Ghostbound All is Phantom

A Sad Sadness Song

Website:

Ghostbound

Atmosferische rock met black metal invloeden? Post-black met cleane zang? Vegetarian progressive grindcore? Ik weet ook niet meer hoe ik Ghostbound moet kwalificeren. Het is een rare kruising tussen lichte black, veel atmosferische rock, cleane zang en wat prog-elementen. Dat kan heel goed gaan maar saai zijn, of heel fout want niks past. Als een Odysseus op weg naar de uitgang vaart Ghostbound tussen de Scylla en Charybdis van het mixen van stijlen door, om vervolgens op de klippen te lopen van de albumlengte. Het album duurt namelijk 66 minuten en dat is net een kwartier te lang omdat hierdoor er teveel herhaling speelt.

Maar hoe klinkt het dan, hoor ik mensen denken. Het klinkt alsof ergens een rockband met flinke galm en voorliefde voor metal-powerakkoorden een Geoff Tate-lookalike uit een karaoke-contest heeft getrokken en voor een microfoon heeft gezet. Dat werkt wonderwel positief. Zanger Alec A. Head heeft een heerlijke stem, die mij voornamelijk doet denken aan een wat oudere Geoff Tate. Warme noten, zonder al te hoge uithalen. Opener ‘The Gallivanter’ bevat fikse gitaaraanslagen en zelfs snelle drumpartijen maar de show wordt heel simpel gestolen door Alec. ‘The Wildest of Rivers’ heeft qua gitaarspel iets weg van oude Opeth, en als er een viool om de hoek komt kijken doet het ook nog eens aan het Britse A Forest of Stars denken. Nadeel van deze twee nummers is dat dit de eerste 2 zijn en meteen een belachelijk hoge lat neerleggen.

‘Earthen Ground’ en ‘I Will Keep My Dreams Inside’ volgen ruwweg hetzelfde stramien maar zijn minder goed, en bevatten erg veel herhaling. ‘Intermezzo’ is letterlijk dat, een instrumentaal stukje gitaarspel. Daarna volgen nog een aantal nummers met vaak een rustige, akoestische opbouw, uitbarstingen en dan zo verder meanderen. De stem van Alec heeft soms wel wat weg van Fleurety’s zangers. Alleen ‘Roof and Wall’ is nog een echte uitzondering want dat is vijf minuten lang de stofzuiger vol aan met daarover wat zanglijnen maar verder had het zo bij een echte black metal band op het album kunnen staan.

Uiteindelijk brengt Ghostbound iets heel moois, en met zanger Alec A. Head hebben ze een troef in handen, maar de songwriting moet nog 1 niveau hoger komen om dit een album lang vol te kunnen houden. Niettemin een bijzonder geslaagde mengelmoes. (Thomas van Golen)

80/100

Tracklist:
01. The Gallivanter
02. The Wildest of Rivers
03. Earthen Ground
04. (I Will) Keep My Dreams Inside
05. Intermezzo
06. Tidings
07. Night Time Drowning
08. It Goes Away
09. Roof and Wall
10. Goodbye