Photos by : © '12 E. Straver / T. Martijn
for Metal-Experience.com

NOTE: Unauthorized use of these photos is prohibited. We hope
you have a good lawyer if you disregard this warning.

Alcatraz Metal Festival 2012 - Brielpoort Deinze, 12/08/2012

Na de editie in 2011 zag de toekomst van het Belgische Alcatraz festival er nog niet al te best uit. De bezoekers aantallen bleven achter en de kosten stegen waardoor de organisatie met een begrotingsgat achter bleef. Gelukkig wist de organisatie een oplossing te vinden, zo werd het tweede podium geschrapt en werden er minder bands geboekt waardoor de bands langer konden spelen. Verder werd het festival verplaatst van de zaterdag naar de zondag.

Het Alcatraz Metal Festival heeft inmiddels een goede reputatie opgebouwd door de veelzijdige line-up en uitstekende locatie, voorzien van onder meer voldoende gratis parkeergelegenheid. Natuurlijk was het ook de bedoeling van de organisatie om opnieuw enkele toppers uit de jaren tachtig en negentig te boeken. Zo werd voor deze vijfde editie groots uitgepakt met namen als onder andere Testament, Iced Earth en headliner Immortal. Het was dan ook niet voor niets dat de kaartverkoop voorspoedig verliep. Zo werd de verkoop van de voorgaande editie werd al snel overtroffen waardoor het vroeg op de dag gezellig druk was en waarbij het festival later op de dag volgens mij nagenoeg uitverkocht was. Ten opzichte van de voorgaande editie had de organisatie ook enkele veranderingen aan de opzet van het festival doorgevoerd. Zo was er buiten voldoende ruimte voor standhouders en enkele eet en drink kramen. Mede door de uitstekende weersvoorspellingen beloofde het dus een mooie dag te worden! Verder zijn de speeltijden goed gepland, en omdat het maar 1 podium is hoeven we geen band te missen. Verder is het tussen de bands door goed toeven in de zon.

 

 

Mede door de rit van ruim 2 ½ uur komen we pas rond de klok van twaalf uur in aan bij de Brielpoort. Hier staan we helaas eerst zo’n twintig munten in de rij omdat er maar 1 kassa is voor zowel gasten als het gewone publiek waardoor we het begin van Warbringer moeten missen. Warbringer is een relatief jonge Amerikaanse thrashband, maar de band heeft inmiddels al drie albums op haar naam staan, waarvan het uit 2011 ‘Worlds Torn Asunder’ het laatste wapenfeit van de band is. Natuurlijk brengt de band een aantal songs van de laatste album zoals “Shattered Like Glass” en "Wake Up... Destroy", waarbij vooral diepgang en variatie voorop staan. De vraag van zanger John Kevill ze in Deinze weten hoe er gemosht kan worden wordt door het publiek beantwoord met een flinke pit. Verder worden we vermaakt maakt met enkele krakers van het voorgaande werk zoals “Total War“, “Living in a Whirlwind” en het afsluitende “Combat Shock“ dat nog vooraf word gegaan door de Motorhead cover “We are the Roadcrew”. Al met al weten de jonge honden van Warbringer ondanks dat dit hun laatste show is van hun Europese tour te overtuigen en de zaal al vroeg op de dag om te toveren tot een ware sauna.

 

 

Na een ombouwpauze van een half uur is het vervolgens de beurt aan het uit Engeland afkomstige Hell. Deze band is één van het meest in het oor én oog springende bands van 2011, waarbij het debuutalbum ‘Human Remains’ het hoog in de top 3 van de eindejaarslijstjes schopte van zowel Aardschok als Rock Tribune. De wortels van Hell liggen diep in de NWOBHM, want reeds in 1982 werd de groep opgericht. Echter door diversen omstandigheden lukt het niet een platendeal in de wacht te slepen en pas in 1986 tekent Hell een deal met het Belgische Mausoleum Records, maar nog voor de plaat het daglicht ziet, ligt het label op haar gat. Een jaar later pleegt zanger/gitarist Dave Halliday zelfmoord en Hell sterft een stille dood. Wanneer de overige bandleden in 2010 besluiten om een tiental oude nummers opnieuw op te nemen, is het gitarist/producer en fan van het eerste uur Andy Sneap die zijn schouders onder het project, zet wat geresulteerd heeft in het uitstekende debuut. We zagen de band eerder dit jaar al aan het werk op verschillende festivals als Paaspop, Rockhard en het Zwarte Cross festival, zodat we wisten wat we konden verwachten. Zo verschilt de setlist en de show weinig van de voorgaande optredens en zo wordt gaat het optreden van start met het intro “Overture (Themes From 'Deathsquad')”, gevolgd door “Let Battle Commence”. Zanger/acteur David Bower doet weer zijn uiterste best om met elke aanwezige persoon contact te maken, en dat gaat hem prima af. Zo weet David met zijn expressieve gebaren en de nodige verkleedpartijen de aandacht van het publiek gedurende de gehele show vast te houden. Ook de rest van de band doet wat er verwacht wordt en dat is een formidabele show neerzetten mede door de ingestudeerde pasjes en poses. Wat we verder voorgeschoteld krijgen is theatrale en overtuigende show. Vrijwel alle nummers van het debuut komen vervolgens voorbij, met als hoogtepunten nummers als “On Earth as It Is in Hell”, “The Devil's Deadly Weapon”, “Blasphemy And The Master”, “MacBeth” en het afsluitende “Save Us From Those Who Would Save Us”. Omdat de band nog slechts één album uit heeft is de band wat eerder klaar dan gepland, maar al met al weet Hell een van de betere shows van de dag neer te zetten.

 

 

Vervolgens is het aan het Amerikaanse Crimson Glory om het podium te bestijgen. De progressieve US powermetal band werd halverwege de jaren tachtig opgericht en bracht in deze periode drie sublieme albums uit. Begin jaren negentig viel de band echter uit elkaar. Hierna werd er nog een poging gedaan de band nieuwe leven in te blazen, maar deze poging strandde vroegtijdig. Toen in 2009 ook nog een de originele zanger Midnight overleed leek het erop dat de er niet veel toekomst meer in de band zou zitten. Sinds begin 2011 werkt de band echter met zanger Todd la Torre aan een comeback en een Europese tournee om het 25-jarige bestaan van hun titelloze debuutalbum te vieren volgt. Wat niemand voor mogelijk acht gebeurt dan toch: de fans omarmen Todd unaniem als de ware opvolger voor Midnight. Als Crimson Glory van start gaat staan er behoorlijk wat fans voor het podium, dit tot groot genoegen van de band. Wat we vervolgens voorgezet krijgen is veel materiaal van de eerste twee albums van de band zoals opener “Valhalla”, het sterke “Dragon Lady”, “Where Dragons Rule” en “Masque of the Red Death”. Het publiek vond het allemaal prachtig en de band staat dan ook zichtbaar te genieten. Het geluid is prima en de band geeft een uitstekende show weg vandaag. De uitblinkers van vandaag zijn gitarist Jon Drenning en zanger Todd la, die onlangs ook aangetrokken is als nieuwe zanger van Queensryche. De overeenkomsten van Crimson Glory en Queensryche zijn dan ook duidelijk waarneembaar en zijn het Drenning en Torre die het publiek met hun charme en poses prima weten te bespelen. De vaart wordt echter wat uit het optreden gehaald door de ballad “Painted Skies” en de toespraken van bandleider Jon Drenning. De setlist bestond verder natuurlijk uit veel klassiekers zoals “Queen of the Masquerade” en “Red Sharks”, welke luidkeels door de voorste rijen van het publiek werden meegezongen. Crimson Glory kon mij vandaag dan ook opnieuw overtuigen, en nu maar wachten totdat de band de studio induikt voor de opnames van een nieuw album.

 

 

De Ierse metal band Primordial is ooit begonnen als traditionele black metalgroep. Maar ondertussen voegt de band alweer vele jaren, en met toenemend succes, diverse andere invloeden aan hun muziek toe zoals folk, doom en thrash. De band was onlangs nog te zien in de lage landen tijdens het rondreizende Pagan festival waarbij de band een spetterende shows wist neer te zetten. Mijn verwachtingen zijn dan ook hoog gespannen voor het optreden van vandaag. Vlak voordat de band het podium betreedt is het echter nog vrijwel leeg in de donkere zaal, maar als de band het podium betreed loopt deze gelukkig behoorlijk vol. De volledig geschminkte en met bloed overgoten zanger Alan Averill Nemtheanga is natuurlijk het middelpunt van de band met zijn mimiek en expressieve gebaren, waarbij Primordial vandaag toch een wat vreemde eend in de bijt is. Wat mij betreft is het bloed en de verf niet echt nodig, maar het levert wel mooie plaatjes op. Net als voorgaande shows die ik van de band zag weet Primordial een prima optreden neer te zetten. De nadruk van het gespeelde materiaal ligt vooral op het uit 2011 stammende 'Redemption At The Puritan's Hand’ waarvan de band ons onder meer de nummers “No Grave Deep Enough", “Lain With The Wolf" en "Bloodied Yet Unbowed” voorzet. De overige songs op de setlist, bestaan uit twee songs van het in 2007 verschenen ‘To The Nameless Dead’ in de vorm van het afsluitende "Empire Falls", en publieksfavoriet "As Rome Burns". Het geluid is verder prima in orde, en ondanks dat de charismatische zanger Alan de gehele show in het middelpunt staat, staat de rest van de band er rustig, kalm en bedeesd bij. Na een klein uur zit de show van de Ieren er alweer op waarbij de band wist te overtuigen.

 

 

Onlangs leverde het uit de Bay Area afkomstige Testament hun tiende album af, dat de naam ‘The Dark Roots Of Earth’ heeft meegekregen. Dat de plaat het goed doet in de Amerikaanse en Europese charts zal niemand verbazen. Het comeback album ‘The Formation Of Damnation’ uit 2008 was er immers één om van te smullen, waarmee de band zich tevens opnieuw op de thrashkaart plaatste. Nu stamt het laatste optreden van Testament op Belgische bodem alweer uit 2009, (ook op het Alctraz festival) waarmee het dus de hoogste tijd was om Chuck Billy en co. opnieuw naar België te halen. Als Testament rond de klok van kwart voor zes begint met spelen staat de zaal nagenoeg vol. Testament trapt vervolgens af met de opener van het meest recente album in de vorm van “Rise Up”, dat door de aanwezige fans luidkeels wordt meegezongen. Van het nieuwe album krijgen we later in de set nog de nummers “Native Blood”, “True American Hate” en het sterke “Dark Roots of Earth” te horen. Maar natuurlijk bestaat de setlist naast een aantal nieuwe songs vooral uit klassiekers zoals “The New Order”, “The Preacher”, “Into the Pit” en “Practice What You Preach” waarbij de crowdsurfers in een hoog tempo over de hekken vlogen. Wat echter opvalt is dat de band wat op de automatische piloot staat te spelen, en daar kan het enthousiasme van podiumbeest Chuck Billy niet veel aan veranderen. Gelukkig bestaat de band uit zoveel getalenteerde muzikanten dat Testament ook als ze een mindere dag hebben niet teleurstellen. Van het voorgaande album ‘The Formation of Damnation’ krijgen we vervolgens “More Than Meets the Eye” voorgezet. De klassieker “Over the Wall” is vervolgens een van de hoogtepunten in de set van Testament waarop de band het podium voor enkele ogenblikken verlaat. Gelukkig keert de band al snel terug, waarbij twee grote doeken met daarop de tekst “Free Randy” het podium sieren. Natuurlijk weet iedereen dan al dat Lamb of God zanger Randy Blythe al een vrij man is, maar hem wacht nog wel een rechtszaak. Veel tijd om te praten is er echter niet, maar zanger Chuck Billy weet nog wel op uitbundige manier het publiek te bedanken waarop de band verder stormt met “D.N.R. (Do Not Resuscitate)”, “3 Days in Darkness“ en het afsluitende “The Formation of Damnation”. Al met al wist Testament een onderhoudend optreden neer te zetten waarbij oud en nieuw werk werd afgewisseld met elkaar en waarbij we enkele slordige foutjes van de band vergeven.

 

 

De voorlaatste band van vanavond is niemand minder dan het Amerikaanse Iced Earth. Het zijn hectische tijden geweest voor Iced Earth en zeker voor boegbeeld en bandleider Jon Schaffer. Zo’n jaar geleden kondigde zanger Matt Barlow zijn vertrek aan uit de succesvolle band. Een afscheidstournee met Barlow volgde (ondermeer op Graspop), maar de vraag was hoe het de band zou vergaan na diens vertrek. In oktober 2011 verrast Schaffer echter vriend en vijand met het album ‘Dystopia’, de tiende cd voor Iced Earth, maar de eerste waarop nieuwe aanwinst Stu Block te horen was. Wanneer de band in november 2011 door Europa toert, is iedereen het eens, de Canadees is ‘de juiste man op de juiste plek’. Niet voor niets is de zaal dan ook behoorlijk vol als de band het podium in Deinze betreed waarna de band aftrapt met “Dystopia”, gevolgd door “Burning Times”en “Slave to the Dark”. De muziek is erg luid maar zuiver en de in groten getale aanwezige mensen doen druk mee met de band en maken er een feestje van. Dat dit professionals zijn, hoeven we niemand te vertellen, de band onder aanvoering van Jon Schaffer gaat verder met nummers als “I Died for You”, “Pure Evil” en het massaal meegezongen “Declaration Day”. Verder zit ook het lange tijd niet live gespeelde “Wolf” weer eens in de set. Dat de band als voorlaatste staat geprogrammeerd is dan ook niet meer als terecht en dat blijkt ook als je naar het publiek kijkt bijna niemand staat meer stil en de songs worden flink meegezongen. De band gaat vervolgens verder met “Boiling Point” en het sterke “Watching Over Me”. Dan is het einde van de show bijna in zicht alvorens er wordt afgesloten met bandhymne “Iced Earth”, waarna ik alleen nog kan concluderen dat de band ondanks de up en downs van de laatste jaren anno 2012 nog altijd weet te overtuigen.

 

 

De organisatie van het Alcatraz festival heeft deze editie niemand minder als het Noorse Immortal weten vast te leggen als headliner. De band heeft een meer dan stevige live-reputatie en staat erom bekend dat ze een flinke bak herrie kunnen afleveren. De zaal is echter al half leeg als de het drietal het podium bestijgt. De band gaat start van met “Withstand The Fall Of Time”, en binnen enkele seconden vormt zich een wal van licht, rook en geluid. De set wordt voorgezet met “Sons of Northern Darkness” en “The Rise of Darkness”, het is echter tijdens de eerste nummers bijna onmogelijk om de bandleden op het podium te onderscheiden door de enorme hoeveelheid rook en de nodige pyro-effecten. Dit tot groot ongenoegen van de vele fotograven. De band gaat vervolgens verder met “Damned in Black” gevolgd door “Triumph”, “Solarfall” en “In My Kingdom Cold”. De band trakteert ons op de nodige poses en grimmige gezichtstrekken. Gelukkig wordt het imago door de band zelf niet al te serieus genomen en is het vuurwerk en de lichtshow dat de band uit Bergen voor ons in petto heeft enigszins vermakelijk om naar te kijken. Verder zijn de aankondigen van de band op een hand te tellen, maar na een nummer of vijf roept zanger Abbath toch richting het publiek dat het erg warm is, maar dat hadden wij aan het begin van de middag al door. Wat verder opvalt is dat de setlist nagenoeg geen materiaal bevat van de eerste vier albums van de band, maar waar de nadruk voorla op de later albums ligt. Zo zijn het onder meer de nummers “The Call of the Wintermoon”, “One by One” en “Beyond the North Waves” die we nog voorbij horen komen. Echter na “All Shall Fall” stopt de band abrupt en verdwijnt van het podium, om niet daarna niet meer terug te keren ondanks dat er nog voldoende speeltijd was en er nog twee nummers op de setlist stonden.

 

 

Als de laatste tonen van Immortal zijn weggestorven kunnen we concluderen dat deze editie van het Alcatraz festival als zeer geslaagd de boeken in kan. Het weer was prima waarbij de zon uitbundig scheen waardoor het buiten goed toeven was. Het enige nadeel was dan wel dat de temperaturen in de zaal behoorlijk opliepen. De sfeer was echter prima en bij de diversen eet en drinkstandjes hoefde men nooit lang in de rij te staan en was er voor de liefhebber ook voldoende gelegenheid om te shoppen bij een van de merchandise standjes.

Verder rest ons nog een ding om de organisatie en alle medewerkers en crew te bedanken en te complementeren voor hun grootse inzet. Of men deze editie volgend jaar weet te overtreffen zal wederom niet meevallen. Natuurlijk valt er altijd wel wat te klagen over de line-up van een festival, maar ik denk dat de organisatie het dit jaar gezien de concurrentie zeker goed gedaan heeft. Een kleine tip is om iets meer licht in de zaal aan te doen tussen de bands door. Het is vrij donker in de zaal en je struikelt dan ook zomaar over de mensen die op de grond zitten. Maar als dat het enige is… We kunnen dan ook gelukkig terugkijken op uitstekend festival met zeer geslaagde shows van onder meer Testament, Crimson Glory en Iced Earth, maar de band van de dag was voor ons en zeer vele bezoekers toch echt Hell met hun uitmuntende show. Bij deze nogmaals bedankt en we hopen natuurlijk dan ook dat we volgend jaar weer aanwezig kunnen zijn op een van de leukste festivals van België.

Voor meer bandfoto's zie het fotogedeelte van deze website!!!