Oranxxi Pazuzu Mestarin Kynsi

Nuclear Blast Records

Website:

Oranxxi Pazuzu

Voordat ik met de echte review van deze plaat begin, een kleine disclaimer. Als je metal het liefst uitermate traditioneel hebt, of je hebt laten misleiden door het label "black metal" dat Nuclear Blast op dit werkje heeft geplakt, dan kun je deze recensie beter over slaan. Voor de mensen die Oranssi Pazuzu al langer kennen, of het wel tijd vinden voor wat anders dan gesneden brood, hierbij het advies om dit stukje even door te nemen. ‘Mestarin Kynsi’ is het vijfde volledige album van deze Finnen en als je er wat meer over gehoord hebt, dan begrijp je dat je geen hapklare mix muziek voorgeschoteld krijgt.

Ja, de basis van deze band was wellicht ooit (black) metal te noemen, maar de huidige uitvoering light net zo dicht tegen krautrock, dreinende techno of misschien een soort vreemde vorm van jazz. Vergelijk het misschien met Nachtmystium, die een beetje de wegbereiders zijn geweest voor deze sound. Alleen waar ome Blake de laatste platen juist niet meer experimenteert, gaan deze mannen nog een grote stap verder. Het verbaasde mij dan ook ten zeerste dat Nuclear Blast het aandurfde om hier mee aan de haal te gaan. Tot voor kort kon men deze typische Roadburn band vinden op Svart Records uit Finland, een bescheiden label wat allemaal vreemde en atypische muziek uitbrengt. Een logische plek leek me zo. Maar met ‘Mestarin Kynsi’ is een stap naar groter, breder publiek wel te maken. Helaas blijft het voor mij als redelijke “die hard metal liefhebber” lastig om dit echt goed te beschrijven. Er komen heerlijke repetitieve gitaarlijnen voorbij, die zomaar een half nummer naar een climax toewerken, om dan tot een beukende uitbarsting te komen. Maar net zo goed loop je een paar minuten te spacen op vreemde synthesizer/toets klanken of vreemd vormige fluitpassages. Je wordt bij elke break of nieuw nummer weer verrast met welke vreemde sound er nu weer voorbij komt. Zo hoort progressieve muziek te klinken wat mij betreft. Makkelijk is het niet, maar als je het experiment aandurft en er zelf wat tijd tegen aangooit is dit een rete interessante en sterke plaat geworden. Je gaat er helemaal in op en loopt een beetje spastisch mee te tikken op je bureau of loopt vreemd de trap op en af. Dit kunnen allemaal bijverschijnselen zijn van deze bedwelmende trip. Het weet zich gesteund door een kraakheldere productie waarin alle details naar voren komen en behouden blijven. Essentieel wat mij betreft voor dit type plaat.

De heren hebben met deze plaat echt een eigen smoelwerk weten te creëren. En dat dwingt bij mij wel respect af. Ik vind deze plaat dan ook wel echt gaaf, maar ik kan het niet altijd op zetten. Hier moet je voor in de stemming zijn. Ook kan ik zo 5 mensen noemen die hier niets mee kunnen. Als je je aangesproken voelt door zo`n samenvatting, slinger dan deze plaat maar aan. (Koos van Marle)

80/100

Tracklist:
01. Ilmestys 07:14
02. Tyhjyyden sakramentti 09:19
03. Uusi teknokratia 10:20
04. Oikeamielisten sali 08:01
05. Kuulen ääniä maan alta 07:12
06. Taivaan portti 08:06