Photos by : © '11 E. Straver / T. Martijn
for Metal-Experience.com

NOTE: Unauthorized use of these photos is prohibited. We hope
you have a good lawyer if you disregard this warning.

15/07 - 17/07/2011 - Zwarte Cross Festival - Lichtenvoorde

Het succesverhaal van de Zwarte Cross is inmiddels bekend, het festival vond 15 jaar geleden voor het eerst plaats en is door de jaren heen uitgegroeid tot een van de grootste, meerdaagse festivals van Nederland. De organisatie van de Zwarte Cross is sinds de eerste editie in 1997 in handen van de bandleden van de Achterhoekse rockband Jovink & the Voederbietels. Het festival vond dit jaar opnieuw plaats op het motorcross terrein “De Schans” te Lichtenvoorde. De naam "Zwarte Cross" greep terug uit een fenomeen uit de jaren 60, toen grootsprakige kroegbezoekers die te veel opschepten over hun prestaties op de crossmotor of -brommer werden uitgedaagd hun kunnen in een zwarte cross te bewijzen. Al snel groeide het evenement uit tot een waar spektakel, dat per jaar groter en uitgebreider en mooier is geworden. De Zwarte Cross is een groot en gezellig feest met motorcross, stunts en theater en typische Achterhoekse gezelligheid en gastvrijheid. De sfeer is uitstekend, de aankleding van het terrein is gewoonweg fantastisch. Wat betreft de indeling van het enorme terrein, hier is ook veel aandacht aan besteed. Het gehele festival is dan ook wederom een groot spektakel, er is zoveel te doen dat je bijna tijd tekort komt. De sfeer is gemoedelijk en de mensen zijn aardig. Het Zwarte Cross festival is dan ook een feest voor groot en klein, jong en oud en normale mensen en hele rare mensen. Iedereen is welkom! En dat hebben we geweten.

 

 

Mede omdat de organisatie van het Zwarte Cross Festival toegewijde muziekliefhebbers zijn die van een goed feest met bijpassende sfeer en een goed glas bier houden en ook een groot deel van bezoekers ook wel van een stevig potje gitaarwerk besloot men in 2008 het Metalpodium te introduceren. Dit podium is mede mogelijk gemaakt door Aardschok & Jägermeister en omdat dit zo goed aansloeg bij het publiek werd deze succesformule voortgezet en werden deze editie bands zoals Helloween, Pagan’s Mind, Death Angel, Annihilator, Sepultura, Anthrax, Madball en Life Of Agony geboekt. Verder was er voor de metal en rock liefhebber op de rest van het terrein ook genoeg te zien, zo speelde de eerste dag The Black Crowes op het hoofdpodium en was het op de zaterdag de beurt aan het Amerikaanse Monster Magnet om het publiek te vermaken. Ons verslag betreft echter vooral de optredens op “Metal-weide” omdat dat het deel is waarin wij en onze aanhangers het meest in zijn geïnteresseerd maar toch zijn we ook uitgevlogen om wat andere bands te aanschouwen op de rest van het immense terrein.

 

 

Vrijdag 15 juli

 

De weersvoorspellingen beloofde niet veel goeds voor het hele weekend, maar een beetje regen en modder zal ons niet tegenhouden en dat hoort er toch een beetje bij op de Zwarte Cross. We vertrekken dan ook vol goede moed op vrijdagmorgen richting Lichtenvoorde.

 

De vrijdag op het Aardschok podium mogen de volgende bands hun kunsten laten zien. Het is aan de nog jonge band Ethereal, afkomstig uit Leiden en omstreken om af te trappen. Ethereal wist afgelopen december de grote prijs van Nederland in de categorie rock / alternative in de wacht te slepen. De band heeft er zichtbaar zin in, al is het op de metalweiden nog niet druk en druppelen de bezoekers langzaam binnen. De band weet echter met een mix van Scandinavische metal en krachtige Amerikaans getinte metalcore en een overtuigende podium presentatie een prima indruk achter te laten op het aanwezige publiek.

 

 

De band Izegrim, afkomstig uit Zutphen speelt vandaag bijna een thuiswedstrijd en mag vandaag als tweede band op het Aardschokpodium het publiek vermaken. De band heeft behoorlijk wat live ervaring opgedaan en ze komen dan ook erg professioneel over, de stevige thrashmetal van dit viertal gaat er dan ook goed in bij het aanwezige publiek. De set van vandaag bestaat uit enkele nieuwe tracks van het onlangs verschenen album ‘Code of Consequences’ aangevuld met wat oudere songs. Deze sympathieke dame en heren komen overtuigend over en het spelplezier is duidelijk waarneembaar waardoor de band het publiek al snel voor zich weet te winnen. Dit terwijl inmiddels ook Blondie begonnen is aan haar show in de megatent. Toch blijven de meeste metalheads trouw aan Izegrim. Al met al kan het publiek terugkijken op een prima show van deze veelbelovende band.

 

 

Dan is het de beurt aan de jaren tachtig godin Blondie, die in 1978 een onvergetelijke hit scoorde met “Denise”. De tent vult zich met fans met rozen en meisjes met even blond haar als dat van de artieste die straks zal opkomen. Jong en oud is nieuwsgierig wat deze vrouw nog in haar mars heeft en velen vragen zich verwonderd af of Blondie nog wel kan zingen. De mokken thee worden neergezet en opeens staat ze daar in glimmend zwart al dansend en de handen gaan al snel de lucht in. Dit jaar heeft de Amerikaanse rockband het negende album “Panic Of Girls” uitgebracht, al is het vandaag meer een ‘greatest hits’ show zoals opener “Union City Blue.” Debby Harry is verrassend goed bij stem, al zijn de pasjes wel erg uitgedacht: wiegende heupen, kushandjes en ze zwaait luchtig naar haar publiek. Dat alles geflankeerd met een enorme zwart glimmende zonnebril. De band is een kleurrijk gezelschap, met twee jonge leden in de line-up. “Dreaming” wordt stevig gebracht en het geluid is erg goed uitgebalanceerd. Dan gaat de glimmende zonnebril omhoog en swingt Blondie er flink op los. Met “Atomic” wordt de versnelling ingezet en het publiek zingt vrolijk mee. Met een indrukwekkende gitaarsolo van Tommy Kessler bewijst de band wel nog fris en vernieuwend te zijn. Het is een feest der herkenning met hits als “Call Me.” Een ding is zeker Blondie mag dan wat ouder zijn, ze hebben nog genoeg pit om de tent plat te spelen!

 

Dan een band die ik eerder in de covertent had verwacht, Mercyful Fake. Welke band deze heren coveren, dat hoef ik niet te vertellen. Compleet met schmink komt de dubbelganger van King Diamond het podium op. Ik moet zeggen, de mannen doen het best aardig. En sommige mensen vroegen serieus of het de echte Mercyful Fate was. Missie geslaagd dus.

 

 

Hierna is het de beurt aan de Californische progressieve metal band Psychotic Waltz. De band is terug van weggeweest, en na een overtuigende tour eerder dit jaar met Symphony X en Nevermore is de band vandaag op het Aardschokpodium te aanschouwen. Het optreden wordt afgetrapt met de nummers “Locust” en “Northern Lights”, waarbij het vooral zanger Devon Graves die veel bezieling ten toon spreidt. Het geluid was redelijk in orde, echter echt losgaan was er alleen niet bij omdat de muziek van Psychotic Waltz hiervoor gewoonweg niet aanstekelijk, ritmisch of hard genoeg voor is. Natuurlijk is de band muzikaal en technisch ijzersterk, en hebben alle bandleden een authentieke uitstraling en gaat men enthousiast tekeer. Als podium persoonlijkheid Devon Graves dan ook nog eens aankondigt dat de band definitief herrezen is en aan nieuw materiaal gaat werken, wordt het optreden er nog mooier op. De setlist bestond verder uit nummers als “Haze One”, “Morbid” en het afsluitende “Cold” en ondanks dat het publiek niet echt los ging, verdiende de band wel het respect van het aanwezige publiek.

 

 

Op de metalweide is het inmiddels ook tijd voor de voorlaatste band van de dag. Helloween komt met een opzwepende dosis powermetal iedereen omver blazen. Waar voorgaande jaren veel nieuw talent op de weide stond, is het dit jaar de tijd van de oude garde. Dat neemt echter niet weg dat het voor aanvang van de show behoorlijk vol voor het podium. Net wat later dan gepland betreed de band het podium waarop de band van start gaat met “Are You Metal?", afkomstig van het meest recente album ‘7 Sinners’. Helaas is het geluid zo ontzettend hard, dat je de bas voelt trillen in je maag en geen enkel detail te horen is. Jammer, omdat deze Duitse band met veel enthousiasme het publiek bespeelt. Het had zo mooi kunnen zijn, maar doordat de geluidsman denkt dat alles keihard moet om zo de megatent te overstemmen, gaat alles verloren. Dat we niet na enkele seconden gillend weg rennen, komt door het charisma van zanger Andreas Deris, die met een grote lach “heavy metal” blijft roepen. Songs die verder voorbij komen zijn onder meer “Eagle Fly Free”, “March of Time” en de medley “Keeper of the Seven Keys / The King for a 1000 Years / Halloween”. Muzikaal zat het overigens wel goed in elkaar, maar wat mij tegenstond waren de gitaarsolo en de drumsolo van bijna 10 minuten waardoor een groot deel van de speeltijd verloren ging. Tegen het einde van de show kregen we vervolgens de klassiekers “Future World” en “I Want Out”te horen. Echter door het eindeloze slap ouwehoeren tussen de songs door kon de band door hun eigen schuld de toegift “Dr Stein”niet meer spelen, dit ondanks dat deze song wel op de setlist stond vermeld Wat mij betreft heeft de band dan ook door zijn eigen schuld een niet al te best, ongeïnspireerd optreden neer gezet. Als ze nou eens geen solo’s en een stuk minder geluld hadden tussendoor, dan hadden ze nog wel een stuk of twee a drie nummers kunnen spelen.

 

 

Ondertussen zijn op het hoofdpodium de heren van The Black Crowes al van start gegaan. Een mega stadion act die met stevige bluesrock een grote show neerzetten op het hoofdpodium. De band krijgt dan ook met het grootste gemak iedereen in beweging. Anders dan het hippie uiterlijk van de band doet vermoeden, ligt het succes van deze band in de jaren negentig met hits als “Hard To Handle” en “She Talks To Angels” van hun debuut, die deze avond zeker voorbij komen! Tante Rikie kan trots zijn, want vele fans heten de band welkom op deze prachtige avond met volle maan. Dit optreden is een van de laatste van de ‘Say Goodbye to the Good Guys Tour’ voordat de gitaren in de wilgen worden gehangen, omdat de bandleden meer tijd aan het gezin willen besteden. Ontspannen en schijnbaar onbewogen staat Chris Robinson achter de microfoon met een stevige baard. Een man die zijn sporen ruimschoots verdiend heeft en toch zonder ster allures de menigte tegemoet treedt. Het is jammer dat hij gedurende de show wat statisch op het podium staat, en zelfs wat binnensmonds praat. Toch weet hij een dynamisch geluid voort te brengen en doet zijn stem verbazen. Zijn broer Rich Robinson op gitaar straalt meer energie uit met zijn gierende solo’s. Samen met het vingervlugge Hammond geluid van toetsenist Adam Macdougall wordt je terug genomen naar Woodstock en de jaren zestig. Het is swingen met het rauwe stemgeluid van de frontman, een mooi contrast met de stevige drums en opzwepende gitaren. Een geweldige kennismaking voor een ieder die de band nog niet live heeft gezien en meteen een langdurig afscheid. Voor deze Amerikanen mag deze avond relatief een klein concert zijn, toch is het een memorabele avond. De goed geoliede machine brengt swingende rock met een blues randje, inclusief de nodig dosis harmonie en een perfect samenspel. De muzikale intermezzo’s zijn een genot voor het oor en nadat de band is warm gedraaid op het eerste nummer “Jealous Again” gaat het berg opwaarts in rap tempo. “Soul Singing” doet verlangen naar verlaten wegen, een grote truck en wapperende haren in de wind. Het is zo makkelijk om je te laten wegvoeren op de klanken van de rauwe gitaar en ontspannen vocalen. Dit slaat al snel om in een krachtige climax die iedereen wel kippenvel moet bezorgen. De kracht van de Black Crowes is de veelzijdigheid aan stijlen zonder saai te worden. Op het podium mag het er wat degelijk uit zien, maar de behaarde mannen gaan op in de muziek en het samenspel brengt de hele dag naar een hoger plan. Aan het einde van de set komen de grote hits voorbij. “Remedy” is de laatste opzwepende afsluiter. Het is nog een keer genieten van deze heerlijke muziek. Dan valt toch echt het doek en is deze jubileum editie nu al onvergetelijk!

 

 

De waardige headliner van vandaag was de Noorse progressieve / powermetal Pagan’s Mind. Dit na een kleine wijziging in het tijdsschema omdat Helloween op tijd het festivalterrein weer moest verlaten omdat er de volgende dag ergens in Duitsland opgetreden moest worden. De band werd in 2000 opgericht en onlangs is het inmiddels vijfde album, getiteld ‘Heavenly Ecstasy’ uitgekomen waarmee de band het tot cd van de maand wist te schoppen in onder meer het Nederlandse Aardschok magazine. Wat meteen opvalt als de band van start gaat is de spelvreugde waarmee de band hun nummers ten gehore brengt. Verder is de band bijzonder goed op elkaar ingespeeld en is de geluidskwaliteit van een bijzonder hoog niveau. Wat we vervolgens voorgeschoteld krijgen is een set waarbij het nieuwe album centraal staat met nummers als “Eyes of Fire”, “Walk Away in Silence, aangevuld met enkele oudere stukken zoals “Aegean Shores”, “United Alliance” en “Farewell”. Echter omdat het al laat is en we nog twee volledige dagen te gaan hebben besluiten we om halverwege de show van Pagan’s Mind de metalweide te laten voor wat het is en onze bedden maar eens op te zoeken.

 

 

 

Zaterdag 16 juli

 

Bij het aanbreken van de tweede volle dag kunnen we constateren dat het al vroeg druk is k bij het hoofdpodium, de reggaeweide, de megatent, het fijnproevers podium, de metalweide, de undercover tent en natuurlijk op het crossterrein. Ook het rennerskwartier is al vroeg in beweging om de toestromende bezoekers te vermaken. Dit jaar zijn er ook enkele nieuwe categorieën toegevoegd, waaronder de Romaklasse en de zijspan klasse. Het duurt dan ook niet lang voordat er kleurrijke wagens en motoren over de crossbaan scheuren, waarbij de koets getrokken door zes motoren wel de kroon spant. Natuurlijk is de Zware klasse een van de vele hoogtepunten, waarbij de deelnemers prachtige bouwwerken hebben weten te creëren. Verdere hoogtepunten zijn onder meer de Superklasse waar internationale toppers het opnemen tegen de trotse helden van de Achterhoek. Al voor de race goed en wel begonnen is, ligt er al een motor in de prak bij de Omroeptoren waar de lokale radio de hele dag vermaak, muziek en een serieuze noot laat horen. Ondanks de regen verderop in het land, stuift het zand hoog op en schijnt de zon zelfs. Verder is er voor de allerkleinsten ook voldoende vermaak, zo hebben de jongste festivalgangers (tot 140 cm gratis entree tot het festival) toegang tot het blagenparadijs waar Jovink ook nog langs komt.

 

 

Omdat we eerst nog wat over het terrein zijn gaan lopen hebben we helaas Disabuse, Mayan en het grootse deel van Fozzy op het metalpodium moeten laten schieten. De eerste band die we dan ook echt aan het werk zien is het Zweedse Mother Misery. De band bracht eerder dit jaar brengen met ‘Standing Alone’ hun derde langspeler uit, waarvan we onder meer de nummers “Fade Away”, “Inside The Hive”, “To Hell” en het titelnummer voorgeschoteld krijgen. De muzikale lijn van de band ligt ergens tussen stoner, rock en grunge en kan mij wel bekoren. De muziek is niet echt hard te noemen, maar de zang is heerlijk rauw en de band weet ook op de juiste momenten het gaspedaal in te trappen. Tevens zijn de gitaarpartijen voorzien van een lekker crunchy randje en klinkt het allemaal zeer strak. Oud werk is er dan nog in de vorm van “Broke Down”, afkomstig van het album ‘All Eyes On You’. Al met al wist Mother Misery een degelijke show neer te zetten onder het motto van ‘niet lullen, maar rocken’.

 

 

Naarmate de dag verstrijkt verslechterd de weerssituatie en is het inmiddels ligt begonnen te regen als de volgende band, het Amerikaanse Crimson Glory klaar staat om het podium te bestijgen. De band progressieve powermetal metal werd halverwege de jaren tachtig opgericht en bracht in deze periode drie sublieme albums uit, echter begin jaren negentig viel de band uit elkaar. Hierna werd er nog een poging gedaan de band nieuwe leven in te blazen, maar deze poging strandde vroegtijdig. Toen in 2009 ook nog een de originele zanger Midnight overleed leek het erop dat de er niet veel toekomst meer inde band zou zitten. Echter sinds begin werkt de band aan een comeback. Ik moet dan ook toegeven, toen ik de band enkele maanden gelden tekeer zag gaan wist ik dat dit zeker zou gaan lukken. Want de Crimson Glory wist een formidabel show neer te zetten, waarbij de kersverse zanger Todd la Torre de zangpartijen voor zijn rekening nam. Als Crimson Glory van start gaat staan er behoorlijk wat fans voor het podium, dit tot groot genoegen van de band. Wat we vervolgens voorgeschoteld krijgen is veel materiaal van de eerste twee albums van de band zoals “Where Dragons Rule”, “Azrael en “Valhalla”. Het publiek vond het allemaal prachtig en de band staat dan ook zichtbaar te genieten. Verder is het geluid prima, en geeft de band een uitstekende show weg vandaag. De uitblinkers van vandaag zijn gitarist Jon Drenning en zanger Todd la Torre die het publiek met hun charme en mooie poses prima weten te bespelen. De setlist bestond verder uit klassiekers als “In Dark Places” en “Red Sharks”, welke luidkeels door de voorste rijen van het publiek werden meegezongen. Crimson Glory kon mij vandaag dan ook opnieuw overtuigen, en als het goed is gaat de band dit jaar nog de studio in voor de opnames van een nieuw album dus dat beloofd alvast veel goeds.

 

 

Tijdens het optreden van Grimson Glory begon het al lichtelijk te regenen en tegen de tijd dat het Amerikaanse Death Angel het podium betreedt lijkt er geen stopen meer aan. Echter ondanks de aanhoudende regen staat het veld ramvol maar dat is ook niet zo verwonderlijk want de band heeft een zeer goede reputatie wat betreft hun live shows. De energieke en sympathieke band gaat er meteen vol in met “I Chose The Sky”. De inmiddels doorweekte fans gaan behoorlijk uit hun dak en mede door de uitbundige houding van de band is het publiek in opperbeste stemming. De regen kan dan ook niemand meer boeien als frontman Mark Osegueda laat weten hoeveel hij van Nederland houdt. Death Angel raast vervolgens door met “Mistress Of Pain” en “Claws In So Deep”. De massa beweegt flink mee op de nummers die werkelijk uit de speakers knallen. Het geluid is super en de zet zijn beste beentje voor als men verder gaat met het sublieme “Seemingly Endless Time” en “Relentless Revolution”. Natuurlijk vergeet zanger Mark niet om zijn favoriete quote eruit te gooien: “It ain’t much if it ain’t Dutch”, waarop het publiek de band genietend toe juicht. De set bestaat verder onder meer uit de nummers “Truce”, “Opponents At Sides” en het strakke “Lord Of Hate”. Alles wordt door het massaal aanwezige publiek hard meegezongen. Na “River Of Rapture” en “The Ultra-Violence” dat halverwege de song overgaat in “Thrown To The Wolves” is het alweer afgelopen. Wat een show, voor velen was dit dan ook het hoogtepunt van de dag wat betreft de metalweide, Death Angel kwam, zag en overwon!

 

 

Het zal de rest van de avond blijven regenen, en na Death Angel houden een hoop mensen het voor gezien. Toch staat het veld gelukkig nog lekker vol voor de heren van het Canadese Annihilator. De band onder leiding van Jeff Waters barst los met “Ambush” om het publiek weer even bij de tijd te houden. Na “Clown Parade” en “King Of The Kill” gaat de band verder met “Ultra Motion”. Vanaf hier word ik op mijn wenken bediend met bijna al mijn favorieten op rij, te weten “Set The World On Fire”, “W.T.Y.D.”(Welcome To Your Death), gevolgd door “The Trend” en “The Fun Palace”. Doorgeregend en klam staan de mensen mee te zingen en het moet voor de band ook heerlijk zijn dat, ondanks de regen, zoveel mensen op de metalweide aanwezig zijn. Echter na het fantastische “Phantasmagoria” en klassieker “Alison Hell” is het allemaal alweer voorbij. Het uurtje dat Annihilator tot hun beschikking had is helaas voorbij gevlogen!

 

 

Ook Sepultura heeft geen probleem om het modderige veld vol te krijgen met metalheads, die de regen trotseren. De band weet de goede snaar te raken door gelijk af te trappen met “Arise”. Dat hakt er meteen lekker in. De band knalt gelijk “Refuse/Resist” er achteraan en het feest is compleet. Het geluid is goed, de band beukt en scheurt aan alle kanten en het publiek doet lekker mee. Dat Sepultura nog steeds goed werk verricht kan men vandaag opnieuw aanschouwen. Zo te zien zijn de aanwezige fans tevreden, en ook aan de gezichten van de bandleden is de tevredenheid af te lezen. De charismatische, boomlange zanger doet het prima. Van het onlangs verschenen nieuwe album krijgen we vervolgens de songs “Kairos” en “Relentless" te horen. Verder worden we onder meer bediend met wat oudere songs als “Escape to the Void”, maar ook nummers als “Septic Schizo” en “Convicted In Life” worden niet vergeten. Dan verrast de band ons met de Ministry cover “Just One Fix”, welke zeer strak en bijna perfect wordt uitgevoerd. Een aparte keuze van de band, maar wel een hele goede keus. De mannen knallen vervolgens door met een aantal klassiekers zoals “Territory”, “Inner Self” en “Roots Bloody Roots”. Al met al wist de band te overtuigen, petje af voor deze Brazilianen die een prima show wisten neer te zetten.

 

 

Na een lange dag met Death Angel, en Sepultura als grote namen op de metalweide is het lang wachten in de stromende regen tot de headliner Anthrax het podium betreed. De band gaat er meteen tegenaan met de klassieker “Caught in a Mosh”, gevolgd door de Joe Jackson cover “Got The Time”. Vervolgens is het voor de echte headbangers een feest van herkenning, zo krijgen we onder meer de nummers “Madhouse”, “A.I.R.”, het luidkeels meegezongen “Indians” voorgeschoteld. De band doet goede zaken, zelfs zonder gitarist Scott Ian die op ouderschapsverlof is en vervangen word door Sepultura’s Andreas Kisser. De set wordt vervolgd met enkele oudere songs zoals “Medusa“, “Metal Thrashing Mad” en “Only” die allemaal luidkeels worden meegezongen. Zanger Joey Belladonna is erg enthousiast en is goed bij stem en wat verder opvalt is zijn gigantische bos haar. Het lijkt er dan ook op alsof de frontman zo uit de jaren tachtig lijkt te komen. Als toegift krijgen we nog de nummers “Be All, End All” en als verrassing een cover van niemand minder dan de band die net voor hun het podium heeft verlaten Sepultura’s “Refuse/Resist” te horen waarbij de band bijgestaan wordt de Sepultura zelf, dit tot groot genoegen van het publiek. De band sluit deze natte zaterdag vervolgens af met de ultieme Anthrax song en grootste hit van de band, “I Am The Law”. Anthrax wist ondanks de aan houdende regen een prima optreden neer te zetten, een groot deel van de bezoekers van de Zwarte Cross heeft dan echter al het terrein verlaten of bevind zich in droge megatent. Als wij vervolgens ook het festival terrein verlaten ligt het er wat treurig bij, maar niet getreurd want de vooruitzichten voor de zondag zien er veelbelovend uit.

 

 

 

Zondag 17 juli

 

De laatste dag van de Zwarte Cross is al jaren het drukst bezocht en ook dit jubileum verbreekt alle records van vorig jaar. Met zestig duizend bezoekers, tienduizend meer dan de zaterdag. Terwijl de vrijdag met dertigduizend nog bescheiden is en de donderdag bijna dertien duizend festivalgangers trekt. Dat brengt het vijftienjarige festijn op een totaal van een duizelingwekkende 152.500 bezoekers, dat is viereneenhalf duizend meer dan vorig jaar! Tante Rikie kan trots zijn in haar nieuwe bloemetjes jurk; het is een groot feest geworden.

 

 

Na de regenachtige zaterdag hebben de weergoden flink uitgepakt want als we richting het terrein vertrekken hebben de wolken plaats gemaakt voor een heerlijk zonnetje. De regen poncho’s kunnen dus omgeruild worden voor zonnebrillen. Echter door de hevige regenbuien van gister is het terrein nu officieel een modderbad omgetoverd, maar omdat de organisatie op de modderige plekken bij de mainstage en de doorgang naar de megatent stro heeft uitgereden kan het terrein de massa prima aan. Ook de mooi aangeklede reggaeweide met houten versiering heeft het weer doorstaan. Nog een keer door de poort, langs alle vrolijke slogans, de kreten van de metalweide weerstaan en half slippend naar de pers tent. Het voelt als thuis inclusief de brullende motoren en sirenes van de cross op de achtergrond. Normaal staat inmiddels al te spelen op het hoofdpodium als we bij et terrein aankomen, maar al snel bewegen velen zich naar de cross baan, waar de Superklasse weer in actie komt. Waarna de ‘Best Of 2011’ waar iedereen aan mee mag doen. Van scheurende Harly Davidson’s tot een roze Barbie en een koets met Jovink en Tante Rikie: iedereen gaat voor de laatste keer los! In rap tempo naar de finish waar een mega Tante Rikie ze opwacht. Er was even sprake dat deze mascotte van de Zwarte Cross ermee zou stoppen, maar gelukkig blijft ze nog even door gaan om koninklijk in haar zetel over het festival gedragen te worden of om een nummer mee te zingen met Jolink en co.

 

Wat betreft de eerste twee bands op het Aardschokpodium van de zondag, te weten Striking Justice en My City Burning hebben we helaas moeten missen. De eerste band die we dan ook aan het werk zien is het Amerikaanse Terror. De band werd in 2002 opgericht en augustus 2010 verscheen het inmiddels vijfde album van de band getiteld ‘Keepers Of The Faith’. Natuurlijk staat de show van vandaag in het teken van dit album, dus wat we vandaag voorgeschoteld kregen was stevige hardcore voorzien van thrashy gitaarwerk waarbij zanger Scott Vogel zijn brute, boze teksten over uitspreekt. Het publiek, dat hun weg naar de metalweide inmiddels heeft gevonden vind het ook prachtig en binnen de kortste keren ontstaat er een stevige pit inde modderpoel voor het podium. Halverwege de show houden we het echter voor gezien om ook nog een stukje van de Nederlandse hardrock band Vanderbuyst in de megatent mee te pakken. De nog jonge band weet met hun aanstekelijke songs en een energieke live show het publiek voor zich te winnen ondanks dat de megatent maar voor de helft gevuld staat. Gelukkig weten de twee blonde “Bimbo’s” (van Malle Pietje en de Bimbos), die speciaal voor de show zijn mee gekomen het publiek nog wat op te zwepen. De beide dames swingen er op los en natuurlijk trekt dat nog wat publiek de tent in. Nummers die we onder meer voorbij horen komen zijn onder meer “Tiger”, “Traci Lords”, en “To Last Forever”. Al met al wist Vanderbuyst een prima optreden neer te zetten en heeft de band er zeer zeker weer een aantal nieuwe fans bij.

 

 

De volgende band op de metalweide is het hardcore gezelschap Madball. De band kan gezien worden als de grondleggers van de New Yorkse hardcore scene, Madball werd immers al in 1989 door Zanger Freddy Cricien opgericht. De band kende door de jaren heen diversen bezettingswisselingen, maar Freddy maakt sinds eind jaren tachtig nog steeds deel uit van de band. Als Madball het podium betreedt is het veld van de metalweide inmiddels behoorlijk vol gelopen, dit tot groot genoegen van de band die er meteen vol ingaat. Nummers die onder meer voorbij komen zijn “For My Enemies”, “Can't Stop, Won't Stop”, “Empire” en “Look My Way “. De band gaat flink tekeer en ook het publiek is lekker in de weer, voor het podium ontstaat dan ook diversen keren ene flinke pit. Tegen het einde van de show krijgen we dan nog enkele klassiekers te verwerken in de vorm van “Down by Law”, “Hardcore Pride” en het afsluitende “Hardcore Still Lives” waarop de band voldaan het podium verlaat. Madball kan vandaag terugkijken op een zeer geslaagd optreden en de band bewijst dan ook nog maar eens dat de New Yorkse hardcore scene nog lang niet is uitgeblust.

 

 

Op de metalweide begint een vreemde eend in de bijt, Life Of Agony genaamd aan zijn laatste concert ooit. De band zal na Terror en Madball  de handen vol krijgen om het veld omver te blazen, al lukt ze dat met gemak. Vele fans maken de laatste verschijning van zanger Keith Caputo mee. Na deze tour is aangekondigd dat hij een geslachtsverandering zal ondergaan en als vrouw door het leven wil gaan. Mina Caputo is duidelijk al aanwezig in de verschijning van de frontman; lang haar, parelketting om de hals en getuite lippen. Dit is een grote omslag ten opzichte van een paar jaar geleden. Niet te vergeten een enorm contrast met de agressieve teksten, rauwe metal, opzwepende uithalen die deze Amerikanen zo wereldberoemd maken. Van “I Regret” tot “Bad Seed” het is een energieke tijdreis als afscheidstour met deze band. Energiek, krachtig en imponerend weet LOA als geen ander een indruk achter te laten. Na jaren nog verbazend over de kleine zanger met een enorm stemgeluid, zo uniek en gevoelig dat hij (of zij) het als geen ander zo kan uitschreeuwen en iedereen kippenvel weet te bezorgen. Naast de geweldige vocalen, weet Keith er een echte performance van te maken al rennend over het podium, de microfoon rondslingerend en vooral op de knieën vallende de uitzinnige fans toezingend. Wanneer er een stevige pit ontstaat zet de band nog even een versnelling in. Toch is het wat provocerend om Keith zo wijdbeens te zien zitten, met zijn hand de lange haren uit zijn gezicht strijkend. Liefelijk bijna en daarom passen die gekwelde uithalen niet meer bij zijn verschijning. Er is geen rockartiest die dit kan evenaren, en zo weet Keith Caputo en show weg te geven om nooit meer te vergeten, want zoals ik ze vandaag heb gezien zo goed heeft de band in geen jaren geklonken, klasse!

 

 

Afsluiter van de avond op het hoofdpodium is, hoe kan het ook anders, Jovink! Geen wonder dat iedereen als sardientjes in een doosje vooraan bij de enorme weide te vinden is. Dit is een ode aan vijftien jaar zwarte cross, het harde werk van de oprichters en het respect dat het festival over het hele land verdient. Voordat er goed en wel maar iets is begonnen wisselen de schreeuwkoren elkaar af en aan, de sfeer zit er zeker al goed in. Het bier staat klaar, de snippers gaan de lucht in en daar is Jovink XL, want de Big Band is er ook bij. Allen netjes afgekleed met zwarte broek en wit shirt met simpel ‘Jovink’ is voldoende, mocht dat iemand ontgaan zijn (bewijs, de duizend shirts en hoedjes over het hele veld).

 

“Wakker Worden” is een pittige warmloper die er meteen in knalt vol power en energie. Wat een adrenaline alleen als je naar de gezichten van de mannen kijkt: een brede lach, wetend dat iedereen voor hen komt! Ze genieten van begin tot eind en dat maakt ze meteen zo sympathiek. Daarnaast spelen ze gewoon de sterren van de hemel en is er niets aan te merken op de grande finale van deze Zwarte Cross. Hendrik-Jan Lovink is al flink warm gespeeld en de solo’s komen uit zijn tenen. Vanmiddag scheurde hij nog met een scooter over de crossbaan en nu rockt hij stevig door, wat een energie! Gijs Jolink, die vorig jaar nog wat meer zong, doet het ‘hennig an’ aan de zijkant, maar na het derde nummer spreekt hij met een hese stem iedereen toe: “Is iedereen goed te pas? Bedankt jongens, een compliment voor iedereen dit weekend. Het is super verlopen en ik ben er trots op! We hebben vandaag een nieuw record!” Gitarist Hendrik Jan Bökkers steelt de show met opzwepende gitaar riffs en energieke performance. Er valt genoeg te zien en vooral de interactie tussen de bandleden maakt het allemaal extra speciaal. Het gaat wel rap wanneer Gijs over op een protest song begint, iets met pindakaas en een overstemmend geschreeuw uit het publiek (die alles van begin tot eind kennen). Dan komt er nog een dosis energie bij, en is het old school rocken geblazen. Ook maakt tante Rikie haar entree en dan is dit feest pas echt compleet.

 

Jovink weet heel goed wat ze doen en beheersen het als geen ander, wie kan nu zeggen een rockartiest in hart en nieren te zijn en ook nog eens verdienstelijk motor coureur; dat is de Zwarte Cross weer ten voeten uit! Helaas is dit mooie feest alweer veel te vroeg afgelopen, maar met zo’n afsluiter kan je niet treurig blijven: op naar volgend jaar!

 

Conclusie:

 

Na een te gek weekend kan ik nog de volgende feitjes meegeven. Het was weer flink uitverkocht met een nieuw record van 152.500 mensen. Uiteindelijk viel het nog mee met de regen! Vanaf een uur of vijf op zaterdag tot de laatste band die avond, hebben we er last van gehad. Maar vrijdag, zaterdag overdag en zondag was het gewoon perfect festival weer. Dit jaar geen rampen en stormen en alles was ruim op tijd klaar. Petje af voor de organisatie.

 

 

Ook dit jaar was een groot onderdeel van dit festival natuurlijk de motorcross, naast het grote aanbod van muziek, stunts en kermis attracties zoals een 70 meter hoge zweefmolen en een spectaculaire auto-bungeejump. Verder zijn over het hele terrein weer borden met lachwekkende spreuken en woordgrappen opgehangen. De toiletruimte staat daardoor ook wel bekend als de “persruimte”. Dan was er ook nog de stunt arena, waar waaghalzen op hun fietsen en motoren allerlei halsbrekende toeren uithaalden. Echter voor vele was de cross toch wel het hoogtepunt van het weekend. Je hebt de serieuze races met zware motoren, maar ook races met brommers, oldtimers en de “Specialklasse” waarbij de meest bizarre voertuigen voorbijkwamen. Zeg maar carnavals optocht maar dan uitgevoerd om te racen over een crossbaan. Ook de Ben Hur klasse, dat wil zeggen motoren met een bakje erachter zoals in de Ben Hur film, was weer fantastisch en ook de Roma klasse was er een om nooit te vergeten.

 

Op welk stuk van het terrein je ook stond, er was overal wat leuks te beleven. Wij hebben onze vleugels iets meer uitgeslagen en zijn op de andere podia gaan bekijken. Dus tussen de metalbands hebben we natuurlijk wat andere, ruige Rock ’n Roll bands bekeken. Bij de eettentjes, cocktailbarretjes en de merchandise stands was er meer dan genoeg keuze. In ieder geval was dat prima in orde. Ook aan het verzoek voor een eigen toilet op de metalweide is voldaan.

 

Vijftien jaar werd gevierd met een nog grootser spektakel dan de voorgaande jaren, ‘Het leven is een groot feest’ werd dan ook wel weer waargemaakt dit weekend! Het leukste, vreemdste en grootste festival van Nederland vindt volgend jaar op 20, 21 en 22 juli 2012 plaats, zorg dat je die datum dus in je agenda zet, wij zijn in ieder geval weer van de partij (Eugene Straver, Talitha Martijn, Silvia Deurwaarder) 

 

 

Voor meer bandfoto's zie het fotogedeelte van deze website!!!