Armored Saint Punching the Sky

Metal Blade Records

Website:

Armored Saint

De uit Los Angeles afkomstige band Armored Saint, opgericht in 1982, is bij de meeste metalheads wel bekend. Ikzelf ben al fan van de band sinds de videoclip van ‘Can U deliver’ te zien was bij MTV Headbangers Ball (in de tijd dat de ‘M’ van MTV nog voor Music stond).Met name de twee eerste albums ‘March of the Saint’ (1984) en ‘Delirious Nomad’ (1985) draaien dan ook nog geregeld z’n rondjes op m’n platenspeler. Ook het derde album ‘Raising Fear’ (1987) is een juweeltje en dat is meteen ook het laatste album waarop gitarist Dave Prichard (R.I.P. 1990) te bewonderen valt. Dave Prichard wordt opgevolgd door Jeff Duncan waarmee in 1991 het ook prima te pruimen album ‘Symbol of Salvation’ (1991) wordt uitgebracht.

In 1992 stapte wereldzanger Jon Bush over naar Anthrax (terwijl hij in de jaren 80 een aanbod om bij Metallica te komen zingen afwees!) waarmee Armored Saint van het toneel verdween. In 1999 pakte de band de draad weer op en bracht het prima ‘Revelation’ (2001) uit. Maar aangezien Jon tot 2005 ook nog bij Anthrax zong, kon de band geen echte potten meer breken. Toen in 2005 het zeer teleurstellende ‘La Raza’ verscheen, was ik dan ook bang dat de vlam langzaam uit zou doven. Maar vriend en vijand werd verrast door het geweldige ‘Win hands down’ (2015). Een album dat naadloos aansloot bij met name de albums eind jaren tachtig/begin jaren negentig. In 2018 deed de band nog een geweldige tour waarbij het album ‘Symbol of Salvation’ integraal werd gespeeld. Op 23 oktober verschijnt het nieuwe album ‘Punching the Sky’; ik was benieuwd of het hoge niveau van het vorige album vastgehouden kon worden.

Het album opent met ‘Standing on the shoulders of giants’ en wat meteen opvalt is de heerlijke groove van dit nummer en het pakkende refrein (waarbij ik ook invloeden meen te horen van het geweldige en ondergewaardeerde Sounds of White Noise van Anthrax). Het snellere ‘End of the attention span’ dwingt direct tot headbangen en het luid meezingen van het refrein. Heerlijk nummer met een zalige riff die qua tempo lijkt op ‘Blitzkrieg’ van de gelijknamige band. Het midtempo ‘Bubble’ en ‘My jurisdiction’ klinken als typische Armored Saint nummers (pakkende refreinen, swingende grooves en snelle, melodieuze gitaarsolo’s). Met ‘Do wrong to none’ is er weer een vette riff waarbij alle instrumenten goed te horen zijn door de heldere en open productie van bassist Joey Vera.

Op ‘Lone wolf’ kan de 57-jarige zanger John Bush schitteren en valt te begrijpen waarom Metallica hem graag had ingelijfd. Kippenvel! ‘Missele to gun’ schroeft het tempo weer omhoog en ‘Fly in the ointment’ is weer zo’n prachtig zang-georiënteerd nummer waarbij opvalt hoe zuiver zijn stem nog steeds klinkt na bijna 40 jaar actief te zijn in de metal. ‘Bark, no bite’ en ‘Unfair’ (had ik al gezegd dat Jon Bush een geweldige zanger is) luisteren prima weg en met het laatste nummer ‘Never you fret’ gaan weer alle registers open: lekkere riff, strakke ritmesectie van Joey Vera (bas) en Gonzo Sandoval (drums) en prima twin-solo’s van de gitaristen Phil Sandoval en Jeff Duncan.

Concluderend kan worden vastgesteld dat Armored Saint wederom een prima album heeft afgeleverd (wat ze al 6 albums consequent hebben gedaan in 35 jaar tijd, ‘La Raza’ uitgezonderd), die fans blindelings kunnen aanschaffen. Het album wordt op 23 oktober uitgebracht door Metal Blade op cd, cd/dvd (met bonustracks en live-beeldopnames Rock Hard Festival 2018) en prachtig gekleurd vinyl. Sla je slag! (Alex Thrasher)

Score: 85/100

Tracklist:

01. Standing on the shoulders of giants
02. End of the attention span
03. Bubble
04. My jurisdiction
05. Do wrong to none
06. Lone wolf
07. Missile to gun
08. Fly in the ointment
09. Bark, no bite
10. Unfair
11. Never you fret