Photos by : © '20 Kick Verhaegen
for Metal-Experience.com

NOTE: Unauthorized use of these photos is prohibited. We hope
you have a good lawyer if you disregard this warning.

Napalm Death, Eyehategod, Misery Index, Rotten Sound, Bat – Patronaat, Haarlem – 25/02/2020

Op een weinig indrukwekkende februari dinsdagavond die ik anders snel vergeten zou zijn, doet de “Campaign for musical destruction tour” Patronaat in Haarlem aan.  Napalm Death, Eyehategod, Misery Index, Rotten Sound en Bat zullen op deze avond voor deze muzikale vernietiging zorgen. Ik twijfel er bij voorbaat al niet aan dat dat goed gaat komen.

Nadeel van 5 bands is wel dat het allemaal achterlijk vroeg begint, de zaal is dus nog maar matig gevuld wanneer BAT aftrapt. Het is een sideproject van Ryan Waste en Nick Poulos (Municipal Waste) aangevuld met D.R.I. drummer Chris Griffin en de band brengt degelijke thrashy punk met een lekker sausje van Motorhead. Tot mijn verbazing is er al best wel wat volk aanwezig, en de jeugdigen onder hen staan lekker dicht op het podium, dus dat is voor de band ook prettig. Zoals de mannen zelf ook uitdragen: Beware of the Bat!

 

 

De Finse grinders van Rotten Sound draaien ondertussen al een kleine 20 jaar mee en dat blijkt wel een aantal keer tijdens hun show. Met een nieuwe bassist mee, die zich prima door de set heen raast, want razen doet het! In een krap half uurtje wordt er flink op los geramd en geknuppeld. Tussen de nummers wordt er wat gemurmeld, waarbij ik af en toe het Fins en Engels niet kan onderscheiden, dus de titels van het gespeelde werk moeten jullie me schuldig blijven. De gebroken snaar van de gitarist wordt netjes zonder enige vertraging vervangen. Toch komt dit beter over in een afgeragd kraakpand waarbij je met je kop in de monitor staat en mensen over je heen rennen. Desalniettemin prima show.

 

 

Uit Baltimore, Maryland betreedt daarna Misery Index het podium. De geoliede death/grind machine is wel even een stukje toegankelijker dan de voorganger en het publiek eet dan ook eigenlijk direct uit hun hand van ‘Embracing Extinction’. Het is zo strak als wat, afwisselend met zowel de bassist Jason Nethertonen gitarist Mark Kloeppel op zang. Lead gitarist Darin Morris strooit met wat smakelijke solo’s her en der, die na het eerste nummer ook te horen zijn in plaats van alleen te zien. Er wordt een afwisselende show gespeeld met ‘New Salem’ en ‘Hammering the Nails’ van hun het vorig jaar verschenen ‘Rituals of Power’. Ook oudje ‘The Great Depression’ komt tot mijn verbazing en plezier voorbij. Voor je het weet is het met meezinger (voor zover dat mogelijk is) ‘Traitors’ helaas al weer afgelopen, maar deze band staat als een huis en brengt veel energie over op het publiek, waarbij er lekker oplos gemosht wordt.

 

 


Eyehategod is de co-headliner als je kijkt naar de line-up, maar deze band is duidelijk van een ander kaliber. Uit Louisiana krijgen we een portie vieze, wringende sludge voorgeschoteld. Voor mijzelf is het wel een tegenvaller, deze band zou beter passen op een festival als Roadburn of iets dergelijks. Zanger Mike Williams lijkt wel aardig onder invloed van deze of gene parafernalia, of dit is zijn act. Dat zou ik ook zo geloven. Met Jimmy Bower is het wel een bekende gitarist, maar zijn rare dansjes passen ook niet bij de lichtelijk nare muziek. Met ‘Lack’ of Almost Everything’, ‘New Orleans is the New Vietnam’ en ‘Peace Thru War’ komen er nog wel wat publieksfavorieten langs. Aan mij is dit duidelijk niet besteed, maar men ging wel aardig los dus ik gok dat het goed was.

 

 

5 bands op 1 avond is misschien wel een beetje veel, maar bij Napalm Death is iedereen duidelijk nog wakker. Deze grondlegger en godfathers van de grindcore komen als afsluiter nog even laten zien bij wie iedereen schatplichtig is. En terecht! In een uur wordt alles wat er nog over was van Haarlem vakkundig met de grond gelijk gemaakt. Ondanks dat de leeftijd gemiddeld 50+ is bij de heren op het podium, doet alleen het gebrek aan hoofdhaar je daar aan denken. Barney is nog steeds BOOS op alle onrecht in de wereld en laat dat ook merken in zijn speeches tussen de nummers door. In de nummers zelf weet hij zelf ook niet wat hij doet denk ik, met zijn spastische loopjes en de haren die hij uit zijn hoofd lijkt te trekken gaat hij wel helemaal op in de muziek. Muzikaal gezien krijgen we een mooie doorsnede met nummers van ‘Scum’ en ‘From Enslavement to Obliteration’, maar ook nieuw werk van ‘Smear Campaign’ en ‘Apex Predator’. Het is een afwisselende setlist waarbij de mannen het goed naar hun zin hebben en het publiek ook. Er gaat nog iemand out tijdens de show, maar hier wordt gelukkig professioneel naar gehandeld door zowel Napalm Death als de security in de zaal. Gelukkig kunnen we snel door en horen we nog bijvoorbeeld ‘Mass Appeal Madness’, wat live een zeldzaamheid is. De avond is uiteindelijk voorbij gevlogen, en al vind ik zelf 5 bands nog steeds eentje teveel, hoor je mij verder niet zeuren. Als het dan tijd is voor de cover van Dead Kennedys die live nog steeds sneller lijkt gespeeld te worden weet je dat het einde nabij is. Een cover die momenteel actueler lijkt te zijn dan ooit. Daarmee blijkt dat Napalm Death ook nog steeds actueel is. We sluiten de avond dan ook af met "Unless you fucking think!". Je hebt helemaal gelijk Barney! Muzikaal zijn we weer verwend en gaan we voldaan naar huis. (Koos van Marle)