Septagon We Only Die Once

Massacre Records

Website:

Septagon

Het Duitse speed-/thrashmetal kwintet Septagon is ondanks twee prima eerdere releases, ‘Deadhead Syndicate’ (2016) en ‘Apocalyptic Rhymes’ (2018) via het Italiaanse Cruz Del Sur label redelijk in de anonimiteit blijven hangen. Eigenlijk is dit best jammer want de melodieuze maar heerlijk snelle muziek van deze formatie mag best gehoord worden. Met deze nieuwe plaat ‘We Only Die Once’ en een nieuwe deal met het Duitse Massacre Records op zak kan het zomaar gaan gebeuren dat Septagon een groter publiek gaat bereiken en aanspreken.

De muzikale richting waarin Septagon zich beweegt valt te vergelijken met Anthrax gedurende de eerste Belladonna periode. Dat is voor een groot deel te danken aan het heldere stemgeluid van zanger Markus Becker (ook actief in Atlantean Kodex) en de heerlijke solide en regelmatig hakkende riffs gecombineerd met pakkende melodieën. Toch is Septagon verre van een Anthrax kopie. Want waar de New Yorkers destijds kozen voor een veilig melodieus thrash geluid, gaat Septagon meer voor een aanpak met veel ruimte voor individuele muzikale prestaties van met name de gitaristen.
Ook plukt Septagon elementen mee uit het verleden alsmede lopende projecten van enkele bandleden. Zo zijn er power metal invloeden in de muziek te horen die gerelateerd zouden kunnen zijn aan Lanfear, de voormalige band van gitarist Markus Ullrich, bassist Alexander Palma en (inmiddels ex) drummer Jürgen Schrank. Qua atmosferische elementen, die de muziek van Septagon bij tijd en wijlen bevat, is de link met de internationale formatie Them (Gitarist Markus Ullrich, Bassist Alexander Palma) redelijk snel gelegd.

Dit derde album ‘We Only Die Once’ wijkt in muzikaal opzicht eigenlijk niet veel af van het eerdere materiaal van deze band. Kenners en fans van het eerste uur kunnen dit album bij deze dan ook blind aanschaffen.Toch zijn er wel enige veranderingen te horen op deze schijf. Met name de vette productie van dit album verhoogt het luisterplezier ten opzichte van zijn twee voorgangers. De eerste single van dit album ‘Demon Devine’ gaat er meteen, op volle snelheid met gestrekt been in, vette staccato riffs met de nodige breaks en solo’s, terwijl zanger Becker zijn melodieuze zanglijnen met verve brengt. Aan het einde van de openingstrack zakt het tempo even terug maar het opvolgende ‘The Rant’ zet de boel weer even in het gareel door weer vanaf het begin op een moordtempo te knallen. Uiteindelijk zit dit nummer vol met tempo wisselingen en tikt het qua stijl aardig aan tegen traditionele heavy metal en N.W.O.B.H.M.

Het omgekeerde is het geval met het derde nummer en tevens tweede single ‘How to Kill the Boogeyman’. Waar men bij de inleiding een op de Amerikaanse hardrock geschoeide (semi) cover denkt te verwachten barst het nummer los in een thrasher á la Flotsam & Jetsam en het eerder genoemde Anthrax. Het titelnummer en het daaropvolgende ‘Vendetta’ zijn weer heerlijke speed/thrash metal nummers maar de drie daaropvolgende nummers refereren ondanks het (nog steeds) hoge tempo aan (wederom) traditionele metal (‘Head Held High’) en power metal (‘Garden of Madness’ en ‘Decission Day’). Na het enigszins rustige en experimentele ‘Strange Times’ en het eveneens uit de toon vallende maar niet onaardige ‘Ekke Nekkepenn’ (wat zijn rare titel ontleed aan een Noord Duits historisch sprookje) is het over met de pret. Gelukkig zit er op elke vorm van mediaspeler een startknop om doe boel nog een keer te beluisteren.

Septagon levert met dit derde album wederom kwaliteit en veel luisterplezier. Het prachtige cover artwork van Markus Vesper mag ook wel genoemd worden want dat is ook al drie keer op rij helemaal in orde. (Theo Wapenaar)

87/100

Tracklist:
01. Demon Divine
02. The Rant
03. How To Kill The Boogeyman
04. We Only Die Once
05. Vendetta
06. Head Held High
07. Gardens Of Madness
08. Decision Day
09. Strange Times
10. Ekke Nekkepenn