Polaris The Death Of Me

SharpTone

Website:

Polaris

De Australische formatie Polaris kwam in 2012 bij elkaar. Hun eerste album ‘The Mortal Coil’ kwam uit in 2017, en werd zeer enthousiast ontvangen. Ze bereikten zelfs de zesde plek van de Australische hitlijsten. Na zo’n groot succes is het dan ook een uitdaging om met nieuw werkt te komen. Kan het beter? Polaris is die uitdaging aan gegaan en zijn nu terug met hun nieuwe album ‘The Death Of Me’.

Het album gaat van start met een titel die je direct doet denken aan brandende koala’s en de nieuwstopics van het afgelopen half jaar. ‘Pray For Rain’ staat daar echter los van, en nadat we onze tranen gedept hebben kunnen we ons gelukkig dus focussen op de briljante teksten die Polaris werkelijk ten gehore brengt. Muzikaal is het ook zeer uitdagend, met veel tempowisselingen en diverse riffs. In ‘Hypermania’ weten de mannen toch echt meer agressie te brengen. ‘Hypermania’ is hard, maar door de gekozen riffs van Rick Schneider en Ryan Siew ook technisch. Bas solo’s, gitaarsolo’s alles komt aan bod. Het is divers, maar toch ook weer net meer een geheel dan ‘Pray For Rain’. Bij de intro van ‘Masochist’ is het even op adem komen. Mooie clean vocals van Jamie Hails brengen harmonie. De inbreng van de gitaren doet denken dat dit een zoetsappig rocknummer wordt, maar verassend genoeg wordt dit effect opgeheven door een stukje screaming. Door toffe riffs, krijgt het geheel nog een vleugje groove mee. Dit is weer een heel andere kant van de band, waarbij we dus nu in drie nummers tijd van een zeer veelzijdig geheel hebben kunnen genieten.

‘Landmine’ is ook uitgebracht als single. ‘Landmine’ heeft duidelijk meer ballen in de intro, dit wordt mede veroorzaakt door lekker drumwerk van Daniel Furnari. Dit is een heerlijke rammer voor in de pit! Daarbij is het ook nog toegankelijk door een hoog “Hey” gehalte, voor de meezingende fan. ‘Vagabond’ heeft een leuke opbouwende intro. Er wordt gedurende het nummer op speelse wijze omgegaan met de wisselingen tussen mean vocals en clean vocals. Dit ondersteund door vette groovende gitaren brengt een heerlijke energie. Bij ‘Vagabond’ valt werkelijk alles op z’n plek met een fantastisch nummer als resultaat. Met werkelijk een briljante intro wordt ‘Martyr (Waves)’ ingeluid. Het is harmonieus, en de clean vocals zorgen voor een zeer subtiele vibe. Het refrein komt vervolgens als een golf over je heen. Polaris voert je mee, mee in een stukje emotie. Het geheel is sterk opbouwend, en door een stukje screaming vocals wordt er nog net wat extra kracht bijgezet. De diversiteit van Polaris blijft verbazingwekkend. Lesgeven in hoe overgangen goed gedaan worden, doen de heren in ‘All Of This Fleeting’. Werkelijk alles in dit nummer is tof. Van grunts tot technisch spel. Wederom laat Polaris hier zien dat ze geen doorsnee metalcore band zijn, en ook op technisch gebied veel te bieden hebben.’The Descent’ is de rammende afsluiter van het album. Ook hier wordt er weer gespeeld met diverse tempo’s en diverse vocalen. De break is zeer verassend en haalt wel het tempo eruit, maar afgesloten wordt er toch met een fijn vleugje agressie.

‘The Death Of Me’ is werkelijk een fantastisch album. Het laat zien waar de heren van Polaris muzikaal toe in staat zijn. Maar belangrijker nog, het laat zien dat binnen het metalcore genre er nog vele ontwikkelingen mogelijk zijn. Polaris heeft een prachtig vervolg gemaakt op hun succes album ‘The Mortal Coil’ en dat is gewoon indrukwekkend te noemen. Het is dus afwachten wat de heren in de toekomst voor ons kunnen produceren, maar zoals ze nu bezig zijn kan het niet anders dan smullen worden, voor de fan van de zware gitaar! (Juliette Ruygrok)

90/100

Tracklist;
01. Pray For Rain
02. Hypermania
03. Masochist
04. Landmine
05. Vagabond
06. Creatures Of Habit
07. Above My head
08. Martyr (Waves)
09. All Of This Fleeting
10. The Descent