Fides Inversa Historia Nocturna

World Terror Committee

Website:

Fides Inversa

In 2017 verscheen al een voorproefje voor het vernieuwde Fides Inversa dat vocalist Wraath (Darvaza, One Tail One Head, Behexen) heeft ingeleid. De EP ‘Rites of Inverse Incarnation’ liet een redelijk logische voortgang horen waarbij het kille van de oude band gemengd werd met het meer levendige, woeste gebrul van Wraath. Daarop was ook bassist Unhold (W.T.C. Productions baas Sven Zimper, tevens bassist bij dubieuze bands Grand Belial’s Key en Absurd) te horen die nu wel op de promofoto’s staat, maar naar zeggen van de band alleen sessie bassist is.

Het intro begint met wat gitaarfeedback en gezang, gefluister en geprevel waarna het eerst nummer ‘A Wanderer’s Call and Orison’ meteen uit de startblokken schiet na een drumroffel. Enerzijds klinkt dit ontegenzeggelijk als Fides Inversa. De kenmerkende riffs zijn aanwezig. De zang van Wraath past heel goed bij de muziek. Anderzijds is de productie veel organischer en warmer dan voorheen, waardoor het kille element wat zo goed hoorbaar (bijna voelbaar) was op de eerste twee full-lengths wat minder aanwezig is. Daardoor komen de snedige riffs ook wat minder lekker op de voorgrond te liggen. In zoverre lijkt het qua geluid of de band dus iets meer de woeste, kolkende chaos van One Tail, One Head heeft opgenomen in het bandgeluid. Ik ben er nog niet geheel uit of dat volledig positief is. Juist dat kille, statige, bijna mechanische geluid van de drums en gitaar maakt dat een nummer als ‘Decollatio’ of ‘MTeF II’ zo hard binnenkomt. Hoewel het nummer, en ook het daaropvolgende ‘Transcendental Lawlessness’ een zekere energie en urgentie overbrengt, komt het allemaal minder goed binnen. Ook mis ik enigszins de hogere, declamerende stem van drummer Omega A.D. Het nummer heeft een paar uitermate verwrongen riffjes die je af en toe de kriebels opleveren en afhankelijk van hoe goed je dat trekt zet je het nummer op repeat of skip je het.

‘The Visit’ en ‘I Glance you with a Touch, …’ zijn een beetje van hetzelfde laken een pak. Veel snelheid, geschreeuw door Wraath met hier en daar wat meer cleane zang om te scanderen. ‘Syzygy’ is een rustiger nummer waar meer aandacht is voor de hoge stem van zangers Wraath en Omega A.D., inclusief solowerk dat ergens een beetje aan Watain doet denken. ‘I am the Iconoclasm’ levert weer wat afwisseling op met ook interessant gitaarwerk en stijgt hiermee boven het gemiddelde van het album uit. Aan het eind van het album blijf ik toch achter met een beetje onbevredigd gevoel. Hoewel de inlijving van Wraath een goede keuze is, en zeker live veel zal toevoegen (showman pur sang), is zijn stem, wel anders dan we gewend zijn bij deze band. Koppel daaraan het toch andere geluid als geheel, en is dit niet een album wat mij meteen overtuigd. Een andere productie had wellicht andere resultaten gehad. Maar zo is het leven af en toe, niet elke band kan altijd alleen maar goede albums maken. Het voordeel van Fides Inversa was dat ze al op een hoog niveau zaten, waardoor een wat mindere plaat nog steeds een 7 oplevert. Voor de liefhebber van wat organisch klinkende orthodoxe black metal zeker een plaat om een keer te beluisteren. (Thomas van Golen)

70/100

Tracklist:
01. Intro
02. A Wanderer’s Call and Orison
03. Transcendental Lawlessness
04. The Visit
05. I glance you with a Touch, …
06. Syzygy
07. I am the Iconoclasm