Photos by : © '19 E. Straver
for Metal-Experience.com

NOTE: Unauthorized use of these photos is prohibited. We hope
you have a good lawyer if you disregard this warning.

Green Jell˙ – Gebr de Nobel, Leiden – 03/04/2019

Op woensdagavond 3 april 2019 is het tijd om weer eens naar de Nobel te trekken, dit keer voor Green Jell˙ die in het kader van de European Vacation tour 2019 het Leidse podium aandoen. Green Jell˙ bestaat al sinds begin jaren tachtig, waarbij de band een mix van punk en stevige rock mixt met de nodige comedy. Het blijkt verder we Green Jell˙ moeten uitspreken als Green Jello volgens enig vast bandlid Bill Manspeaker, zanger en spreekstalmeester van de band.

 

Rond de klok van halfnegen verschijnt Bill Manspeaker en gaat van start met een bijna tien minuten durend verhaal. Zo weet hij ons te vertellen dat Green Jell˙ het Guinnesbook World Record heeft als band met de meeste bandleden, namelijk 872. Dat roept soms wat vragen op over bijvoorbeeld hoeveel catering er dan wel niet moet komen als de band ergens moet optreden. Vervolgens wordt de eerste band geļntroduceerd door Bill, maar wat blijkt is dat de drummer zoek is en dat de nog ergens door Leiden aan het skaten is. Gelukkig komt hij op dat moment net de zaal in op zijn skateboard en zo kan het optreden van Headless Pez alsnog van start.      

 

 

De band bestaat uit een drietal leden (later blijkt dat deze ook in Green Jell˙ spelen). Headless Pez bracht aflopen jaar het debuut ‘Carpe Verpa’ uit, waarvan we vanavond natuurlijk een aantal songs kregen voorgeschoteld. De muziek is wat trashy, voorzien van hoge zangpartijen waarbij ik moet denken aan een mix van het oude Slayer en Mercyful Fate met hier en daar wat rifjes van Exodus. Verder ziet de band eruit als Manonowar, inclusief kruis loze chaps. Al met al is het geheel vermakelijk, maar muzikaal is het zeker niet fantastisch te noemen met als gevolgd dat ik al snel de aandacht kwijt ben. Vanwege het steeds verschuiven van de basdrum, roepen ze zanger Bill op het podium die vervolgens de hele show als contragewicht op het podium heeft gelegen.  

 

 

Hierna is het tijd voor de volgende combinatie van bandleden, wederom ook enkele leden van Green Jell˙. De volgende act noemt zich Lazy Ass Destroyer bestaat uit een zanger en gitarist. De rest van het geheel komt uit laptop. Ook gitarist Crusty vindt het fijn om zo goed als naakt rond te lopen. Dus aan blote billen geen gebrek. De songs die de band ten gehore brengt zijn wat snelle, funky deuntjes voorzien van een goede beat, helaas is ook dit niet echt van hoogstaande kwaliteit. Al met al zijn de optredens die we tot nu toe gezien hebben leuke opwarmers, maar niet meer dan dat en gelukkig duurt het optreden van Lazy Ass Destroyer dan ook niet erg lang.  

 

 

Omdat de bandleden van de voorprogramma’s tevens in de hoofdband van de avond spelen duurt het opbouwen niet erg lang, en gaat het optreden van Green Jell˙ eigenlijk meteen van start waarop zanger Bill Manspeaker als eerste vraagt een twintigtal mensen uit het publiek naar de backstageruimte achter het podium te gaan. Vervolgens gaat de band van start met hun grootste hit “Three Little Pigs“ waarbij het publiek van backstage 1 voor 1 het podium opkomt met rare maskers en dierenkoppen van pluche. Het podium staat vervolgens helemaal vol waardoor er eigenlijk niet veel publiek meer in de zaal over is.

 

 

De sfeer is echter gelijk geweldig, het publiek houdt tijdens de volgende songs de hoofddeksels op omdat Bill de mensen niet kent worden ze aangesproken als Glen Danzig, Katja Googoo en andere grappige verwijzingen. De show gaat vervolgens verder met “Anarchy in Bedrock” en “Obey the Cowgod”, beide afkomstig van het uit 1989 stammende album ‘Triple Live Möther Gööse at Budokan’ dat echter geen live album is. Tijdens “Obey the Cowgod” moet het publiek vervolgens in de zaal gaan zitten waarop de buik van de Cowgod mag aanraken en hem aanbidden waarna er een circle pit om de Cowgod ontstaat. Na dit gezien te hebben vraag ik met toch even af waar ik in beland ben en het zal zanger Bill ook niet ontgaan zijn, want na vrijwel ieder nummer spoort hij het publiek aan om luidkeels “Green Jell˙ sucks” mee te zingen. Als je vervolgens denkt dat het niet gekker kan (dat kan dus wel) want nadat de band in de zaal staat te spelen wordt “Electric Harley House (of Love)” vanuit het kleine rookhok achter in de zaal voortgezet. Tijdens “Anthem” moet vervolgens al het publiek op het podium komen staan en speelt de band verder in de zaal waarbij nog eenmaal een circle pit wordt ingezet en het gehele publiek luidkeel meezingt. Al met al was het een vreemde, maar zeer geslaagde avond al het er best wat meer publiek mogen zijn. (Talitha Martijn)