Fluisteraars Bloem

Eisenwald

Website:

Fluisteraars

De stroom releases van eigen bodem lijkt maar niet op te drogen in het begin van 2020. Nu komt ook Fluisteraars na vijf jaar met hun volgende album. Er zat nog een EP en een split tussen, maar we krijgen nu in ieder geval een dik half uur nieuwe muziek in de vorm van ‘Bloem’. Niet echt black metal thematiek, alhoewel deze band zich toch al wel aan de grenzen van het genre bewoog voor deze release. ‘Bloem’ staat thematisch voor oude en her opgetekende folkloristische verhalen, waarin de bloem symbool staat voor zowel de geboorte en vernieuwing, als verlammend verval. Nou we gaan het meemaken.

Eigenlijk begint de plaat met ‘Tere muur’ wel netjes in de stijl van ‘Dromers’ en ‘Luwte’. Een los akkoord aanslaan en lekker door blasten met melodieuze riffs die ondersteund worden door de raspende vocalen van Bob Mollema. Voorlopig niets nieuws, maar in ‘Nasleep’ horen we na een furieuze aftrap een slepend stuk, met daarin vreemde geluidseffecten en een hoorn. Deze blaasinstrumenten worden ingespeeld door producer T. Cochrane en voegen hier wel degelijk wat toe, dit soort creativiteit past prima binnen de Drudkhesque riffs en sfeervolle passages. Het nummer sleept zich met een heerlijke melancholische lead die zich blijft herhalen naar het einde toe. Je gaat helemaal op in de "mooie" sfeer die neergezet wordt. Het is natuurlijk niet letterlijk mooi, maar het melodietje in ‘Eeuwige Ram’ gaat voorlopig mijn hoofd niet uit. Het schurkt hier tegen oude Solstafir aan, en dit nummer is duidelijk het minst metal, en de vocalen zijn bijna clean. Een geslaagd experiment.

De zang staat sowieso vrij ver naar voren in de mix, waardoor je ook kunt verstaan waarover gezongen wordt. Juist omdat dit in het Nederlands is geeft het wel een extra dimensie aan deze plaat, alhoewel je over de diepgang van deze teksten kunt twisten. Ook keert hier de hoorn of trompet weer terug in het heerlijk dromerige, trotse en bijna triomferende laatste stuk van het nummer. Met ‘Vlek’ volgt denk ik wel het beste nummer van de plaat, er zit furie in, een melancholiek stuk waarbij ik zelf meteen moet denken aan de betere platen van Drudkh en de strijkers op het eind passen er precies in. Afsluiter ‘Maanruine’ zet de sfeer helemaal door met een treurig hoornstuk. Deze experimenteerdrift siert de band en zorgt voor een passend einde van een plaat waarbij niet op safe gespeeld wordt en er fijne nieuwe paden betreden worden. Zelfs over de verpakking van de LP is nagedacht aangezien deze gevouwen is zoals de hoezen in de jaren 60 ook gevouwen werden. Ik besef me terdege dat deze plaat zeker niet voor iedereen is, maar als je een open blikt hebt binnen de metal kan ik het je zeker aanraden. Voor mij persoonlijk jaarlijst materiaal. (Koos van Marle)

90/100

Tracklist:
01. Tere muur 05:28
02. Nasleep 07:44
03. Eeuwige ram 06:21
04. Vlek 07:02
05. Maanruïne 07:04