Terzij de Horde Self

ConSouling Sounds

Website:

Terzij de Horde

Vijf jaar geleden was ik aardig positief over de ‘Rage of Rapture Against the Dying of the Light’ EP van het Utrechtse Terzij de Horde. Nu er vijf jaar later een nieuwe plaat ligt (gevleugelde uitspraak van de bassist: hij komt er nu echt aan!) en de grappen over de Nederlandse ‘Chinese Democracy’ wel gemaakt zijn is het tijd om eens te bezien of niet alleen de tijd geen schaft heeft gehouden. Maar ook de heren van Terzij de Horde noestig doorgewerkt hebben om een full-length te maken die laat zien wat de band in hun mars heeft. In de tussentijd is de band gitarist Stefan kwijtgeraakt, maar heeft met Jelle (Nihill) er een prima vervanger bijgekregen. De opnames hadden wederom plaats in de Independent Recordings studio in Utrecht onder leiding van Quintijn Verhoef. Mastering is deze keer overgelaten aan James Plotkin (o.a. Khanate). De plaat heeft een drievoudige verschijningsvorm. Een LP op Burning World records, een tape op Tartarus Records en een cd op Consouling Sounds records.

Openingsnummer “Absence” laat er geen gras over groeien want na de aanzwellende gitaren barst de band meteen los. Het enigszins aparte gitaargeluid is ruwweg gelijk gebleven aan hoe de debuut-EP klonk, maar heeft wel meer gelaagdheid gekregen waardoor de nummers wat voller aanvoelen. Zanger Joost zit ook qua vocalen iets anders in de mix waardoor zijn stem beter bij de muziek is gaan passen. De band voelt zich duidelijk thuis als er op een sneller niveau wordt gespeeld want het kenmerkende geschuifel tussen langzame doom en snelle black lijkt zich bij het schrijven van de full-length te hebben vertaald naar minder doom, meer black. Zelfs de kleine rustpassage na 2,5 minuut geeft je maar heel even de benodigde adempauze omdat de verzwelgende gitaarmuur binnen een minuut al weer aan de horizon loert om neer te dalen en je als luisteraar mee te sleuren. Niettemin straalt alles een bepaalde positieve (of moet ik indachtig de bandfilosofie zeggen: vitale) energie uit, zonder dat er sprake is van blijde riffjes en ritmes a la Nargaroth’s “Fruhling”. Pas naar het einde toe komt weer de slepende doominvloeden om de hoek kijken. “A Marriage of Flesh and Air” is voor de concertbezoeker niks nieuws aangezien de band dit nummer al tijden live speelt. Ook dit nummer is een feest voor de liefhebbers die de band het liefst op hun snelst aan de gang zien. Indachtig het idee achter het nummer (‘Self as a source of power’) voelt het nummer ook zo. Sterk, voortstuwend, energiek. “Averoas” neemt eindelijk wat gas terug. Zeker na de rustpauze begint dit nummer z’n echte schoonheid te tonen met meeslepende riff en spokend gitaarwerk waarbij het geluid in de verte doet denken aan tourpartner The Great Old Ones. Nadat er verdronken wordt in gitaargeluid valt alles weg om dan tergend langzaam nog maar vooruit te komen. ”Contre Le Monde, Contre la Vie” is voor mensen die de band live aan het werk hebben gezien geen verrassing omdat dit nummer al tijden in de setlist te vinden is. Met snel en stuwend riffwerk jaagt de band door het nummer, hoewel hier en daar een rustmoment wordt gepakt om van daaruit weer extra hard te kunnen toeslaan. De dynamiek tussen de harde en ‘zachte’ stukken laat het nummer goed uit de verf komen. “Geryon” is niet alleen een mythisch monster, het is ook een monster van een nummer geworden met juist erg weinig dynamiek. Met slechts minieme variaties blijft het stuwen en duwen om je als luisteraar mee te nemen in een kolkende stroom. Het doet bij vlagen aan het repeterende werk van de eerste Krallice-plaat denken. Het is een machtig nummer, slechts eenmaal onderbroken door een moment van uithijgen en introspectie, maar tijd om te rusten is er niet. Na meer dan 10 minuten en een verschroeide aarde is het pas uit met de pret, en komen we aan bij het sluitstuk van de plaat. “Sacrifice – A Final Paroxysm” is op alle fronten het summum van wat Terzij de Horde bereikt. Voor mij is het veruit het interessantste nummer, qua energie, qua melodie, qua gitaarwerk en het voelt precies wat de titel en de tekst beschrijft.

Want daar ben ik na dit relaas nog niet eens aan toegekomen. Het thema van de plaat is zoals de titel aan aangeeft: ‘Self’ en elk nummer geeft daarop een ander perspectief weer. In interviews met de band wordt beter uit de doeken gedaan wat de precieze ideeën achter elk nummer zijn. Vanuit de tekst zelf is het niet altijd eenvoudig om dat te destilleren aangezien het een stevige kennis van Engels vereist. Niet vreemd gezien de achtergrond van de band, en ook niet vreemd gezien de meegeleverde boekenlijst in het boekje ter inspiratie. Terzij de Horde is geen band die zich er eenvoudig van af maakt wat betreft lyriek. Dat is uiteraard louter positief, want het geeft nog eens extra waarde aan de muziek. De plaat doornemen met de tekst op schoot erbij is een luisterwijze die muziek verrijkt. Dat de band wat minder de doomy kant belicht die de EP nog wel had zal vast veel mensen moeten bekoren. Maar juist in het openings- en sluitingsnummer laten ze zien dat ze de aparte combinatie van black met overige elementen nog steeds beheersen en zo wat extra’s laten zien. Wellicht dat je soms het idee bekruipt dat er wel erg veel wordt doorgeblazen in de hogere versnellingen, maar uiteindelijk blijken de rustmomenten uitgekiend te zijn en precies goed te zitten. En juist bij een nummer als “Geryon” gaat het immer doorrazen niet vervelen door de aparte opbouw die er in het nummer verscholen zit.

Terzij de Horde lost eindelijk de verwachtingen in die er sinds de EP (en wellicht ook de split met Starve en het nummer bij de Hendrik Marsman-bundel) waren rondom deze band. Met een iets ander geluid, nog steeds intellectueel geladen teksten, en een sterkere nadruk op het vitalistische karakter dat de band aanhangt, kan deze Nederlandse plaat zo de jaarlijsten in. Het zou mij niks verbazen als de recensies van buiten Nederland ook louter positief zullen zijn. (Thomas van Golen)

Tracklist:
01. Absence
02. A Marriage of Flesh and Air
03. Averoas
04. Contre le Monde, Contre la Vie
05. Geryon – See Extinguished the Sight of Everything but the Monster
06. Sacrifice – A Final Paroxysm

Line-up:
Joost – Vocals
Jelle – Guitar
Demian – Guitar
Johan – Bass
Richard – Drums

Koop nu Terzij de Horde bij LARGE