Photos by : © '14 E. Straver / T. Martijn
for Metal-Experience.com

NOTE: Unauthorized use of these photos is prohibited. We hope
you have a good lawyer if you disregard this warning.

Dream Theater - Heineken Music Hall, Amsterdam - 17/02/2014

Enkele uren voor de deuren open gaan staat er al een flinke rij voor de deur van de Heineken Music Hall als de mannen van Dream Theater ons land weer eens aandoen. Op zich niet zo gek want de godfathers van de progmetal blijven onverminderd populair bij de grote schare fans, ondanks het vertrek van meester-drummer Mike Portnoy. Toch blijft het relatief lang rustig in de hal maar later blijkt de zaal toch bom- en bomvol te zijn. Om exact 20:00 uur dienen de eerste tonen van “False Awakening Suite” zich aan en krijgen we op het videoscherm een videoclip te zien waarin chronologisch de albumcovers zijn verwerkt. Onder luid gejuich zakt het scherm voor het podium weg en knalt de band de zaal in met “The Enemy Inside”. Een lekkere opwarmer die ook als single van het laatste album “Dream Theater” redelijk succesvol was en zelfs goed voor een Grammy-nominatie. De band kan zich in al zijn muzikale facetten uitleven in het hierna volgende “The Shattered Fortress” wat dan ook met het nodige enthousiasme begroet wordt.

 

Deze ”Along for the Ride World Tour” met vertrouwde subtitel “An Evening With Dream Theater” kent een vaste setlist, deze was dan ook op voorhand al bekend. Voor sommige fans die zich liever later verrassen en een meer wisselende setlist gewend zijn uit het Portnoy-tijdperk is dit wellicht een nadeel maar het geheel heeft nu eenmaal een vaste vorm gekregen met bijbehorende videobeelden dus ontkomt men hier eigenlijk niet aan. Het grote voordeel is misschien nog wel dat men er ook voor gekozen heeft om diverse oudere nummers op de lijst te zetten die men weinig speelt of zelfs nog nooit live gespeeld heeft. Ligt het evenwicht vóór de pauze nog op recenter werk krijgen we na “The Looking Glass” alvast een klassieker voorgeschoteld: “Trial of Tears” van het album ‘Falling into Infinity’ uit 1997. Van het begin af aan is het geluid in de HMH vertrouwd goed en lijkt de band er zin in te hebben. Waar een technische purist als John Petrucci nog wel eens wat statisch overkomt is er vanavond een redelijke interactie met het publiek en bewijst hij speltechnisch tot de groten te behoren. Maar vooral zanger James LaBrie is prettig aanwezig op het podium. Hij maakt een aantal malen tijd voor een kort praatje zonder de show al te lang te onderbreken en weet met zijn gebaren en uithalen grote delen van het publiek op zijn hand te krijgen. Bovendien blijkt LaBrie gelukkig redelijk tot zelfs zeer goed bij stem. Wat mij betreft is hij zeker live niet altijd de meest sterke schakel in het geheel maar ondanks dat er nu en dan wat galm op zit en hij wat hoge noten overslaat blijft hij vanavond wel meer dan overeind!

 

 

Ondanks de technische achtergrond van de band heeft men eigenlijk  niet eens zo héél veel instrumentale nummers in het oeuvre, op het laatste album heeft de band er dan ook bewust voor gekozen om er eentje met name voor de live-set te componeren. Deze lekker in het gehoor liggende “Enigma Machine” doet het dan ook live meer dan uitstekend en zal dan ook waarschijnlijk wel op toekomstige setlists terug te vinden zijn. Ook drummer Mike Mangini krijgt hier de gelegenheid zichzelf in the picture te soleren, wat hij ondanks zijn bijzondere kwaliteiten redelijk luchtig en relatief kort houdt. Hij bewijst bovendien gedurende de avond zo langzamerhand meer te zijn dan zomaar de vervanger van de “grote” Mike Portnoy en is niet alleen een bijzonder zachtaardig en bescheiden persoon (kijk maar eens de auditie-docu "The Spirit Carries On" op YouTube) maar weet met zijn fenomenale spel ook de grootste criticasters op zijn hand te krijgen, respect! Na de ballad “Along for the Ride”, die redelijk sfeervol gebracht wordt maar eigenlijk niet het emotionele hoogtepunt vormt wat je er misschien van zou verwachten, is het tijd voor de afsluiter van het eerste deel “Breaking All Illusions”, waar opnieuw de band helemaal in los kan. Ook bij bassist John Myung, traditioneel toch de wat kalmere van het stel maar vooral toetsenist Jordan Rudess spat het spelplezier er vanaf en deze laatste freakt er lustig op los en rent nu en dan ook vrolijk met zijn bekende “keytar” over het podium.

 

 

Tijdens de aangekondigde pauze hoeft men zich moment te vervelen want nadat een klokje aangeeft hoe lang deze zal gaan duren krijgen we een YouTube-compilatie voorgeschoteld met wat nagespeelde DT-nummers, korte filmpjes van de bandleden en dergelijke. Vooral de filmpjes waarin de bandleden hun “Action Figure” getoond wordt krijgt de lachers op hun hand. Na deze onderbreking is het echter direct weer serieus raak als de band voor hun ode aan het 20-jarig bestaan van album ‘Awake’ losgaat middels “The Mirror” en vooral het aansluitende furieuze “Lie”. Men vervolgt de integrale weergave van de tweede helft van dit album middels het mooi opgebouwde "Lifting Shadows off a Dream" en “Scarred”. Voor diegene die zich heeft ingelezen was het geen verrassing maar bijzonder is het wel: voor het eerst sinds het verschijnen van dit album heeft men ook “Space-Dye Vest”, van de na dit album vertrokken toetsenist Kevin Moore op de setlist staan, deze wordt dan ook met luid gejuich ontvangen.

 

 

Na deze ode aan ‘Awake’ is het weer tijd voor een recente track, het 22-minuten durende “Illumination Theory” wat zonder instrumentale afsluiting gespeeld wordt staat ook live werkelijk als een huis en geeft als welhaast geen enkele andere track aan wat de band in de huidige bezetting allemaal in huis heeft! Hiermee sluit de band voor het eerst de avond om het applaus in ontvangst te nemen, maar gelukkig had men al aangekondigd nog een album te eren, en wel het 15-jarig bestaan van ‘Metropolis, Pt. 2: Scenes from a Memory’. Naast de grote doorbraak ‘Images and Words’ en een aantal wat mindere albums misschien wel het grootste succes van de band uit 1999 dus. Geen (gedeeltelijk) integrale weergave van het album ditmaal maar een bewuste keuze van een aantal verspreide tracks wat het muzikale thema en bijbehorende verhaal erachter wel redelijk overeind houdt. De intro wordt overgeslagen en onder het aftellen van de jaartallen op het grote scherm opent men met de bekende klanken van het prachtige “Overture 1928” en het direct aansluitende “Stange Deja-Vu”. Hierna maakt men een sprong in het verhaal en krijgt het publiek middels “The Dance of Eternity” een tweede instrumentale track voorgeschoteld. Hierna wordt overgeschakeld op de grote finale van zowel album als deze avond; middels het prachtige “Finally Free” krijgt het publiek de afsluiting die het verdiend en kan de band na een drie uur durende show een welgemeend applaus in ontvangst nemen voor een werkelijk geweldige avond! (Ben Holster)

 

 

 

Setlist:

 

False Awakening Suite (intro tape)

01. The Enemy Inside

02. The Shattered Fortress

03. On the Backs of Angels

04. The Looking Glass

05. Trial of Tears

06. Enigma Machine (w/ drum solo)

07. Along for the Ride

08. Breaking All Illusions

=======================

Bad Larry cartoon

09. The Mirror

10. Lie

11. Lifting Shadows Off A Dream

12. Scarred

13. Space-Dye Vest

14. Illumination Theory

------------------------------

15. Overture 1928

16. Strange Deja-Vu

17. The Dance of Eternity

18. Finally Free

'Easter Egg' (outro tape)

Voor meer bandfoto's zie het fotogedeelte van deze website!