Wristmeetrazor Misery Never Forgets

Prosthetic Records

Website:

Wristmeetrazor

Allereerst laten we beginnen over de bandnaam. We zijn wel wat gewend maar in het preutse Amerika waar deze kerels vandaan komen is een naam als Wristmeetrazor absoluut not done. Maar goed het shockeert lekker en past natuurlijk goed bij een band die actief is in een scene die zich vooral meer underground afspeelt. De band kan dan wel bestempeld worden als metalcore, maar dat is eigenlijk niet echt wat ze doen. Nee deze mannen bevinden zich meer in genre wat ook wel screamo genoemd wordt. Lekker underground. Ze hebben nog niet veel werk uitgebracht, voornamelijk demo’s en korte singles want dat is kennelijk hip in de scene. Het meest bekende werk komt uit 2017 met ‘I Talk to God’ en ‘But The Sky Is Empty’. ‘Misery Never Forgets’ is hun eerste studio album, eens kijken of de heren klaar zijn voor de overstap naar het groter publiek en langere platen.

Met ‘Loadsome’ wordt het album vol energie geopend. Het begint hard en chaotisch. Het is vol agressie en vooral screaming. Het is weinig eenheid en vooral hard rammen, zelfs een vleugje punk valt erin terug te horen. Gelukkig duurt het lekker kort, om toch iets positiefs te noemen. Vervolgens komen ‘In Line For Halos’ en ‘Insecurity Checkpoint’ voorbij die je als luisteraar doen denken dat je eigenlijk al die tijd nog in het eerste nummer bevindt. Beide nummer zijn hard, rommelig en missen variatie als het aankomt op gebruik van akkoorden. Breaks worden niet functioneel ingezet. Ook de inbreng van een vleugje clean vocals is om te janken en matched helemaal niet met het screaming gedeelte.

Het vierde nummer ‘Come On In, The Water’s Pink’ lijkt dan eindelijk eens de broodnodige variatie te brengen. Het opent zowaar rustig en er is even geen screaming, wat daadwerkelijk oorstrelend aanvoelt. Er is zowaar sprake van een opbouw en dat is een enorme vooruitgang. De vocalen verbeteren helaas niet veel. Geen screaming, maar clean is het eigenlijk ook niet best. ‘Goodby Sweet Betty’ is eigenlijk een soort van intermezzo. Normaal kan dit een positief gevolg hebben voor het verloop van het album, echter als het intermezzo langer duurt dan een gemiddeld nummer op een album van slechts 9 nummers, heeft het totaal geen toegevoegde waarde. Daarnaast is het muzikaal zeker geen break voor de oortjes, eerder een pijnlijker ervaring.

Na het bloed van de oren afgeveegd te hebben, kunnen we dan eindelijk verder met het eerste nummer wat eigenlijk de moeite waard is om te noemen. Met ‘XOXO (Love Letter From A Loaded Gun)’ is alle woede en frustratie terug. Echter door enigszins tof drumwerk lijkt er nu meer structuur in te zitten. De vocalen zijn meer gevarieerd. Het album eindigt met ‘No more Blue Tommorrows’, er wordt gekozen voor een opbouw en een heuse intro wat ook wel eens fijn is. Men zingt; “I Don’t Want You To End”, waarbij je als luisteraar alleen mag hopen dat dit geen verwijzing is naar het eind van het album. Want het is toch echt tijd om dit stukje ongestructureerd lijden af te sluiten.

Misschien is screamo gewoon niet voor iedereen, dat kan. Misschien is dit juist een briljante uiting van emotie en gevoel, wat bij een doorgeslagen aftakking van emo misschien wel hoort. Misschien zijn er vele verklaringen voor hetgeen wat door moet gaan als ‘Misery Never Forgets’ het eerste album van Wirstmeetrazor. In ieder geval blijven de mannen voorlopig nog wel in de underground. Misschien helpt een slechte review ze wel met nog een grotere status te krijgen als coole een onbegrepen kunstenaars. Het is een ieder geval een hoop misschien….en eigenlijk doe maar niet. (Juliette Ruygrok)

30/100

Tracklist:
01. Loathsome
02. In The Line For Halos
03. Insecurity Checkpoint
04. Come On In, The water’s Pink
05. Goodby Sweet Betty
06. XOXO ( Love Letter From A Loaded Gun)
07. He smiled From Ear To Ear
08. Expire Date: 12 Hours
09. No More Blue Tomorrows