Raven Metal City

Steam Hammer / SPV

Website:

Raven

Bij elke studio release van het, van oorsprong, Britse trio Raven hoop ik te kunnen zeggen “The Pack is Back”. Misschien niet zo’n gelukkige uitspraak want het refereert naar de albumtitel van de opvolger van het album ‘Stay Hard’ uit 1985. Een plaat die destijds slecht werd ontvangen door fans van het eerste uur. Het luidruchtige trio uit Newcastle verruilde hun woonplaats voor een stekkie in New York en tekende een contract bij een grote ‘major’ platenmaatschappij wat destijds betekende dat er concessies moesten worden gedaan om zo veel mogelijk “airplay” te krijgen op de radio.

Bijna veertig jaar geleden bracht Raven het debuut ‘Rock Until You Drop’ uit en settelde de band zich stevig in de (N.W.O.B.H.M.) metalscene. Na diverse (tegenwoordig zeer gewilde) singles en opvolgende albums ‘Wiped Out’ (1982) & ‘All For One’ (1983) tikte Raven redelijk tegen de top van de metal wereld aan. Zo wordt de band door hun snelle en enigszins gestoorde speelstijl veelal genoemd als één van de uitvinders van de speed metal en mocht een jong nieuw bandje genaamd Metallica ooit openen voor dit luidruchtige trio tijdens de ‘Kill ‘em All For One’ tour. Na de heerlijke ‘Live at the Inferno’ live-dubbelaar (1984) zet de eerder beschreven “dip” in voor de band. Echter alle jaren na het “Major label” verhaal heeft Raven nooit de handdoek in de ring geworpen en bleef de band live overtuigen door met name songs uit het roemruchte verleden te spelen maar bij elke studioplaat is het weer de vraag “Is the Pack Back”?

Op elk album dat de heren uitbrachten sinds pakweg 1991 staan best enkele leuke songs, maar die naast de niemand dalletjes, geen van allen sterk genoeg om deze ook op te nemen in de (huidige) live set. Het vorige album ‘Extermination’ uit 2015 weet redelijk te overtuigen en trekt positieve aandacht met enkele sterke composities die erg richting de authentieke stijl van Raven gaan maar blijft met een speelduur van meer dan een uur helaas niet boeien tot het eind en mist daardoor net de kracht om te zeggen “The Pack is Back”. Als het live album ‘Live in Aalborg’ (2019) even niet meegerekend wordt ligt vijf jaar na ‘Extermination’ de jongste telg van Raven in de winkels. En wat voor één! De broers John (zang/bas) en Mark (gitaar) Gallagher zijn inmiddels beiden rond de zestig jaar oud en trekken op ‘Metal City’ ouderwets van leer vergezeld, door ex-Fear Factory drummer Mike Heller, die Joe Hasselvander al geruime tijd verving wegens ernstige gezondheidsklachten.

Nog voor het opzetten van ‘Metal City’ springt het artwork van de plaat nadrukkelijk in het oog. Het drietal gevat in een comic achtige tekening, iets dat wellicht niet past bij een serieuze metalband maar het trekt wel direct de aandacht. Hou er van of niet maar het geeft wel weer waar deze plaat voor staat. ’The Power’ opent het album krachtig in een lekker vlot tempo en geeft het oude vertrouwde gevoel wat men van Raven wil horen. Power, snelheid en melodie en ook het maniakale “lunatic” gedrag komt naar voren, zeker als John en Mark even een bas vs. gitaar duelletje aangaan wat op het podium ook regelmatig plaatsvindt. Ook door het riffje van ‘Take Control’ (van de plaat ‘All for One’) te adopteren in dit nummer maakt deze song een fijne binnenkomer. Het tweede nummer van de plaat, ‘Top of the Mountain’ is misschien wel het meest authentieke nummer dat Raven in de laatste dertig jaar heeft vastgelegd. De typische Mark Gallagher gitaarloopjes en solo’s, de hoge zang van John die nog steeds staat als een gillende keukenmeid maar ook met een refreintje dat niet zou misstaan op het latere werk van de band.

Met ‘Human Race’ blijft het tempo hoog en lijkt Raven zelfs even te flirten met thrash metal en zelfs nog een stapje extremer door de blastbeats van de jonge drummer. Door de juiste melodieën te combineren en het heerlijke melodieuze gitaarwerk gebeurt er van alles in dit nummer dat toch uiteindelijk wel als Raven bestempeld kan worden. Het titelnummer ‘Metal City’ kan als eerste rustpuntje van de plaat beschouwd worden, over het algemeen een mid-tempo en enigszins swingend nummer met een misschien wel iets te vrolijk refreintje. Daar staat tegenover dat het best een heavy nummer is met als rode draad heerlijk gitaarwerk en een mooie versnelling in het middenstuk. Halverwege het album maakt ‘Battlescarred’ duidelijk dat Raven weer helemaal terug is. Een stamper die live wellicht de nodige vuisten in de lucht gaat krijgen en door het strijdvaardige refrein uit volle borst meegezongen gaat worden. Ook het aan Motörhead opgedragen nummer zou live wel eens een kraker kunnen worden, want ondanks de (m.i. nihile) Motörhead invloeden in dit nummer is het qua snelheid een echte ‘nekbreker’. Tot aan de ietwat zoete maar zeker niet vervelende afsluiter ‘When Worlds Collide’ is ‘Metal City’ een zeer prettige muzikale ervaring.

Oud gediende Michael Wagner (producer van de albums ‘All for One’ en ‘Stay Hard’) is engineer van dit album dat geproduceerd is door de band zelf, gemixt door Zeuss (ook geen onbekende),
maar vooral de wilskracht van de band, de inbreng van drummer c.q. aanjager Mike Heller en het schrijven van goede nummers maken van ‘Metal City’ een geweldig album. Ik kan volmondig zeggen……’The Pack is Back’! (Theo Wapenaar)

(90/100)

01. The Power 03:55
02. Top of the Montain 03:36
03. Human Race 03:59
04. Metal City 03:27
05. Battlescarred 04:45
06. Cybertron 03:24
07. Motorheadin' 02:42
08. Not So Easy 03:09
09. Break 03:39
10. When Worlds Collide 06:15