Onslaught Generation Antichrist

AFM Records

Website:

Onslaught

Dat 2020 niet de geschiedenisboeken ingaat als het meest fijne jaar voor de mensheid is eigenlijk een beetje overbodig om te vermelden, iedereen heeft helaas te maken met allerlei ongemakken in deze tijd. Des te fraaier is het om te kijken (en vooral te luisteren) naar zaken die wel leuk, positief en interessant zijn. Er kan geconcludeerd worden dat er dit jaar, ondanks het momenteel wat stille ‘zomerreces’, best een flink aantal interessante platen zijn verschenen, met name in het thrash-metal genre. Zo werden er door onze Oosterburen namens Destruction en Kreator prima live albums gelanceerd, terwijl de vanuit de V.S. gave studioplaten van o.a. Testament, Havok en Warbringer op ons afgeschoten werden. De Britse band Shrapnel probeert dit jaar met haar jongste telg ‘Palace fort the Insane’ de harten en jaarlijstjes van menig thrasher te bereiken. Een feit waar die band m.i. zeer goed in geslaagd is. Echter komen de vaandeldragers van de Britse thrash-metal, na een stilte van zeven jaar, ook met een nieuw album op de proppen.

Onslaught, opgericht in 1982, debuteerde in 1985 met het ‘Power from Hell’ album en was een beetje vreemde eend in de bijt naar huidige maatstaven. Speedmetal, flinke dosis Venom invloeden en een enorme hang naar punk. Met opvolger ‘The Force’ uit 1986 brak Onslaught behoorlijk door in de internationale metalscene. Het aantrekken van zanger Sy Keeler (toen nog met hoge uithalen), een gerenommeerd platenlabel en het spieken bij grootheden als Slayer en Metallica deed de band geen windeieren leggen. Na de triomf komt ook het verval, en dienen er zich line-up problemen aan. Problemen die Onslaught tot op de dag van vandaag blijven achtervolgen. In 1989 brengt Onslaught het derde album ‘In Search of Sanity’ uit met N.W.O.B.H.M. zanger Steve Grimmet (Grim Reaper). Dat (overigens prima) album werd destijds niet best ontvangen door het legioen van thrashers, de N.W.O.B.H.M. meets Metallica stijl sloot niet echt aan bij het veel ruigere en snellere oude materiaal.
In 1991 trok gitarist/oprichter Nige Rockett eigenhandig de stekker uit zijn band om deze in 2004 gelukkig weer nieuw leven in te blazen. Nige maakte met enkele nieuwkomers en de oudgedienden Sy Keeler (Zang) en Steve Grice (Drums) van ‘Killing Peace’ een prima comeback album. Een album dat een nieuwe Onslaught liet zien en de trend zette voor het verdere verloop van de carričre van de band.

Van originaliteit hoeft Onslaught het niet te hebben want de sound op ‘Killing Peace’ en de navolgende albums ‘Sounds of Violence’ en ‘VI’ zijn gebaseerd op de typische Amerikaanse Bay Area sound. Maar wie verwacht dat een bestaande stijl opnieuw wordt uitgevonden zolang het lekker klinkt en de songs goed in elkaar zitten? Onslaught beheerst dat ‘kunstje’ heel goed. Per plaat worden de composities en de uitvoering ervan sterker en vetter en dat maakt deze nieuwe plaat ‘Generation Antichrist’ weer interessant. Eind 2019 gaf platenmaatschappij AFM Records al een voorproefje op dit album middels de single/clip ‘A Perfect Day to Die’ en dat klonk enorm veelbelovend. Maar Onslaught zou Onslaught niet zijn als er tussentijds geen bezettingswisselingen binnen de band hebben plaatsgevonden en dat is redelijk onverwacht want tijdens het vele touren, o.a. de lange jubileum tour van ‘The Force’, leek er enige stabiliteit binnen de band te zijn. Naast bandbaas Nige Rockett zelf, is van de laatst bekende line-up alleen bassist Jeff Williams nog in gelederen en dat betekent dat ook zanger Sy Keeler de band verlaten heeft, en een zanger wissel ligt meestal wel moeilijk bij de fans.
Met de clip van ‘Religiousuicide’ en de tweede (lees derde) vrijgegeven song ‘Bow down to the Clowns’ wordt meteen duidelijk dat Onslaught de stijgende lijn wederom heeft voort gezet en dat de zanger wissel eigenlijk geen invloed heeft. Sterker nog zanger David Garnett heeft veel raakvlakken met zijn voorganger en past wellicht door zijn net iets ruigere en venijnigere stem zelfs iets beter bij de huidige agressieve sound van Onslaught. In amper veertig minuten raast Onslaught zich door negen songs heen die stuk voor stuk heerlijk klinken, er zijn geen absolute uitschieters te benoemen op dit album, al is ondergetekende erg gecharmeerd van het eerder genoemde ‘Religiousuicide’. Elke song heeft een heerlijk hoog thrash gehalte met herkenbare riffs, dito soleerwerk maar het zijn vooral melodieën die blijven hangen.

Kortom…Onslaught prolongeert haar titel als beste Britse thrash-metal band en levert wederom een kwaliteitsplaat af zonder enige vernieuwing of andere poespas. Gewoon lekker thrashen, nog betere songs schrijven en het op een vette manier vastleggen. (Theo Wapenaar)

87/100

Tracklist:
01. Rise To Power
02. Strike Fast Strike Hard
03. Bow Down To The Clowns
04. Generation Antichrist
05. All Seeing Eye
06. Addicted To The Smell Of Death
07. Empires Fall
08. Religiousuicide
09. A Perfect Day To Die