Svartidaudi Revelations of the Red Sword

Van Records

Website:

Svartidaudi

Bijna zes jaar geleden verscheen het debuut van het IJslandse Svartidauđi genaamd ‘Flesh Cathedral’. Voor veel mensen zal het de eerste aanraking zijn geweest met wat we nu ruwweg scharen onder de noemer “IJslandse black metal” waartoe ook bands als Nađra, Misţyrming, Sinmara, Mannveira en Carpe Noctem behoren. Svartidauđi was echter de eerste band uit deze hoek die een full-length uitbracht, en wat voor een album.

‘Flesh Cathedral’ staat hoog op mijn lijst van beste black metal albums ooit, en draait nog regelmatig een rondje. Het is geen snel album, geen makkelijk album, maar de langzame, ronduit beklemmende sfeer werkt perfect voor mij. De vraag is dan natuurlijk: kan je als band nog een dergelijk ronduit smerig goed debuut overtreffen? De drie EPs die nadien zijn uitgebracht stemde mij weinig hoopvol. Het klonk niet zoals ‘Flesh Cathedral’, en soms was de productie zelfs ronduit steriel en zwak.

Al bij de eerste noten van opener ‘Sol Ascending’ blijkt dat ik me daar geen zorgen over hoef te maken. De productie is nagenoeg hetzelfde gebleven in vergelijking met het debuut. Zelfs de gitaartoon en de vreemde specifieke dissonante akkoorden die de band gebruikt zijn hetzelfde gebleven. Heel even klinkt het zelfs net alsof er een nummer van album 1 wordt ingezet. Wel is zanger Sturla beter in de mix gezet waardoor zijn vocalen minder verstopt lijken. Het nummer heeft enigszins dezelfde langzame tred als eerder werk, maar er gebeurt een stuk meer qua riffwerk en zeker de drums zijn een stuk uitgesprokener en beweeglijker dan voorheen. ‘Burning Worlds of Excrement’ begint wederom langzaam en slepend, maar bereikt al snel een hoger tempo dan we gewend zijn van de band. Uiteindelijk neemt dit wel af, maar de band blijft druk overkomen. Helemaal als we ‘The Howling Cynocephali’ bereiken, wat gewoon hard van start gaat met flink wat gebeuk en gezaag. Ook hier neemt de snelheid af en vanaf 4:25 komt er een heerlijk simpel riffje wat absoluut uitnodigd om even genadeloos het hoofd mee te laten deinen. Al duidelijk is wel dat het tweede album van de band anders in elkaar steek. Waar Flesh Cathedral één langzaam (aandoende) allesvernietigende golf traag voortrollende lava was, is Revelations een borrelende lava-rivier die snel richting een dorpje rolt waarbij er hier en daar af en toe een luchtbubbel ploft. En ondanks de versnelling in het midden is ‘Wolves of the Red Sun’ het langzaamste en meest melodische, welhaast melancholische nummer van de plaat. ‘Reveries of Conflagration’ begint rustig, versnelt maar valt en toe terug in de kenmerkende Svartidauđi-snelheden. ‘Aureum Lux’ doet gewoon nog eens de hele wervelwind van de afgelopen nummers nog eens opnieuw. Fel gedrum, dissonante gitaren en zanger Sturla die daar overheen buldert. Uiteindelijk volgt dan de langzame terugtred en dooft het album uit.

Het lijkt ergens of Svartidauđi expres een tegengesteld album hebben geschreven in vergelijking met de voorganger, waardoor dit een druk en onrustige plaat is geworden. Dat betekent aan de ene kant voldoende afwisseling en de band is goed genoeg om te zorgen voor voldoende diepgang. Aan de andere kant mist het iets wat de vorige langspeler zo verschrikkelijk gaaf maakte. Niettemin, verplichte kost voor iedere black metal liefhebber die houdt van de dissonante Deathspell Omega-school. (Thomas van Golen)

78/100

Tracklist:
01. Sol Ascending
02. Burning Worlds of Excrement
03. The Howling Cynocephali
04. Wolves of a Red Sun
05. Reveries of Conflagration
06. Aureum Lux