Destruction Born to Perish

Nuclear Blast Records

Website:

Destruction

Met een deels vernieuwde line-up leveren de Teutoonse thrashers van Destruction hun zestiende studioplaat ‘Born to Perish’ af. Volgers van deze band weten dat line-up wisselingen bij Destruction in het verleden niet altijd goed hebben uitgepakt. Zo verdween de band eind jaren tachtig/begin negentig vrijwel geheel uit de belangstelling toen zanger/bassist en tevens boegbeeld Schmier (Marcel Schirmer) geen deel meer uitmaakte van het gezelschap. Sinds de hernieuwde samenwerking van Schmier en gitarist Mike (Sifringer), inmiddels alweer twintig jaar geleden, zit er weer een stijgende lijn in de prestaties en daardoor ook in de populariteit van Destruction. Plaat bij plaat wordt de band weer sterker en zeker live bewijzen de heren keer op keer dat er nog een enorme potentie in deze band zit.

‘Born to Perish’ opent met het titelnummer en dat is meteen een klap in je smoelwerk. Na het openende drumsalvo van nieuwkomer Randy Black (o.a. ex-Annihilator, ex-Primal Fear) thrashed men er lekker op los. Even lijkt het er op dat Destruction zichzelf opnieuw heeft uitgevonden want door het toevoegen van een tweede gitarist namens Damir Eskić, klinkt het geheel enorm fris en zijn de typische ‘zagende’ Destruction riffs in dit nummer ver naar de achtergrond gedrukt. Gelukkig keert de typische Destruction sound, bij de eveneens dikke thrashers ‘Inspired by Death’ en ‘Betrayal’, helemaal terug. Het is genieten geblazen van de inbreng van een tweede gitarist want het soleerwerk werkt aanstekelijk en maakt de sound van Destruction diverser en nog completer.

‘Rotten’, ‘Filthy Wealth’, ‘We breed Evil’ en ‘Ratcatcher’ sluiten precies aan bij pakweg de voorgaande twee á drie platen maar klinken net even iets vetter, gevarieerder en spannender dan de composities destijds. De (semi) ballad ‘Butchered for Life’ (Daar is de Butcher weer) brengt exact halverwege de plaat wat rust in de tent. Het gevaar van zo’n ballad is dat het door de luisteraar beleeft kan worden als rustpuntje maar zeker ook als vaart verminderend. Door de spannende songopbouw en knappe muzikale invulling is deze song een leuke schakel in het album maar mede door het uitgekauwde refreintje en de toch wat saaie vocalen is dit wel het enige minpuntje op dit vooralsnog sterke album.

Met ‘Tyrants of the Netherworld’ wordt weer een dikke statement gemaakt dat Destruction na al die jaren nog steeds tot de top van de thrash metal behoort. Bij de begin riff van dit nummer lijkt het net of er een vette remake van ‘Invincible Force’ van het geweldige ‘Infernal Overkill’ album voorbij gaat komen maar het nummer raast door met een hedendaagse brutaliteit en een dikke knipoog naar oude tijden. Ondanks dat Destruction de plaat verpakt heeft in wellicht de meest donkere en underground ogende hoes ooit, blijven de teksten en (kritische) boodschappen van Schmier de boventoon voeren. Zo handelt ‘Fatal Flight 17’ over de bij een ieder wel bekende MH17 ramp, of je het nou wel of niet eens bent met de mening van deze songwriter is geen issue, de muzikale omlijsting is in ieder geval altijd dik in orde. Na de afsluitende en redelijke, cover ‘Hellbound’ van Tygers Of Pantang kunnen we concluderen dat Destruction haar beste plaat heeft afgeleverd van de afgelopen twee decennia en dat we dat snel (weer) mogen aanschouwen op de Europese podia. (Theo Wapenaar)

(81/100)

Tracklist:
01. Born To Perish
02. Inspired By Death
03. Betrayal
04. Rotten
05. Filthy Wealth
06. Butchered For Life
07. Tyrants Of The Netherworld
08. We Breed Evil
09. Fatal Flight 17
10. Ratcatcher
11. Hellbound (Tygers Of Pantang Cover)