Like A Storm Catacombs

Century Media Records

Website:

Like A Storm

Sinds 2015 zijn de heren van Like A Storm bij elkaar. De mannen afkomstig uit Nieuw Zeeland wisten de wereld te veroveren op stormachtige wijze. Ze braken door met het nummer ‘The Way You Hate Me’, afkomstig van hun eerste album ‘Awaken The Fire’. Sindsdien tourde ze onder andere met bands als Gojira, Volbeat, Godsmack en zelfs Ozzy en waren ze op menig groot festival aanwezig. Nu zijn ze terug met hun alweer derde album ‘Catacombs’.

De heren van Like A Storm weten meer te brengen dan een portie rammende gitaren, dit wordt al snel duidelijk tijdens de intro van het eerste nummer ‘The Devil Inside’. Door het gebruik van onder andere de didgeridoo laten ze zien niet bang te zijn voor aparte elementen in hun muziek. Direct valt op dat er veel aandacht is besteed aan de productie van dit album, het geluid is mooi vol en harmonieus, maar tegelijk rockt het lekker. De vocalen van Chris Brooks zijn perfect weg gezet tegenover de rest van de band. ‘Catacombs’ begint met een mooie harmonieuze intro. De nadruk ligt op de clean vocals. Drummer Zachary Woods moet aardig aan de bak. Dit helaas niet omdat hij een rammende ritme weet te brengen, maar omdat er gekozen is voor een ritme met rare overgangen waardoor het geheel wat ongemakkelijk aan voelt. Desondanks is het een mooi harmonieus nummer mede wederom door een sterke productie en de inbreng van toetsen.

Met ‘Complicated (Stitches & Scars)’ wordt er meer nadruk gelegd op het gitaarwerk van zowel Chris en Matt Brooks wat gelijk meer groove en agressie lijkt te brengen. Ook het drumwerk binnen dit nummer is een stuk pittiger, met tof blasten. De screaming vocals komen meer op de voorgrond maar zijn nog steeds in balans met de zeer zuivere stukken clean. Dit nummer heeft duidelijk meer energie en smaakt naar meer. De intro van ‘The Bitterness’ heeft een hoog Nickleback gehalte, dit geld ook voor het refrein. Dit is jammer want de rest van het nummer kent leuke tempowisselingen, uitdagend gitaarspel. Het refrein heeft het echter een te hoog popgehalte, hiermee is het wel geschikt voor een breder publiek maar ‘The Bitterness’ is zeker niet het beste nummer van het album.

Nee het vuurwerk hebben de heren duidelijk bewaard voor de laatste nummers. Met de rustige intro van ‘Hole In My Heart’ zou je dat nog niet direct denken, maar het ontpopt zich tot zo’n nummer waar je al je een tijdje op zit te wachten. Goede mean vocals, zeer goed afgewisseld met clean vocals, heerlijk dreigend gitaarspel en lekker agressief drumwerk. De didgeridoo is weer duidelijk aanwezig in ‘Bullet In The Head’ wat zich na een mooie intro ook weet te ontwikkelen tot een rammend stuk agressie met af en toe een vleugje harmonie. De wisselingen van stijlen binnen een nummer zijn indrukwekkend en erg goed gedaan. De voorgaande nummers leken wel een soort intro voor wat er nog kon komen. Met ‘These Are The Bridges You Burned Down’ hebben we zonder meer het hardste nummer van het album te pakken. De nadruk ligt op de rauwere vocalen. Het is een lekker stuk rammen, wat ongetwijfeld bij een live optreden voor een goede pit gaat zorgen. Het brengt die energie die vooral door de fans van het wat hardere werk gewaardeerd gaat worden. Afgesloten wordt er met ‘Pure Evil’, waar de heren weer kiezen voor een prachtige intro. De overgang naar een lekker portie rocken is ook wederom erg goed gedaan. Sterk drumwerk, goede groovende gitaren en het nodige synthesizer werk zorgen voor een goede balans. Het nummer laat zich kenmerken door verschillende stijlen en tempowisselingen. Met een mooie subtiele break op de toetsen brengen ze nog net wat extra’s. De toffe gitaarsolo begeleidt je als het ware nog door een lekker stukje rammen heen naar een mooie outro. Hiermee laten ze nog even zien dat het ware meesters zijn in het samenbrengen van agressie en harmonie.

Met ‘Catacombs’ zetten de heren van Like A Storm een geweldige productie neer. Er is duidelijk veel aandacht besteed aan ieder element binnen hun muziek. Het is indrukwekkend hoe vol en mooi het geluid is en hoe er wordt gespeeld met overgangen. Hou je van meer agressie dan is dit misschien niet de juiste keuze voor jou, want de focus ligt wel duidelijk meer op de clean vocals en mooi geproduceerde stukken, dan op een portie lekker rammen. Desalniettemin is dit album zeker niet verkeerd en zal het in goede aarde vallen bij de gemiddelde nu-metal fan en liefhebbers van metalcore. (Juliette Ruygrok)

80/100

Tracklist:
01. The Devil Inside
02. Out Of Control
03. Catacombs
04. Complicated (Stitches & Scars)
05. Solitary
06. The Bitterness
07. Until The Day I Die
08. Hole In My Head
09. Bullet In The Head
10. These Are The Bridges You Burned Down
11. Pure Evil