeg. Maar het is gitarist Gary Holt de band naar grotere hoogte drijft, en met drummeester Dave Lombardo en gitarist Kerry King is het plaatje dan ook meer dan compleet. Ook de setlist is vandaag prima te noemen, alle krakers komen wel voorbij zoals “Altar of Sacrifice”, “Jesus Saves” en “Seasons in the Abyss”. Dan stoken de mannen het vuur nog even flink op de klassieker “Hell Awaits”, een song die al langere tijd niet in de setlist van de band zat en waar veel fans al langere tijd op zaten te wachten. Ook “Dead Skin Mask” wordt luidkeels meegezongen door het publiek, waarna we nog de nummers “Snuff” en het ultieme “Angel of Death” voorgezet krijgen. Dan zou je denken dat het afgelopen is, maar we worden nog getrakteerd met twee toegiften in de vorm van “South of Heaven” en “Raining Blood”. Wat mij betreft een hele goede show met veel spelplezier en de perfecte setting, de donkere wolken en vertrekkende zon paste perfect bij de Slayer show, klasse.

 

 

Terugkijkend op de vierde editie van het Fortarock festival kunnen we concluderen dat deze editie opnieuw als zeer geslaagd de boeken in kan. De organisatie van het festival was dan ook prima in order en ook dit jaar was er weer een duidelijke stijgende lijn zichtbaar. Wat betreft het weer, de voorspellingen waren op voorhand niet optimaal, maar we hebben de dag door weten te brengen met heerlijke temperaturen, veel zon en zonder regen. Al met al was het dan ook prima festival weer, niet te warm en zeker niet te koud. Het eten en drinken waren prima geregeld. Er was voldoende keus en de rijen waren op sommige momenten wel wat lang. De wc’s werden goed schoongehouden maar de rijen waren erg lang. Daar zou nog wel een unit bij kunnen. Het waren natuurlijk de headliners Machine Head, Lamb Of God en Slayer die als winnaar van het festival bestempeld kunnen worden, maar ook oudgedienden Anthrax en Asphyx wisten te overtuigen. Voor de rest wisten ook bands als Sólstafir en The Devin Townsend Project prima te presteren en hebben wij eigenlijk geen negatieve ervaringen ondergaan. Het enige minpunt voor de gehele dag op het buitenpodium is het te zachte geluidsvolume. Het geluidsvolume stond zo zacht dat het nauwelijks voorbij het front of house kwam, waardoor verder op het veld de hoge tonen vaak nauwelijks te onderscheiden waren. Voor de rest niets dan lof voor de organisatie. Net als voorgaande jaren moet het succes van het festival gezocht worden in het gezellige, knusse karakter en de veelzijdigheid van de bands en was het terrein zeker niet te vol. Hopelijk weet de organisatie de stijgende lijn vast te houden en mocht dit het geval zijn dan zijn wij volgend jaar ook weer van de partij. Het zal echter na deze editie niet meevallen het programma te overtreffen, maar mocht men in 2013 opnieuw enkele grote bands binnen weten te halen zal de organisatie van Fortarock op zoek moeten naar een groter terrein. Wij kijken in ieder geval nu al uit naar de vijfde editie in 2013!

Voor meer bandfoto's zie het fotogedeelte van deze website!!!